Şiron Boğa'da neyi anlatır?

Boğa burcu; para, maddi güvence, öz değer, yetenekler, toprak, ev, mülk, miras, bereket ve huzur temalarıyla ilgilidir. Bu nedenle Şiron Boğa sürecinde:
Maddi güvensizlikler şifalanabilir.
Yeterli değilim duygusu dönüşebilir.
Öz değer ve özgüven yeniden inşa edilebilir.
Miras, mal paylaşımı, ev ve mülk konuları gündeme gelebilir.
Doğayla, bedenle ve üretkenlikle bağ güçlenebilir.
Geçmişte yaşanan maddi kayıpların ardından yeni fırsatlar doğabilir.
Özellikle sabit burçlar olan Boğa, Aslan, Akrep ve Kova bu süreci daha yoğun hissedebilir.

Boğa
Şiron doğrudan kimliğinizi, bedeninizi ve yaşam yolunuzu etkileyebilir. Geçmişte aldığınız duygusal veya maddi yaralarla yüzleşip büyük bir güç kazanabilirsiniz. Kendinize verdiğiniz değeri yeniden keşfetme zamanı.

Aslan
Kariyer, toplum önündeki duruş ve başarı konularında eski kırgınlıklar şifalanabilir. Kendinizi göstermekten çekindiğiniz alanlarda cesaret kazanabilirsiniz.

Akrep
İlişkiler ve ortaklıklar ön planda olabilir. Geçmiş ilişkilerden gelen kırgınlıklar iyileşebilir. Affetmek ve yükleri bırakmak önemli olabilir.

Kova
Aile, yuva, kökler ve geçmiş temaları çalışabilir. Çocukluk yaraları veya aileden gelen kalıplar dönüştürülebilir. İç huzuru bulma süreci başlayabilir.

Yükselen Burçlara Göre Genel Etkiler

Yükselen Koç
Para ve kazanç alanında şifalanma. Yeteneklerinizi daha iyi değerlendirebilirsiniz.

Yükselen Boğa
Kendinizi yeniden keşfetme dönemi. Hem fiziksel hem ruhsal yenilenme.

Yükselen İkizler
Bilinç altındaki eski korkuların temizlenmesi. Ruhsal çalışmalar desteklenebilir.

Yükselen Yengeç
Sosyal çevre ve dostluklarda şifa. Yeni ve güvenilir insanlar hayatınıza girebilir.

Yükselen Aslan
Kariyerde özgüven kazanma. Başarı korkularının aşılması.

Yükselen Başak
İnançlar, eğitim ve yaşam felsefesinde dönüşüm. Ufkunuzu genişletecek deneyimler.

Yükselen Terazi
Ortak para, miras, kredi ve finansal paylaşımlarda iyileşme.

Yükselen Akrep
İkili ilişkilerde önemli farkındalıklar. Sağlıklı sınırlar kurma dönemi.

Yükselen Yay
Sağlık, günlük düzen ve çalışma hayatında şifalanma.

Yükselen Oğlak
Aşk, yaratıcılık ve çocuklarla ilgili konularda iyileşme ve mutluluk.

Yükselen Kova
Ev, aile ve köklerle ilgili yaraların onarılması.

Yükselen Balık
İletişim, eğitim ve kardeşlerle ilgili konularda şifalanma ve anlayış.

Olumlama
Geçmişin yaralarını sevgiyle bırakıyorum. Kendi değerimi biliyor, bolluğu ve bereketi hayatıma kabul ediyorum. Şiron'un şifasıyla güçleniyor, kökleniyor ve huzurla ilerliyorum.
Unutulmamalıdır ki astrolojide Şiron sadece yaraları iyileştiren" bir enerji değildir önce eksik kalan, can acıtan noktaları görünür kılar. Fakat Boğa'nın sabırlı ve üretken doğası sayesinde bu süreç sonunda daha sağlam bir öz değer, güven ve bereket bilinci geliştirme fırsatı sunabilir.

ASTROLOG YAZAR SEVİL SEVİL AKDOĞAN

Aynı kulvarda yürüyen dostların arasına bir süre sonra olumsuz duygular girebilir. Bir taraf, diğerinin başarılı olacağı her adımı içtenlikle desteklerken; diğeri gölgede kalmanın korkusunu yaşamaya başlar. Bu korku, çoğu zaman sessizdir ama davranışlarda kendini belli eder.

Başarıya giden yolda, dostlukların en büyük sınavı gölgede kalma endişesidir. Bir dost, diğerinin yükselişini alkışlarken; öteki, kendi sesinin duyulmayacağı kaygısıyla içten içe huzursuz olur. Bu huzursuzluk, zamanla kıskançlığa dönüşür.

Davetin Anlamı
Dostunu davet etmek, "Sen benim için önemlisin" demektir. Bir sofraya, bir kutlamaya, bir buluşmaya çağrılan dost, kendini değerli hisseder. Bu yüzden davet, yalnızca bir nezaket değil; aynı zamanda dostluğun samimiyet ölçüsüdür.

Gerçek dostlukta davet etmemenin ardında çoğu zaman kıskançlık, korku ya da ihmalkârlık yatar. Oysa dostluk, paylaşmayı ve birlikte olmayı gerektirir. 

Dostluğun Sınavı
Davet kültürü, dostlukların en büyük sınavıdır. Gerçek dost, yalnızca iyi günde değil; her durumda yanında olmayı ister. Davet etmek, dostluğu pekiştirir; davet etmemek ise bağları zayıflatır.

Gerçek dostlar arasında davet kültürü, saygının, sevginin ve vefanın sessiz ifadesidir. Dostunu davet eden, aslında onunla hayatını paylaşır. Aksine yaklaşım gösteren ise dostluğun en önemli değerini kaybetmiş olur.

Bunlara karşılık Osmanlı yönetimi, otoritesini ve güvenilirliğini kaybetmiş, 1908 de kurulan mecliste, 60 Arap, 25 Arnavut, 23 Rum, 12 Ermeni, 5 Yahudi, 4 Bulgar, 3 Sırp, 1 Ulah olmak üzere toplam 133 çeşitli milletlere mensup milletvekili ve 127 de Türk milletvekili bulunuyordu. Şeriat taraftarları, 13 NİSAN 1909 da (eski tarihle 31 Martta) ayaklanarak hükümeti düşürüyor ve yeni hükümeti kuruyorlardı. "İttihat ve Terakki Cemiyeti", zor elde edilen meşrutiyet yönetimini tekrar tesis etmek maksadıyla, Selanik'te bulunan bir Tümen gücünde "Harekat Ordusu" ile İstanbul'a intikal ediyor, ayaklanmayı bastırıyorlar ve yönetimi tekrar kontrol altına alıyorlardı. Yani Osmanlı devletini saran alev çemberi yavaş yavaş daralırken, içerde de iktidar mücadeleleri nedeniyle otorite boşluğu, bu ateşi daha da körüklemekteydi. 

İkiyüz yıldan beri sürüp gelen acı yenilgiler yüzünden yavaş yavaş parçalanan İmparatorluğun yok olması ihtimali, Rusya’nın takip ettiği Panslavizm politikası ve Balkan halklarında bağımsızlık ülküsünün canlanması karşısında özellikle Rusya, İngiltere ve Avusturya’nın Osmanlı Devleti’nin mirasından daha fazla pay koparma tutkusu ve çıkar kaygıları Balkan Savaşlarına zemin hazırlamıştır. 

1878 tarihli Berlin Antlaşması'nda umduğunu bulamayan Bulgaristan, bağımsızlığını kazandıktan sonra Balkanlar'da etkin bir politika izlemeye başlamıştı. Bosna-Hersek'in ilhakı ise Sırbistan'ı aynı yönde bir politika izlemeye itti.  
1912 yılında bu iki devletin çıkarlarının çatışmaması için RUSYA, Bulgaristan ve Sırbistan arasında arabuluculuk ve düzenleyicilik yapmaya başladı. Osmanlı Devleti'ne karşı yapılan ittifaka Yunanistan ve Karadağ da katıldı.  Osmanlı Devleti’nin Trablusgarp’ta İtalya ile savaştığı sırada Türklerin  Balkanlardaki varlığına son vermek isteyen Yunanistan Kırallığı, Bulgaristan, Sırbistan ve Karadağ Kırallıkları,  Rusya'nın aracılığıyla aralarında anlaştılar.
Balkan Devletleri birbirleriyle anlaşırken, Babıâli gözleri görmeyen, kulakları duymayan bir ama gibi, beliren tehdidin farkına varamıyordu. Dışİşleri Bakanı Noradunkyan "Bulgar Devletinin Osmanlı Devleti'ne saldırmayacaklarına dair, Yüce Meclise teminat veririm" diyor. Başbakan Sait Paşa "Balkan Hükümetleriyle ilişkilerimiz en iyi şekilde yürümektedir" ifadesini kullanıyor ve Yunanistan Kralı Venizelos ve Rus Dışişleri Bakanı Sazanof'a övgüler yağdırıyordu.   Koskoca İmparatorluk Yönetimi bu aymazlık içindeyken, Balkan Devletleri 30 Eylül 1912’de peşpeşe seferberlik ilan ediyordu.  Buna rağmen Balkan devletlerini kışkırtmamak ve barışçı niyetini göstermek için Osmanlı sadece Rumeli ve Batı Anadolu'da seferberlik ilan ediyordu.
Babıali'ye ortak bir nota vererek üç gün içinde  eski Sırbistan, Makedonya, Arnavutluk  ve  Girit'e muhtariyet verilmesini, Makedonya'da ıslahat yapılmasını isteyen Balkan Devletlerinin  istekleri reddedilince de bunu bahane ederek, 8 Ekim 1912'de Karadağ'ın Osmanlı Devleti'ne saldırısıyla Balkan savaşlarının birinci safhası başlamış oldu. Sırbistan, Bulgaristan ve Yunanistan’ın katılımıyla genişleyen Balkan Savaşı’na hazırlıksız bir şekilde giren Osmanlı,  Balkanlar’daki ve Ege Denizi’ndeki 550 yıllık hakimiyetini tamamen kaybetti. 
Üst üste gelen mağlubiyetler üzerine Osmanlı Devleti Bulgaristan'a müracaat ederek ateşkes istedi. Böylece 3 Aralık 1912'de imzalanan ateşkes antlaşması ile Bulgaristan ile silahlı çatışma durmuş oldu. I.nci Balkan Harbi çeşitli fasılalarla yedi buçuk ay devam etti ve ayakta kalan son kale  İşkodra’nın da düşmesi sonucu 23.Nisan.1913’te son buldu. 
Avrupalı devletlerin araya girmesiyle toplanan Barış Konferansı sonunda 30 Mayıs 1913'te Balkan devletleri ile Osmanlı Devleti arasında Midye-Enez hattı Osmanlı-Bulgar sınırı olarak kabul eden LONDRA ANTLAŞMASI imzalandı.  Londra Barış Konferansı veya Büyükelçiler Konferansı olarak da bilinen 1912-1913 Londra Konferansı, o zamanın altı Büyük Gücü'nün ( İngiltere, Fransa, Almanya, Avusturya-Macaristan, Rusya ve İtalya ) uluslararası bir zirvesiydi . Birinci Balkan Savaşı'nda Balkan Birliği ordularının Osmanlı Devleti'ne karşı kazandığı başarılar nedeniyle Aralık 1912'de toplandı. Konferans özellikle, toprak edinimleri konusunda savaşan güçler arasında hakemlik yapmayı ve aynı zamanda çatışma sırasında bağımsızlığı ilan edilen Arnavutluk'un geleceğini belirlemeyi amaçladı. 
Bu anlaşmayla Bulgaristan, Edirne dahil Kavala ve Dedeağaç arasındaki toprakları da alarak Ege Denizi'ne ulaşıyordu. Selanik, Güney Makedonya, Gökçeada (İmroz) ve Bozcaada dışındaki Ege adaları Yunanistan’a verilirken Girit hukuken Yunanistan'a terk edilmekteydi. Kuzey ve Orta Makedonya Sırbistan’a; Silistre Romanya'ya bırakıldı.  Osmanlı Devleti, Ege adalarının durumunun tayinini ve Arnavutluk'un sınırlarının çizilmesi işini büyük devletlere bırakmaktaydı.  Uzun tartışmalardan sonra, Büyükelçiler 29 Temmuz 1913'te Arnavutluk Prensliği'ni Osmanlı İmparatorluğu'ndan bağımsız egemen bir devlet olarak kurmak için resmi bir karara vardılar. 
Alınan kararlar ve Yunanistan ve Sırbistan'dan gelen baskılar sonucunda, yeni kurulan Arnavut devletinin talep ettiği ve toplam Arnavut nüfusunun% 30  ila% 40'ını dışarıda bırakan toprakların yarısı, yeni kurulan Arnavutluk Prensliğine[5] Kosova Vilayeti Sırbistan'a, Çamerya ve Yanya Yunanistan'a verildi. 
Bu antlaşma sonucunda İstanbul’da Bab-ı ali baskını gerçekleştiren İttihat ve Terakki'nin iktidar olduğu bir dönem resmen başlamış oldu.
Birinci Balkan Savaşı'nda Osmanlı Devleti'nin ağır mağlubiyete uğrayıp Balkanlardan çekilmesi sonucunda, Balkanlarda siyasi bakımdan büyük bir boşluk ve dengesizlik meydana geldi. Londra Antlaşması sonrası Bulgaristan’ın savaştan büyüyerek çıkması diğer Balkan devletlerini endişeye düşürmüş ve II. Balkan Savaşı’nın çıkmasına neden olmuştur. Ganimetin paylaşılmasında anlaşamayan Balkan devletleri, birbirine girdiler. Yunanistan ve Sırbistan’ın ittifak yapması üzerine Bulgaristan, 29 Haziran 1913’te Yunanistan ve Sırbistan’a savaş açtı. Bulgaristan’dan Dobruca’yı isteyen Romanya da savaşa girdi. Bulgar kuvvetlerinin zor duruma düşmesinden istifade eden Osmanlı Devleti de Edirne’yi geri aldı.
Bu arada 31 Ağustos 1913 tarihinde bağımsız "BATI TRAKYA GEÇİCİ HÜKÛMETİ" kurulmuş fakat ömrü kısa olmuştur.

Bugün herkes mahkeme kararlarını konuşuyor. Mutlak butlan deniyor, kayyum ihtimali tartışılıyor, Kemal Kılıçdaroğlu’nun geri dönüş senaryoları masaya yatırılıyor. Fakat olayın özü hukuk değil. Hukuk burada sadece sonuçtur. Sebep ise CHP yönetiminin yıllardır büyüttüğü siyasal ciddiyetsizliktir.

Çünkü bir siyasi hareket önce kendi meşruiyetini korur. Kendi zeminini sağlamlaştırır. Kendi evinin kolonlarını ayakta tutar. CHP yönetimi ise aylar boyunca binanın çatısına pankart asıp demokrasi sloganı attı ama aşağıda temel çatlıyordu.

Şimdi o çatlak duvarı yıktı.

Özgür Özel’in siyaseti başından beri fazla sosyal medya siyaseti oldu. Çok ses vardı ama derinlik yoktu. Çok slogan vardı ama strateji yoktu. Sert konuşmalar, meydan retoriği, kameraya oynayan çıkışlar… Fakat devlet dediğiniz mekanizma Twitter alkışıyla çalışmaz. Devlet, boşluk gördüğü yere girer.

CHP işte o boşluğu kendi eliyle üretti.

2023 kurultayından sonra ortaya atılan şaibe iddiaları küçümsendi. Delegeler üzerindeki baskı söylentileri ciddiye alınmadı. Mutlak butlan davası sanki birkaç muhalifin homurdanmasıymış gibi davranıldı. Oysa siyaset bazen rakibin ne söylediğinden çok, sizin neyi ihmal ettiğinizle ilgilenir.

CHP yönetimi meseleyi hukuk üzerinden sağlamlaştırmak yerine propaganda üzerinden bastırmaya çalıştı. “Darbe”, “vesayet”, “saray operasyonu” gibi sloganlar üretildi. Fakat slogan gerçekliği değiştirmedi.

Çünkü gerçek şu.

Bir partinin kendi kurultayı bile tartışmalı hale gelmişse, orada artık siyasi otorite zayıflamış demektir.

Ve otorite boşluk kaldırmaz.

Machiavelli bunu yüzyıllar önce yazmıştı. Güç zayıfladığı an başka bir güç merkezi doğar. CHP’de olan tam olarak budur. Parti yönetimi kendi kurumsal ağırlığını üretmeyince, süreç doğal olarak yargının ve devlet mekanizmasının alanına taşındı.

Şimdi dönüp bakınca insan şunu görüyor.

Özgür Özel yönetimi aslında CHP’yi büyütmedi; yalnızca daha yüksek sesle konuşturdu.

Ama yüksek ses başka şeydir, ağırlık ise başka şey…

Siyasette bazen en tehlikeli şey, alkışı güç zannetmektir. CHP tam olarak bu hataya düştü. Özellikle belediye seçimlerinden sonra oluşan psikolojik rüzgar, parti yönetiminde garip bir dokunulmazlık hissi oluşturdu. Sanki toplum desteği sonsuza kadar devam edecekmiş gibi davranıldı. Oysa siyasette kibir, düşüşün habercisidir.

Ekrem İmamoğlu merkezli kurulan denklem de bu yüzden çöktü.

Bir partinin bütün geleceğini tek bir figür üzerine inşa etmesi zaten başlı başına stratejik bir zaaf göstergesidir. Sonra o isim hukuki abluka altına girince, bütün yapı panik üretmeye başladı. Çünkü ortada kurumsal refleks yoktu. Her şey kişilere bağlanmıştı.

Roma’nın çöküşü de biraz böyleydi aslında…

Cumhuriyet zayıflarken kurumlar geri çekildi, şahıslar büyüdü. Sonra sistem kendi ağırlığını taşıyamadı. CHP’de bugün yaşanan görüntü de buna benziyor. Parti fikrinin yerini kişiler aldı. Kurumsallığın yerini PR çalışmaları aldı. Siyasetin yerini duygu yönetimi aldı.

Ve duygu siyaseti, gerçek kriz anlarında çöker.

Bugün vatandaşın gözünde oluşan tablo çok net.

Ekonomik kriz var, geçim sıkıntısı var, toplumsal gerilim büyüyor… Muhalefetin ana partisinin gündemi ne?

Kendi kurultayının meşruiyeti.

İnsanlar iktidar alternatifi görmek istiyor ama karşılarında sürekli birbirini yiyen bir yapı buluyor. Her gün başka bir klik kavgası, başka bir iç hesaplaşma, başka bir medya operasyonu…

Sonra dönüp halka “Türkiye’yi biz yöneteceğiz” diyorlar.

Toplum buna ikna olmuyor artık.

Çünkü halk bazen projeye değil, görüntüye bakar ve CHP bugün güven veren bir görüntü vermiyor. Dağınık görünüyor, telaşlı görünüyor en önemlisi de kontrolü kaybetmiş görünüyor.

Daha kötüsü şu.

Kendi gölgesinden korkan bir parti görüntüsü veriyor.

İşin ironik tarafı ise şu oldu…

Yıllarca Kemal Kılıçdaroğlu’nu “pasif liderlik”, “seçim kaybetme psikolojisi” ve “kontrolsüz yapı” üzerinden eleştiren ekip, bugün CHP’yi daha büyük bir yönetim krizinin içine soktu. En azından eski dönemde parti içinde merkezi bir ağırlık vardı. Şimdi ise herkes başka bir merkeze çalışıyor.

CHP artık siyasi parti gibi değil, geçici çıkar ortaklığına dönüşmüş hizipler federasyonu gibi davranıyor.

Ve siyaset bunu asla affetmez.

Çünkü devlet yönetimine talip olan yapı önce kendi iç disiplinini kurmak zorundadır. Kendi kurultayını tartışmalı hale getiren bir organizasyonun ülke yönetimi konusunda topluma güven vermesi kolay değildir.

Bugün yaşanan kriz aslında yalnızca CHP’nin değil, Türkiye’deki muhalefet aklının krizidir.

Büyük laflar var.

Büyük sloganlar var.

Ama büyük strateji yok.

“Demokrasi” diyorlar, parti içi demokrasi tartışmalı.

“Hukuk” diyorlar, kendi kurultaylarının hukuki zemini delinmiş durumda.

“Kurumsallık” diyorlar, bütün yapı birkaç popüler ismin etrafında dönüyor.

Sonra mahkeme devreye girince herkes şaşırıyor.

Hayır…

Asıl şaşırılması gereken şey, bu kadar kırılgan bir yapının kendisini hâlâ iktidar alternatifi sanabilmesi.

Ve galiba CHP’nin en büyük problemi de tam burada başlıyor.

Kendi hikâyesine kendisinden fazla inanması…

Dünyaya bakiyoruz;
Trump 79 yaşında,
Netanyahu 76 yaşında,
Putin 73 yaşında,
Modi 75 yaşında...

Nedir bu bizim yaşlılardaki hırsın sebebi diye biraz araştırdım.

Türkiye’de ve dünyada yaşanan en önemli sorunlar nelerdir dendiğinde aklımıza ilk gelenler: ekonomi, eğitim,  terör, işsizlik, adaletsizlik, eşitsizlik, sağlık, göç, liyakat… şeklinde uzar gider. 

Ben iddia ediyorum: Gezegenimizin en büyük sorunu, yaşlıların inanılmaz hırsıdır. Yani Hırs-ı Piri’dir. 

Peki Hırs-ı Piri neymiş;
Aslı Osmanlıca olan bu kelimenin günümüzdeki karşılığı ‘yaşlılıkta musallat olan hırs’ demekmiş. Koltuk hırsına Hırs-ı Cah, para hırsına ise Hırs-ı Nukud denmiş. (Murat Bardakçı)

Benim gözlemim bu bir yaşlı hastalığı. Aynı kalp yetmezliği, demans, tansiyon gibi... Belli bir yaşın üstündeki herkes bu illet hastalığa kapılabiliyor. Bunların kendi halinde olanları sıkıntı yaratmasa da makam mevki sahibi olanlar toplum için çok zararlı olabiliyor. Devletin üst kademesindeki insanlardan tutun da apartman yöneticisine kadar her yerde görülebiliyor. 50 senedir muhtarlik yapanlar, 30 yildir parti baskanligi yapanlar  20 yildir dernek baskanligi yapanlar... 

Dikkatli bakarsaniz yakınlarınızda da bunlardan en az birkac tane oldugunu görürsünüz. 

Bu hastalığa yakalananlar ellerindeki koltuğa ölümüne yapışıyorlar. Bazen koltuğunu korumak için akla gelmedik şeyler yaparken bazıları da hedef büyütür, oturdukları koltuğu bir üst koltukla değiştirmek arzusundadır. Evlerinde oturup çocuklarıyla, torunlarıyla, akrabalarıyla, dostlarıyla vakit geçirmek yerine yaşlarına, kapasitelerine bakmadan makamlarında kalmak,  korumak, mümkünse üst makamlara geçmek için inanılmaz bir mücadele verirler. 

Hırs-ı Piri’nin etrafındaki insanların büyük çoğunluğu elbette durumun farkındadır. 
Yaşlılığına, bulunduğu makamın hatrına, geçmiş günlerdeki yaşadıklarının yüzü suyu hürmetine açık açık diyemeyenler; değişim, gelişim, yenilenme, gençlerin önünü açma benzeri şeyler dillendirse de Piri’miz bunları anlamamazlıktan gelir. Daha da ileri gidip bırakması gerektiğini söyleyenlere ise düşman gözü ile bakar, savaş ilan eder. Bu arada yanlış bilinen bir gerçeği de paylaşmak istiyorum; bu hastalık erkeklerde sıklıkla rastlansa da herkeste görülebilen bir durumdur. 

Düşünsenize bu yaşlı arkadaşlar dese ki; "Arkadaşlar yeter artık, görevi gençlere bırakıyorum, eğer tecrübeme ihtiyacınız olursa her zaman yanınızdayım." Her şey ne kadar güzel olmaz mıydı? Maalesef böyle diyen görmedik bugüne kadar. 
Hayal edin; Trumpsuz, Netanyahusuz bir dünya; Kilicdaroglusuz, Bahcelisiz, Perinceksiz bir Turkiye... Hoş olmaz mıydı?

Bu vesile ile bütün yaşlı siyasetçi ve yöneticilere seslenelim; Şimdiye kadar verdiğiniz emekler için teşekkürler, lütfen artık o koltukları pırıl pırıl gençlerimize bırakın. 

Sonuç itibariyle Allah hepimizi Hırs-ı Piri’lerin hırsından ve şerrinden korusun.

Düzenli Rutinlerin Çocuğa Katkıları

9679. Çocuğun kendini güvende hissetmesini sağlar.
9679. Sorumluluk almayı öğrenmesine yardımcı olur.
9679. Duygularını düzenleme becerisini destekler.
9679. Uyku ve beslenme alışkanlıklarının gelişmesine katkı sağlar.
9679. Günlük yaşamda düzen ve istikrar oluşturur.
9679. Kaygı düzeyini azaltır.

Rutinlerin Sık Sık Değişmesinin Olası Sonuçları

9679. Öfke nöbetlerinde artış görülebilir.
9679. Huzursuzluk yaşanabilir.
9679. Uyku problemleri ortaya çıkabilir.
9679. Kaygılı davranışlar gelişebilir.

Unutulmaması Gerekenler

9679. Rutinler katı kurallar değildir; çocuğa rehberlik eden güvenli sınırlardır.
9679. Sevgiyle oluşturulan bir düzen, çocuğun iç dünyasında sakinlik ve güven duygusu oluşturur.
9679. Rutinler, çocuk ile ebeveyn arasındaki bağı güçlendirir.
9679. Amaç baskı kurmak değil, çocuğun özgün ihtiyaçlarını gözeterek güvenli ve öngörülebilir bir yaşam düzeni oluşturmaktır.
9679. Çocuğun kendini değerli, anlaşılmış ve güvende hissetmesine yardımcı olur.

Sonuç

Rutinler, çocukların duygusal, sosyal ve davranışsal gelişimlerini destekler. Düzenli ve sevgi temelli rutinler sayesinde çocuklar kendilerini daha güvende hisseder, günlük yaşamda karşılaştıkları durumlarla daha kolay başa çıkabilirler.

Hülya öğretmen Mahmut’daki yazarlık hevesini ve edebiyat yeteneğini keşfetmiş.. Ben de geçmişte hasbelkader bir deneme kitabı yazdığım için Mahmut’u benimle tanıştırmak için girişimde bulundu. Nihayet evimin altındaki kafede üçümüz buluştuk.

Mahmut bana henüz taslak halinde  olan kitabından, gelecek ile ilgili plan ve beklentilerinden bahsetti. Kitabın taslağını bana teslim etti.

Kitap oldukça ilginç ve distopik bir kitap. Mahmut'un hatasız imlası da dikkatimi çekti. Kendisine acele etmemesi gerektiğini, yayın evini seçerken dikkatli olmasını, çünkü kitabın piarı iyi yapılırsa satışın fazla olacağını kendimce ifade ettim.

Bir süre sonra Hülya Öğretmen beni aradı. Mahmut’un kitabının basıldığını ve bana imzalayarak vermek istediğini söyledi. Kendilerini evime davet ettim. Mahmut 'Kronos' ismini verdiği kitabının basılmış olmasının verdiği güven ile bu kez kez kendinden daha emin bir şekilde imzalayarak bana verdi. Çok mutlu oldum. On altı yaşında bir gencin hayalini gerçekleştirmesi ve bu yolda emin adımlar ile yürümesi çok gurur verici bir şey. Tabi ki, ona başından beri hep destek olan Hülya öğretmeni de unutmamak gerek…

Mahmut ile ropörtaj yapmaya karar verdim. Bu bence onu tanımak ve kitabını tanıtmak için güzel bir yol olacaktı.

"Sevgili Mahmut henüz on altı yaşındasın ve harika bir kitapla karşımıza çıktın. Bize kendini tanıtır mısın?"

"İsmim Mahmut Çopuroğlu. 22 Kasım 2009 yılında Adana'da dünyaya geldim. Ortaokul yıllarımda kompozisyonlar ile başlayan yazma hobim, lisenin başlamasıyla yerini şiire bıraktı. O zamandan bu yana çeşitli kültür sanat ve edebiyat dergilerinde şiirlerim, hikâyelerim ve birçok eserim yayımlandı. Şimdi lise 3. sınıf öğrencisi olarak çalışmalarıma ve projelerime devam ediyorum.

"Bize yazdığın kitaptan bahseder misin lütfen?"

"Kronos, savaş sonrası geleceği okuyucuya vaadeden bir distopya -istenilmeyen gelecek/dünya..

Bulunduğumuz yıldan 10 sene önce gerçekleşen savaş beraberinde yıkımı getirdi. Düşmanların tarafımıza baskısı kritikti ancak bir şekilde düğümü çözemiyorlardı. Ta ki, devletin el altından destek verdiği uyuşturucuya kadar. Bu özel uyuşturucuyla eğitilen askerler savaşın seyrini değiştirerek ülkeye güçlü bir darbe indiriyor. Geçen 10 yılın ardından devletin karanlığın eşiğine bıraktığı 3. Bölge'de sırasıyla karakterlerimiz beliriyor. Kimliği belirsiz, 'Psikiyatrist' olarak anılan kişi karakterlere geçen 10 yılda düşmanların tekrar yapıldığını ve durdurulmalar için çağrıldıkları söylenir. Ki vaktinde reşit olmaya merdiven dayayan karakterlerimizin ailelerin belirli sırları ortaya çıkar. Savaş neden çıktı? Uyuşturucunun olayı ne? Karakterlerimiz bu teklifi kabul edecek mi? Kronos: İlk safhalar, serinin ilk bölümü olarak sizi bekliyor! Keyifli okumalar!"

"Bu ilk kitabın ve 'Kronos' bir seri olacak gibi görünüyor."

" Sevgili Mahmut, kitabın basıldı ve satışa sunuldu. Bundan sonraki süreçte gelecekten ne bekliyorsun? Gelecek ile ilgili planların neler?"

"Gelecekteki akademik çalışmalar bir yana, ana maksadım Kronos'u geliştirmek ve eseri insanlara en güzel hâliyle sunmak. Bu sırada farklı eser ve çalışmalar ile edebî kişiliğim konusunda insanların güvenini kazanmak. Teşekkürler."

www.kronoskitap.com

Sevgili okurlarım; Mahmut’un yazmış olduğu kitabın linkini aşağıya bırakıyorum. Alışılmış konuların dışında farklı ve distopik bir kitap okumak isterseniz kitabı linkten mutlaka edininiz..

Kitabın okuru bol yolu açık olsun Sevgili Mahmut. Bol şans dilerim.

* Çıktı ama ne çıkış?
Partilinin onca vefa, cefasına karşı 13 yenilgisine rağmen, parti içi yenilgiyi kabullenmeyip hançer diye, diye kurultay sonrası itiraz başvurusu yapmadığı halde, mahkemeye şaibe yoktur demeyip sessiz bekledi ve butlancı kimliğiyle gelip Chp'ye bombayı bıraktı.
Ve sahne.. Chp'nin aylardır umacı gibi korkutulduğu, Kılıçdaroğlu'nun dört gözle beklediği, hukukçuların aralarında ters düştüğü mutlak butlan kararı geldi çattı. 21 mayısta çıkan kararın ardından butlancılar genel merkezin tahliyesi için iki kez dilekçe üstüne dilekçe vererek.. 24 mayıs'ta polis gazları, partililerin öksürükleri, kapı, pencere kırılmaları ile arbede eşliğinde girip koltuğa oturdular.
*
Ne zaman? 19 Mayıs Atatürk'ü anma Gençlik ve Spor Bayramı'ndan iki gün sonra 21 mayıs mutlak butlan kararı, beş gün sonra 24 mayıs'ta, bayram arifesi butlancıların genel merkeze tarihe kara harflerle geçecek olan işgalci, rövanş ruhiyetindeki girişi..
* 
Atatürk diyor ki! "Milli mücadelelere şahsî hırs değil, milli ideal, milli onur sebep olmuştur."
*
Butlan Kılıçdaroğlu ne yaptı?.
İki kez dilekçe verip genel merkezin tahliyesini istedi. İcra memurları ve polislerle birlikte genel merkeze girdi. Bayram arifesi olanlardan partili ağlarken çikolatayla kutlama yapıldı. 
Partinin avukatını, YSK üyesini görevden aldı. Tazminatsız sms le partinin onlarca emekçisini işten çıkardı.. İktidara yakın medyaya açıklamalar ve Özgür Özel'in halkla yaptığı ayrı bayramlaşma mitingini engellemeye çalıştı.
*
Bayramlaşma dedi, ancak toplayabildiği kalabalıkta bayramlık ağzını açtı.. Ne dedi?
Chp'ye yeni geliyor gibi, 14 yıl başkanlık etmemiş gibi, fetö ajanlarından, artıklarından, ahlaksızlığa, hırsızlığa kadar bir dizi suçlama saydırarak, sizi arındıracağım dedi.
Hain diyenlerin partiyle ilişkisini keseceğim dedi.
Özgür Özel'in grup toplantısını engellemeye çalıştı.
* Satılık haram araçlar diye araç sergilediler, sergiledikleri araçların Kılıçdaroğlu zamanında 2022 yılında alınıp 1.5 yıl kendinin  kullandığı ortaya çıktı.
Butlanın Çağdaş Yaşam Derneği'ne bağışlama isteği  bile dernek tarafından kabul edilmedi.
* Birde broşür bastırarak kendi kendine kahraman ilanı yazdırdı.. hangi cephede bilinmiyor.
Ne biz bu kahramanlığın farkındayız.. ne de parti, ülke farkında.
*
Bir şeyi yapmadı.. bu süreçte iktidara bir çift laf söylemedi.
Chp Genel Başkanlık koltuğuna (butlan) oturmadan önce; "İktidara yürüyoruz" açıklaması yaptı, bayramlaşmada 32 dakika iktidara tek laf etmeden, sadece Özgür Özel'e, parti camiasına, töhmet altında bırakarak, suçlamalarla partinin altını oyarak nasıl iktidar olacaksa? 
*
Diyorlar ki birlik, birlik bunun neresinde?.. 
Butlan başkan ve yanındakiler tarihe kara harflerle geçecek olan o günü polis gazı, kapı, pencere kırılmalarıyla, partililerimizi gaza boğarak, yerlerde öksürterek, ağlatarak dönüşünü.. yetmeyip o ağır suçlamalarını partilinin, tabanın hafızasından nasıl silebilecek acaba?
Umarız olmaz ama ayrışma olursa vebali butlancıların koltuk muhterislerinin olacak ve bunun altında kalacaklardır. Bile isteye bu ayrışmaya ilk kurşunu atmışlardır.
*
Attı ama.. karavana
Butlan seçilmiş genel başkan Özgür Özel'den yana safların sıklaşmasına, tabanı birleşmeye ve partilinin hafızasında mıh gibi ihanet olarak yer almasına yol açtı.
Zira hissedilen bu ülkenin kurucusu Atatürk'ün kurduğu partisine kapısını kırarak, dökerek giren asla dost olamazdı.
*
Butlanın kongreye gitmesini beklemeyin, gitmeyecek en az seçim oluncaya kadar. Bu kadar rezilliği, eleştiriyi göze alma motivasyonunu bir, kaç ay orda oturmak mı sanıyorsunuz?
Ne diyor butlan başkan?.. kurultaya götürme yetkim yok.
*
Tosun Paşa filminde (ünlü replik).. Şener Şen ( Lütfü) Kemal Sunal (Şaban)'a....
"Paşa dediğin sert bakışlı, dik, mağrur, yiğit, atılgandır, gözleri ateş saçar!" der. Şaban ise hepimizin bildiği o efsane cevabı yapıştırır: "Lütfü Bey, ben hepsini yapıyorum da, bir tek gözlerimden ateş çıkartamıyorum. O nasıl oluyor acaba?"
*
Butlan parti avukatını görevden alıyor, YSK'dan parti üyesini çekiyor, parti çalışanlarını işten çıkarıyor, MYK belirliyor, PM toplantısı yapabiliyor, cumhur başkanı adayını belirliyebiliyor, hesap sorabiliyor, belediyelerin denetimi için talimat verebiliyor, arındırabiliyor, genel merkezde oturabiliyor ama.. bir tek kurultaya götüremiyor, demek ki.
*
Butlanın yapamadığı en büyük görevsizlik.
Aslında..  'Millete, partiliye ışık saçamıyor' nedense artık?.
*
Chp'yi bir binadan ibaret görenler yanılıyorlar. Chp her yerdedir bir bahçede, bir başakda, bir çocuğun masum gülüşünde, bir milletin doğuşunda, bir ruhtur..
Haydi diyen gitti eyvallah.

Kadına yönelik şiddet, ırkçılık, aile içi ve psikolojik şiddet... Ne yazık ki bunlar sadece geçmişte kalmış hikâyeler değil; hâlâ yaşanan, hâlâ can yakan gerçekler. Görmezden geldiklerimiz, zamanla unuttuklarımız ya da gündemin içinde kaybolan acılar, bir başkasının hayatında tüm ağırlığıyla var olmaya devam ediyor. Çünkü bazı insanlar için unutulanlar, hâlâ her gün yeniden yaşanan bir gerçeğin parçası oluyor.

Bugün, 29. Uçan Süpürge Uluslararası Kadın Filmleri Festivali’nde izlediğim, orijinal adı Hora do Recreio olan belgesel filmden bahsedeceğim. Filmin yönetmenliğini Lúcia Murat, hikâyeyi derinleştiren müziklerini ise Bernardo Uzeda üstleniyor. Filmde Brenda Viveiros, Luciana Bezerra ve Leandra Miranda yer alıyor. Yapım, 75. Berlin Uluslararası Film Festivali’nin Generation 14plus bölümünde gösterildi ve 15 Şubat 2025’te dünya prömiyerini gerçekleştirdi.

Belgesel film, ırkçılığı konu alırken yer yer kadına yönelik şiddet ve aile içi şiddete de değiniyor. Özellikle okulda geçen sahnelerde, çocukların kendi hayatlarını ve annelerinin yaşadıklarını anlatmaları, benim için en çok etkilendiğim bölümlerden biriydi. Kimi annesine yönelik tecavüzü, kimi babasının uyguladığı şiddeti, kimi sokakta maruz kaldığı saldırıları, kimi akran zorbalığını, kimi ise bağımlılıkla ilgili hikâyelerini paylaşıyordu.

Başka bir sahnede gençler, gözlerindeki korkuyu ve bedenlerindeki endişeyi drama yoluyla izleyiciye aktarıyordu. Kameranın gözlere yakın plan yapması, hissettikleri duyguyu sahneye çok daha yoğun bir şekilde taşıyordu. Özellikle “görmedim, duymadım, bilmiyorum” jesti, anlatılmak istenen hikâyeyi tamamen vurguluyordu.

Belgesel filmi izlerken göze çarpan en büyük detaylardan biri, yönetmen Lúcia Murat’ın sınıf içinde kameraları ve seti görünür kılması, öğrencilerle yapılan konuşmaların çekim süreciyle birlikte sunulması ve okullardan izin alma sürecini de filme dahil etmesiydi. Bu yaklaşım, filmin yansıtıcı (reflexive) belgesel anlayışını belirgin bir şekilde hissettiriyordu.

Filmin son sahnelerinde tiyatro yapan gençler ve aralarındaki sohbet, üstlenecekleri roller üzerine yaptıkları samimi tartışmalar, aralarındaki güçlü iletişimi ortaya koyuyordu. Sahneleyecekleri oyun, 20. yüzyılda yayımlanan Brezilyalı siyahi yazar Lima Barreto’ya ait Clara dos Anjos adlı esere dayanıyordu. Oyunda öne çıkan şiddet, ırkçılık ve kadınlara yönelik eşitsizlik temaları ise belgeselin genel anlatısıyla güçlü bir biçimde örtüşüyordu.

Gösterimin ardından gerçekleştirilen söyleşide yönetmen Lúcia Murat seyirciyle bir araya gelerek hem film hakkında konuştu hem de soruları yanıtladı. Özellikle kendi ülkesi bağlamında, kadınlara yönelik sorunlarda değişen en önemli şeylerden birinin gençlerin daha dirençli olması olduğunu söyledi. Filmde de görüldüğü üzere, sesini çıkaran ve konuşan kişilerin çoğunlukla kadınlar olduğunu belirtti. Hatta bir sahnede kameramanlara “Erkeklere de söz verin” demesine rağmen erkeklerin konuşmak istemediğini ifade etti. Bu durumun, Brezilya’daki genç kadınların yaşadıkları sorunlar konusunda daha bilinçli ve farkındalığı yüksek bir nesil olduğunu gösterdiğini vurguladı.

Yönetmen aynı zamanda, en büyük problemin toplumsal eşitsizlik olduğunu dile getirdi. Brezilya’nın yaklaşık 400 yıllık kölelik geçmişine sahip olduğunu, köleliğin dünyada en geç kaldırıldığı ülkelerden biri olduklarını ifade etti. Köleliğin sona ermesinin ardından özgürlüğüne kavuşan birçok insanın ellerinde hiçbir şey kalmadığını ve bunun da onları zor yaşam koşullarına sürüklediğini aktardı. Bu nedenle ülkedeki temel sorunlardan birinin hâlâ eşitsizlik olduğunu vurguladığını söyledi.

Belgesel film ve söyleşinin ardında aslında burada anlatılmak istenilen konunun açık bir dille ifade edildiğini görüyoruz.  Film hakkındaki seyirci yorumum, baştan beri verilen mesajın net olduğu yönündeydi. İzlerken sahne, müzik birbirini destekliyordu. Şehrin ruhsuzluğu, sokaklardaki solukluğun arasında yine de o siyahi gençlerin aralarında geçen gülüşleri duymak, her şeye rağmen ne kadar güçlü olduklarını gösterdi. Filmin sonuna doğru bir noktadan sonra dikkatimi toplamakta zorlandım ama olay örgüsünün merak ettirmesi izlenir kıldı.

Umuyorum ki tüm bu eşitsizlik, kadına şiddet, ırkçılık, aile içi şiddet vb. konular zamanla biter. Yeni yazılarımda görüşmek üzere, mutlu ve sevgiyle kalın.

Bu akımın çıkış noktası, hem Türk kimliğini korumak hem de emekçi sınıfların çıkarlarını gözetmek arzusudur. Türkçülüğün “Turan” ideali ve kültürel birlik vurgusu, sosyalizmin anti-emperyalist ve eşitlikçi söylemiyle buluştuğunda ortaya ulusal sol bir çizgi çıkar.

Özellikle 1960’lar ve 70’ler, bu akımın en çok tartışıldığı dönemlerdir. O yıllarda gençlik hareketleri içinde “Milli Demokratik Devrim” (MDD) çizgisi öne çıkmıştı. MDD, Türkiye’nin önce ulusal bağımsızlığını kazanması, ardından sosyalist dönüşümünü gerçekleştirmesi gerektiğini savunuyordu. Bu yaklaşım, hem Türkçü hem sosyalist damarları bir araya getiren bir sentezdi.

Elbette bu sentezin güçlü yanları kadar zorlukları da vardı. Milliyetçilik, çoğu zaman kültürel birlik ve ulusal kimlik üzerinden yükselirken; sosyalizm sınıfsal eşitliği merkeze alır. İki ideolojiyi aynı potada eritmek kolay değildir. Ancak ortak payda olan bağımsızlık ve anti-emperyalist duruş, bu akımı teorik olarak mümkün kılar.

Bugün baktığımızda, Türkçü sosyalist akım ana akım siyaset içinde güçlü bir temsil bulamasa da, düşünsel düzeyde hâlâ tartışılmaktadır. Özellikle genç kuşaklar arasında “hem ulusal kimliğe sahip çıkmak hem de sosyal adaleti savunmak” fikri, yeni bir arayışın ipuçlarını veriyor.

Sonuç olarak, Türkçü sosyalist akım Türkiye’nin siyasal düşünce tarihinde bir köprü denemesi olarak görülebilir. Bu köprü, bir yanda Türk kimliğini ve kültürünü, diğer yanda emekçi sınıfların eşitlik talebini taşır. Zor bir sentezdir ama aynı zamanda Türkiye’nin özgün siyasal arayışlarının da en dikkat çekici örneklerinden biridir.

Özetle; Samsun’da siyaset bugünlerde o eski heyecanlı miting havasında değil, daha çok sessiz bir bekleyişte. İnsanlar artık lafa değil, samimiyete ve sofrasına ne girdiğine bakıyor. Kim daha sahici olursa, kim o "merkezdeki" makul sesi yakalarsa, yarın onun sesi daha çok duyulacak gibi.

Böylesi bir iddia, salt propaganda olarak görülmemeli. Aynı zamanda teşkilatın sahadaki dinamizmini ve seçmene olan güvenini yansıtıyor.

MSP, merkez sağın Türkiye siyasetindeki köklü mirasına yaslanıyor. Demokratik değerleri, yerli-milli üretim vurgusunu ve halkın gündelik sorunlarına çözüm odaklı yaklaşımı ön plana çıkararak seçmene sesleniyor. Bu çizgi özellikle ekonomik sıkıntılar ve yerel yönetimlerde hizmet beklentisi yüksek olan seçmen için cazip bir alternatif oluşturuyor.

Parti teşkilatlarının kısa sürede örgütlenmesini tamamlaması, MSP’nin iddiasını güçlendiriyor. İl başkanlarının ve yerel temsilcilerin sahada aktif çalışmaları, seçmenle birebir temas kurmaları, partinin 'biz buradayız' mesajını net biçimde veriyor. Bu enerji seçim günü sandığa olumlu yansırsa kimse bunu sürpriz olarak görmemeli..

MSP’nin oy oranı henüz çift haneli rakamlara ulaşmamış olsa da, yerel ara seçimlerde küçük partilerin kritik rol oynadığı unutulmamalı. Özellikle dengede olan bölgelerde MSP’nin oyları, büyük partiler arasındaki farkı kapatabilir ve siyasi tabloyu değiştirebilir. Bu nedenle MSP’nin 'zafer iddiası' matematiksel olarak değil, stratejik olarak güçlü bir zemine oturuyor.

Siyasette iddia, yalnızca rakamlarla değil, moral ve motivasyonla da ölçülür. MSP'nin 'zafer' vurgusu, seçmene güven aşılamanın yanı sıra teşkilatı diri tutma işlevi görüyor. Bu ifade, partinin geleceğe dönük vizyonunu ve merkez sağın yeniden güçlü bir aktör olabileceği inancını pekiştiriyor.

Bir kez daha ve de altını çizerek söylemek gerekirse; Merkez Sağ Parti’nin yerel ara seçimlerdeki başarı iddiası, yalnızca bir siyasi söylem değil; aynı zamanda sahadaki enerjinin, köklere dayalı vizyonun ve stratejik hesapların bir yansımasıdır. Küçük partilerin büyük dengeleri değiştirebildiği Türkiye siyasetinde MSP’nin çıkışı, dikkate değer bir umut ışığı olarak görülmeli.

Peki gerçekten neyin olmasını istiyoruz?
Hıdırellez, anlatıldığı gibi sadece bir bahar ritüeli değil.O, insanın en saf haliyle bir şeyleri değiştirme arzusu. Ama burada rahatsız edici bir gerçek var:
Biz çoğu zaman değişmek istemiyoruz, sadece değişmiş gibi hissetmek istiyoruz.

Dilek dilemek kolaydır.
Zor olan, o dileğin sorumluluğunu taşımaktır.

Bir ev isteyen, o ev için neyi göze alır?
Aşk isteyen gerçekten sevmeye hazır mıdır?
Bolluk isteyen, hayatının konfor alanından çıkabilir mi?

Hıdırellez gecesi insanlar dileklerin yazarken aslında kendilerine bir söz verirler. Ama ertesi gün o kağıt toprağın altında kalır. sözler ise çoğu zaman havada.
İşte mesele tam olarak burada başlar.
Çünkü insanların en büyük yanılgısı istemekle hak etmek arasındaki mesafeyi yok saymaktır.
Oysa hayat, dileklerle değil bedel ödeyebilenlerle ilerler.
Belki de bu yıl bir dilek ağacının altına kağıt gömmek değil bir karar almak daha mantıklı olabilir.
Çünkü bazı dilekler toprağa değil, cesareti ekilir…

Başkan, müdür, yönetmen, sorumlu, şef, usta ve pek çok başka ad altında bu görevi yerine getirebilirler. Her yerde karşımıza cikarlar; bir bakarsınız apartman yoneticimizdir, bir bakarsınız iş yerimizdeki amirdir, projemizdeki sorumludur hatta bir gezi etkinliğini organize eden bir arkadaş bile yeri gelir yönetici konumunda olabilir. 

Konu ile ilgili eğitim, kurs, seminer ve tüm kaynaklarda nasıl iyi bir yönetici olunacağı anlatılır. İyi yöneticinin nitelikleri, olaylara yaklaşım tarzı, kılığı kıyafeti, becerileri, konuşması, duruşu hatta sesinin tonuna kadar her konuda bilgiye ulaşabilirsiniz. 

Ancak ben bugün size nasıl kötü yönetici olunur onu anlatacağım. 

- Kötü yönetici olmanın en önemli koşullarından bir tanesi dengesiz olmasıdır. Nerde nasıl tepki vereceğini kestirmek zordur. 

- İnsanlara güvenmez. Mikroyönetim uygular, çalışanları sürekli gözlem altında tutar.

- Otoriter olduğunu düşünür. Etrafında korku kültürü oluşturur, eleştirileri açık alanda ve ölçüsüzdür, takdir etmeyi bilmez. 

- Bir sorun çıktığında öncelik olarak çözüm yerine suçlu arar.

- Empati yoksunluğu vardır, olaylara sadece kendi penceresinden bakar, her olayda kesinlikle haklı olduğu önyargisi ile karşısındaki konuşsa bile dinlemez. 

Kötü yöneticinin olduğu yerde işler bir şekilde yürür ancak çalışanlar moralsiz, mutsuz ve isteksizdir. 
Genel itibariyle hep yeni bir iş arayışındadırlar. 
Ekip endişeden dolayı insiyatif alamaz, işini iyi yapmaktan ziyade önceliği verilen talimatı yerine getirmektir. 
Kötü yöneticinin olduğu ekipte ilk etapta görevler yerine getirilse de uzun vadede kurum kültürüne ve kuruma olan sadakate ciddi zararlar verir. 

KÖTÜ BİR YÖNETİCİNİZ VARSA NASIL DAVRANMALISINIZ?

Kişisel sınırlarınızı net olarak belirleyin. Yüksek sesle konuşma, aşağılama, hakaret etme, özel alana girme, el kol hareketleri ve benzer davranışlara asla izin vermeyin. Bu sizin saygınlığınızı korumanın yanında kötü yöneticinizin yaptığı davranışları yeniden değerlendirmesini sağlayabilir. 

Kötü yöneticinin toksik davranışlarına karşı sakinliginizi koruyun. Haklı iken haksız duruma düşecek davranışlardan uzak durun. 

Yaşadığınız rahatsız edici olaylari not edin, zaman içerisinde bazı detayları unutabilirsiniz. Gerektiğinde insan kaynakları veya üst yönetime başvururken size yardımcı olacaktır. 

Kötü yönetici ile çalışırken en büyük gücünüz çalışma arkadaşlarınızla olan dayanışmanız olacaktır. Siz kötü muameleye maruz kalmadıysaniz bile inanın bir gün arkadaşınızın uğradığı çirkin davranış size karşı da yapılacaktır. 

Her şeye rağmen durum düzelmiyorsa çalıştığınız ekibi, olmuyorsa işinizi değiştirin.

Emeğii ile bu ülkeyi ayakta tutan bütün kardeşlerimin 1 Mayıs Emek ve Dayanışma günü kutlu olsun. 

Unutmayin; alın teri ile çalışmaktan daha onurlu bir şey yoktur.

Filmin başlangıcında kuş cıvıltıları eşliğinde huzurlu bir mahalle görürken, ilerleyen sahnelerde birbirinden uzaklaşmış bir anne ve babayla karşılaşıyoruz. Anne ve baba yemek masasında sessizce otururken, arkalarındaki gölgelerin tartışması onların bastırılmış duygularının bir dışavurumu olarak yansıtılıyor.

Bahçede gördüğümüz baba, duvardaki mavi boyaya bakarak iç çeker. Anne, çamaşır makinesinden çıkardığı mavi tişörtü sarılıp öper; bu da bize onun çocuğa ait olduğunu gösterir. O sırada makineden fırlayan top, çocuğun odasına giderek plağı çalıştırır. Bu müzikle birlikte anne ve baba yakınlaşır. Bu sahneden sonra çocuğun yaşamını baştan sona izlemeye başlarız.

Ailesiyle birlikte top oynayan çocuk, yanlışlıkla topu duvara atarak boyayı bozar. Bunun üzerine hemen mavi bir boya alıp hasarlı kısmı kapatır. Ailesine yaptığı bu küçük sürprizi bir fotoğrafla ölümsüzleştirir. Ancak izleyiciye yansıyan sahnede, duvardaki mavi boya bir balona dönüşerek uçup gider. Bu an, duvarın aileyi, mavi boyanın onarma çabasını, aile fotoğrafının birliği; balonun uçup gitmesinin ise duyguların kalıcı olmadığını ve elde tutulamadığını temsil ettiğini düşündürür.

Hikâyenin sonuna yaklaşırken, çocuğu okula bırakan ailenin gölgeleri ona engel olmaya çalışır. Okula girmesini engellemeye çalışsalar da müdahale edemezler. Zil çaldığında kısa bir sessizlik olur, ardından arka arkaya silah sesleri okul koridorlarında yankılanır. Çocuğun ailesine gönderdiği son mesaj, "Ne olursa olsun kendinize çok iyi bakın" çaresizliği gösterir. Filmin sonunda çocuğun gölgesi, anne ve babasını birbirine daha da yakınlaştırır.

Bu hikâye, geride kalanların sessizliğini ve içlerinde büyüyen boşluğu anlatıyor. Son zamanlarda yaşanan okul saldırılarında hayatını kaybeden çocukların ailelerine başsağlığı diliyorum. Umarım buna benzer bir acı bir daha yaşanmaz.

Diğer yazılarımda görüşmek üzere.

Yerel seçimlerde büyükşehir belediyeleri de dahil olmak üzere belediyelerin çoğunluğunu CHP kazandı. Ancak bu seçim zaferi yürütülen soruşturmalar, organize suç çetesi suçlamaları ve seçimle gelen başkanların tutuklanması ile büyük bir darbe aldı. Her kesimden sürece tepki sesleri yükselse de burada asıl sorun CHP’li başkanlara ve belediyelere karşı yapılan operasyonlar değil uzun yılladır belediyeleri yöneten AKP’li başkanların hiçbirine karşı dişe dokunur bir soruşturma yürütülmemesidir. AKP’li belediyeler tabiri caiz ise ismet sıfatına mı haizdir, hiçbirinde yolsuzluk, rüşvet, adam kayırma yok mudur? CHP’ye yöneltilen suçlamaların haklı olup olmadığına girmiyoruz ancak iktidarın haklı olması adil olduğunu göstermemektedir.

Hangi parti mensubu olursanız olun böylesi eşitliğe aykırı, adaletsiz bir durum karşısında tepki vermemeniz mümkün değildir. Zaten CHP Genel Başkanının özel ve gündem olması gereken mitingleri sıradan bir parti çalışmasına dönüştürmesi, her güne bir miting yapılır hale getirmesi seçmenini teskin etmek içindir ve neredeyse artık sayıları hatırlanmayacak hale gelmiştir. CHP seçmeninin teskin olması en fazla AKP-MHP iktidarının işine gelmektedir; bu sebepledir ki aleyhlerine en ufak bir yazıyı, söylemi ve eylemi engelleyen, bunu yapanların yedi sülalesini pişman eden bu iktidar CHP mitinglerinin önünü açmaktadır.

Cumhurbaşkanlığı Hükümet Sistemi sebebi ile artık genel seçim sonuçlarının bir hükmü kalmamıştır. Cumhurbaşkanlığı seçimini %51 kazanan tüm idareyi ele geçirmektedir. Cumhurbaşkanı olan kişi bakanlarını bile milletvekili seçilenlerin içerisinden seçmek zorunda değildir. Bir kişinin seçilmesi, seçilmeyen/seçilemeyen/seçilemeyecek olan insanların bir araya gelip ülkeyi idare etmesinin önünü açmaktadır. Meclis mi? Meclis sadece eski sistem devam ediyor zannedilsin diye açık tutulan bir kurum haline gelmiştir. Eskiden az bir milletvekili sayısına bile sahip olsanız icraatları etkileyip yön verebilirken şimdi esameniz bile okunmuyor. İstediğiniz kadar debelenin, en can alıcı konular da dahil olmak üzere her türlü talep ve teklifiniz “AKP ve MHP oylarıyla reddedildi” denilip geçilip gidiyor.

Genel seçimlerin bir hükmü olmadığını görüp yerel seçimi bir umut olarak gören, siyasi tarihe bakıp “Belediyeleri alalım bu adımla iktidara geliriz.” diyen seçmen artık yerel seçim sonuçlarının, ezici galibiyetlerin bile hükümsüz olduğunu gördü. Tabiri caiz ise alın terleri ile aldıkları belediyeler soruşturmalar, tutuklamalar ve ahlak dışı transferlerle bir bir ellerinden kayıp gidiyor.

Seçmenin siyasetten bir umudu kalmadı. Birçok kişiden “Seçsek ne olacak ki?” cümlesini duymaya başladık. Bu durum kısa vadede AKP-MHP iktidarının işine gelse de uzun vadede ülkeyi çıkmaza sokacaktır. Siz insanoğluna bir umut vermezseniz o umudu yanlış yerlerde, kişilerde, oluşumlarda arayabilir, yaşanılan durumda da emperyalistlerin oyuncağı haline gelebilir. Bunu birçok ülkede gördük, iç karışıklıkların nelere mal olduğuna, nerelere vardığına, ne acılara sebep olduğuna şahit olduk. Hele ki ülkemiz siyonistlerin ve emperyalistlerin hedefindeyken bu umutsuzluğun nelere sebep olabileceğini görmemiz gerekiyor.

Milletinden kopmuş, fil dişi kulelere çekilmiş, insanını düşünmeyen, insanını sadece oy deposu olarak gören AKP-MHP iktidarı gitmelidir, yerine ise yağmurdan kaçarken doluya tutulduk dedirtmeyecek yönetimler gelmelidir. Bu iktidarın gitmesi için en başta Anayasamıza göre ikiden fazla seçilemeyecek olan Cumhurbaşkanımızın seçime girmemesi sağlanmalıdır. Birçok hukukçu gibi şahsi kanaatim bir önceki seçime de girememesi gerektiğidir. “Düzen değişti yeni sistem geldi hadi sil baştan” deyip Cumhurbaşkanlığında geçirdiği dönemlerin sayısını ha bire sıfırlarsak bunun sonunu alamayız. Yeni bir değişiklik yapılmayacağının bir garantisi var mı, her bir değişiklikte “bunları saymayız” mı denilecek? Bir önceki seçimde seçime girme hakkı olmadığı bilindiği halde buna itiraz etmek yerine “Sandıkta göndereceğiz” denildi ve tabii ki gönderilemedi.

Şu anda seçmenin umudunu yeşertecek tek şey erken seçim değil tam tersi zamanında seçim yapılarak Recep Tayyip Erdoğan’ın seçime girememesidir. Seçmen yeni bir 5 yıllık AKP-MHP iktidarındansa az daha dayanmayı tercih eder. İstediğiniz kadar bittiler, gidecekler deyin tüm sisteme hâkim olan ve ABD’nin desteğini alan bir iktidardan bahsediyoruz; kabul etmek istemesek de Erdoğan’ın tanınırlığı, gücü ve etkisi karşısına çıkarılan her adaydan daha fazla olacaktır. Ayrıca son dakikada ülke güvenliği, istikrar, operasyon söylemlerine sebep olacak seçim zamanı ortaya çıkan olayları da hesaba katmıyoruz.

Her şeyin sonucunda çok üzgünüz ki muhalefetten de hiçbir umudumuz olmadığı gibi tam tersine ne yapıp edip, iktidarın ne kadar geç karar almasına bakmadan erken seçim kararı alıp Erdoğan’ın önünü açacaklar.

Bizlerin sadece iktidarı değil, muhalefeti de hesapsız bir şekilde milletine hizmet eder hale getirmemiz gerekiyor. Aksi takdirde daha önce defalarca gördüğümüz üzere iktidarın el değiştirmesi milletimizin hayrına hiçbir anlam ifade etmiyor.

Gerçekten de, Giresun’dan başlayıp Türkiye’nin farklı şehirlerinde sürdürdüğü görevleriyle edindiği deneyim, Bursa’nın geleceği için güçlü bir teminat niteliği taşıyan Ayyıldız'ın kariyerinde dikkat çeken nokta olarak göze çarpıyor.

Ayyıldız'ın,  büyükşehirlerde edindiği yönetim tecrübesi ve emniyet alanındaki stratejik görevleridir. Bu birikim Bursa gibi hem sanayi hem de kültür açısından Türkiye'nin lokomotif şehirlerinden birinde çok önemli bir avantajdır. 

Vali Ayyıldız'ın İzmir ve Eskişehir'deki tecrübeleri, Bursa'nın otomotiv ve tekstil sektörlerinde daha etkin bir kamu-özel işbirliği modeli geliştirmesine katkı sağlayabilir, farklı bölgelerde yürüttüğü projeler Bursa'nın tarihi ve turistik değerlerinin daha güçlü şekilde tanıtılmasına zemin hazırlayabilir.

Erol Ayyıldız’ın Bursa Valiliği, sadece bir atama değil; tecrübenin, disiplinin ve vizyonun şehre taşınmasıdır. Onun yönetim anlayışı, Bursa’nın hem ekonomik hem de sosyal gelişiminde yeni bir dönemin kapısını aralayabilir.

Bugün Bursa, Türkiye’nin en dinamik şehirlerinden biri olarak, tecrübeli bir devlet adamının rehberliğinde geleceğe hazırlanıyor.

Ayyıldız’ın geçmişteki başarıları, Bursa halkına güven veriyor; onun liderliğinde şehrin daha düzenli, daha güvenli ve daha güçlü bir geleceğe adım atacağına dair umutları artırıyor.

Bütün bunlar dikkate alındığında Bursa için Vali Erol Ayyıldız'ın varlığı çok önemli bir şans olarak görülmelidir.

CENTCOM Komutanı: "İran İHA’sını ele geçirdik, ‘Made in America’ etiketiyle geri gönderdik."
Centrom Komutanı Brad Cooper, ele geçirdikleri İran yapımı bir İHA’yı tüm sistemlerini sökerek yeniden tasarladıklarını ve "Made in America" etiketiyle İran’a karşı kullandıklarını açıkladı.  
*
İsrail Tahran'daki gaz tesislerine saldırıp, yakıt depolarını havaya uçurarak milyonlarca insanı zehirli maddelere maruz bırakdı.
*
Bir yandan 11 eylül dejavusu, bir yandan İran Mescid'i Aksa'yı vurdu senaryosu.. seç beğen al. Nitekim.. FBI, İran'ın olası misillemelerine karşı "alarm seviyesini" artırarak birkaç gün önce, Kaliforniya'ya İHA saldırısı İran uyarısında bulunmuştu. Bu açıklamalar Türkiye'nin ve ortadoğu ülkelerinin sahte bayrak, siyonist ve emperyalist operasyonlara karşı çok dikkatli olmak gereğini ortaya koydu.
*
Trump'a şok.. Abd terörle mücadele direktörü 'İran Amerika'ya tehdit değildi.. Savaşı İsrail baskısıyla başlattık' diyerek  istifa etti. 20. güne gelen İsrail'in baskısıyla başlayan savaşta, Trump İran'ın güçlü karşı saldırıları ve Hürmüz boğazını da kapatması üzerine girdiği bataklıkta kendine destek dilenme noktasına geldi. Nato, avrupa ülkelerinden istediği yardıma ret cevabıyla içte ve dışta eleştirilerin odağı oldu.
*
Tarzan zor durumda.. İran sadece İsrail'i değil, Hürmüz'ü kapatıp tüm Amerika üslerini ve İsrail'le Abd'ye destek veren ülkeleri vurdukça, Anlaşmanın ortasında İran'a savaş açan Amerika ve İsrail çıkmazda. Savaşın getirdiği siyasi, petrol ve ekonomik kaygılar cabası.
Trump en güçlü ordu bende asarız, keseriz noktasından, Çin'den, Japonya, Nato'ya, dünya, körfez ülkelerine kadar yardım isteyen Trump'a geldi.. anlaşılan okuma, üflemeler yetmemiş.
*
Patron çıldırdı.. Trump: İran'ı yönetmek için üç adayımız var, biz seçeceğiz, biz yöneteceğiz dedi, sonra adayımız yanlışlıkla vuruldu dedi. Önce rejimi değişeceğiz, sonra rejim bizi ilgilendirmiyor dedi. Önce İran'ın nükleer tesisleri yok edildi, ertesi gün, İran nükleer konusunda tehditdir dedi.
- Hürmüz'ün kapatılmasıyla baş edemeyen, askeri gönderme kararı alıp, Hark adasına saldırı başlatan Trump.. "Hark Adası’nı tamamen yıktık, ama belki eğlence olsun diye birkaç kez daha vururuz". dedi. Trump yardımı kabul etmeyen Nato'yu çıkmakla tehdit edip.. Nato ve avrupa ülkelerine aptallar dedi. Şaka gibi ama depresyondayım da dedi. 
*
Dünya korku tünelinde (NÜKLEER).. bu kafayla Trump taktik nükleer silah başta olmak üzere stratejik nükleer silahları güçlü, kıtalar arası olanlar, taktiksel bölgesel olanları kullanma kararı yetkisi aldı.
- Amerika savaş bakanı müttefiklere nankör diyerek, haçlı zihniyetiyle hz İsa için savaşmaya devam edeceğiz dedi.
*
Evet.. durum bu iken İran'ı sevmek zorunda değilsiniz, ama dünyanın selameti için, siyonizm ve emperyalizm, şeytani yapının heralde karşısında olmak zorundasınız.
*
İç cephe.. Gelelim iç cepheye, bütün bunlar olurken ortadoğu ateş çemberinde 3. dünya savaşına yelken açılmışken iç cephede durum ne?
*
Ülke fırka, fırka.. bir kesim Okuldan zil sesine kadar ilahiler peşinde, diğer kesim olmaz böyle şey tartışmalarında. Yine bir kesim İstiklal Marşı'nın kutlandığı günde Arapça okunması, basılı broşürü ve şalvar ile gündem yaparken, diğer kesim ne yapmaya çalışıyorsunuz olmaz böyle şey tartışmaları..
Hızır idi, Yunus idi..
*
Bir yandan milli eğitim bakanı.. “Gençler artık 26 yaşında iş hayatına atılıyor. Bu nedenle 12 yıllık zorunlu eğitimi kısaltmayı ve üniversiteye giriş yaşını 15’e düşürmeyi planlıyoruz.” derken bir diğeri bu kadar da olmaz tartışmaları.
*
Kaldır başını etrafa bak.. Dünya savaşa giderken, iktidarın dilinde muhalefet, muhalefetin dilinde iktidar. Bir yandan iç cepheyi güçlü tutma gereği belirtilirken, diğer yandan iktidarın muhalefet ötekileştirmeleri. Bir yandan ortadoğu, etrafımız ateş çemberinde iken muhalefetin akşam, sabah sinerjisini kaybeden erken seçim, İmamoğlu söylemleri. 
*
Cephe derken.. bir de cep var, cepken var. Tabi onlar da cep delik, cepken delik..
- Emekli maaşı, asgari ücret geçimsizliği, bayram ikramiyesi zam tartışmaları sürerken.. İktidar emekliye mevcut olan bayram ikramiyesi müjdesi verdi.
- Siyasi trafikten başka birde araç trafiği (trafik cezaları).. araçlara gelen app plakadan, ışık ihlali, hız, yüksek sesle müzik, drift, park ihlali vb aksesuardan, hoparlöre, multimedya ekrandan renkli, ışıklı araç süslemesi, modifiyeye kadar, bir dizi yasak ve astronomik cezaları vatandaşın tartışma konusu oldu..
*
Ortadoğu alev, alev dikkat.. Ve bütün bu havanda su döven tartışmalarla (melekler dişimi, erkek mi?) Hızır idi, Yunus idi derken elin adamları haritadan illeri, adayı çekiyor.
'Allah bu millete bir daha İstiklal Marşı yazdırmasın'
*
Unutmayın.. Düşman nasıl olursa olsun 'Ulus' cepheniz sağlam olsun.
*
Diyen gitti eyvallah..

Lise ve ortaokuldan sınıf  arkadaşım eşi ve bir kızı ile meğer yaklaşık on yıldır tayin sebebi ile Adana’da yaşıyorlarmış .Liseden sonra  yollarımız ayrılmış kırk  yıl olmuş neredeyse hiç görüşmemişiz. Ortak bir arkadaşımız vasıtası ile aynı şehirde üstelik birbirimize çok yakın evlerde oturduğumuzu öğrendik. Telefonda konuştuk ve ilk fırsatta buluşmaya karar verdik.

O da başarılı ve idealist bir ilkokul öğretmeni olmuş. Yine aynı lisede bizlerden bir sınıf üstte okuyan tanıdığımız biri ile de evlenmiş ve mutlu   olduğunu duymuştuk zaten.
Aradan bir -iki ay geçti bir telefon geldi. ’Özlemciğim biz eşim ile alışverişten çıktık senin oturduğun sitenin  altındaki kafede buluşalım’ dedi.

Sevinçle hazırlandım ve aşağıdaki kafeye  indim. Nazlı  lisede iken saçlarını genelde  iki yandan ören,kocaman gözlükler takan bir kızdı. Onu  görünce çok şaşırdım. O saçlarını yandan iki belik ören kız gitmiş,  beline kadar uzun sarı saçlı , çok havalı 'afet-i devran' bir kadın gelmiş.

Nazlı ile sarıldık öptük birbirimizi aradan neredeyse kırk yıl geçmiş. Yüzümüzde kırışıklıklar var ve biraz da kilo almışız. On yedi yaşında liseli kızlar değiliz yaşlanmışız tabi.. Buna rağmen ikimiz de birbirimize  "hiç değişmemişsin , aynı duruyorsun,hiç yaşlanmamışsın" yalanlarını söyleyerek sohbete  başladık..

Bir süre sonra garson masamıza geldi menüyü bıraktı gitti. Elimize menüyü aldık menüye bakıyoruz, bakıyoruz, bakıyoruz…İkimizden de hiç ses çıkmıyor. Meğer Nazlı da ben de gözlerimiz bozuk olduğu için menüyü okuyamıyoruz fakat bir yandan da bozuntuya vermiyoruz. İkimiz de menüyü okuyamadığımızı farkettiğimizde biraz önce ilk karşılaştığımızda söylediğimiz "hiç yaşlanmamışsın" yalanına kahkahalarla güldük.

Böylece lisede çok  samimi arkadaş olmayan Nazlı ve ben zamanla  birbirimizin can dostu olduk .Birbirimizin ailelerini çocukluğunu geçmişini bildiğimiz için kendimizi anlatma ve tanıtma derdimiz  hiç olmadı ve kısa sürede samimiyet ve içtenlik ile kenetlendik.

Nazlı yıllar sonra  başka bir şehre taşınmasına rağmen hiç kopmadık. Kadınlar arasında çoğu zaman kıskançlık ve çekememezlik olur. Fakat aramızda böyle şeyler hiç yaşanmadı.

Birbirimize hep destek olduk..

Hayatınızda böyle dostluklar kurabildiyseniz sakın kaybetmeyin ve bunun için mücadele  . Böyle dostluklar  kolay bulunmuyor çünkü. Sevdiklerinizle huzurla geçireceğiniz bir bayram diliyorum. Sağlıcakla kalın.

Şu sıralar Samsun siyasetinin tepe noktasında hummalı bir "yarışma" ruhu hakim.

Büyükşehir Belediyesi, Gülsan Sanayi Sitesi'ni de içine alan devasa bir kentsel dönüşüm projesi için kollarını sıvadı. Hizmet binasından camisine, kültür merkezinden kentsel tasarıma kadar "Yeni Samsun"un temelleri kağıt üzerinde atılıyor. Siyasilerimiz şu an projeleri yarıştırıyor, jüriler kuruluyor, şartnameler havada uçuşuyor. Ancak sokaktaki vatandaşın derdi kağıt üzerindeki estetikten ziyade, o binaların içinde kendisine ne kadar yer bulacağı.

Belediye meclisleri mart ayı toplantılarını bitirdi; kararlar alındı, bütçeler revize edildi. Ama asıl siyaset, meclis salonlarından ziyade Ramazan sokağında, esnafın çay ocağında ve teravih çıkışlarında dönüyor.

Başkan Halit Doğan ve ekibi, özellikle ulaşım projeleriyle (RTE Bulvarı’nın açılması, Samtaksi mobil uygulaması gibi) "hızlı şehir" imajını pekiştirmeye çalışırken, muhalefet ise kentsel dönüşümün sosyal maliyetlerini ve artan yaşam maliyetlerini her fırsatta hatırlatıyor.

Siyasetçilerimiz bugünlerde sadece proje yönetmiyor; aynı zamanda "gönül yönetmeye" çalışıyor. 8 Mart’tan Ramazan iftarlarına kadar her platformda "halkın içindeyiz" mesajı veriliyor. Özellikle "Engelsiz Samsun" iftarları ve gençler için düzenlenen Akdağ keşif turları, siyasetin artık sadece asfalt ve betondan ibaret olmadığını, "deneyim ve aidiyet" satmak zorunda olduğunu kanıtlıyor.

Peki, Ankara ne yapıyor? Samsun milletvekilleri şu sıralar Meclis ile şehir arasında mekik dokuyor. Kimi tarımsal desteklemelerin peşinde, kimi sanayi yatırımlarının... Ama hepsinin ortak bir ajandası var: Samsun’u Karadeniz’in parlayan yıldızı olarak tutmak ve 2026 vizyonunu seçmene kabul ettirmek.

Sonuç olarak; Samsun’da siyaset bugünlerde "yarışma projeleri" ile "hayatın gerçekleri" arasında ince bir ipte yürüyor.

Anadolu Mahallesi’nde kentsel dönüşüm başlarken, Samsunlu hemşehrilerimizin gönlündeki "siyasi dönüşüm" hangi yöne evrilecek, bunu zaman ve sandık gösterecek.

Şimdi açık konuşalım bu bir “skandal” değil. Bu, bir eşiktir.

Kişisel Verilerin Korunması Kanunu bu tür durumları önlemek için vardır. Türk Ceza Kanunu ise bunun cezasını tarif eder. Ama mesele sadece kanun metinleriyle açıklanamayacak kadar ağır. Çünkü burada ihlal edilen şey yalnızca bir kişinin mahremiyeti değil, devletin kendi kendine koyduğu sınırdır.

Devlet dediğiniz yapı, gücünü sadece zor kullanma yetkisinden almaz. Asıl gücünü, kendisine emanet edilen bilgiyi koruyabilmesinden alır. O bilgi, vatandaşa aittir. Devlet onun sahibi değil, bekçisidir. Bekçi kapıyı içeriden açmaya başlarsa, dışarıdan geleni suçlamanın da bir anlamı kalmaz.

İhtimalleri uzatmaya gerek yok.

Eğer bu iddialar doğruysa, ortada organize bir veri sızıntısı vardır ve bir memurun hatasıyla geçiştirilemez. Bu, devletin damarlarına yerleşmiş bir zafiyettir. Bugün bir bakanın verisi çıkar, yarın bir hakimin, ertesi gün bir istihbarat dosyasının… Bu kapı bir kez açıldı mı, kapanmaz. Çünkü veri dediğiniz şey, modern devletin hem hafızası hem de zırhıdır. Zırh delinmişse, içerisi artık korunaklı değildir.

Eğer iddia doğru değilse, durum daha temiz değildir.

O zaman da ortada sahte ya da çarpıtılmış verilerle yürütülen bir kamuoyu mühendisliği vardır. Yani veri, gerçekliği temsil eden bir araç olmaktan çıkmış, doğrudan bir silaha dönüşmüştür. Bu da başka bir çürümenin işaretidir. Çünkü yalan veri ile siyaset yapılmaya başlandığı anda, hakikat sistemin dışına itilir.

Her iki durumda da sonuç değişmez. Devletin bilgi güvenliği çökmüştür.

Burada özellikle altı çizilmesi gereken bir nokta var. Hukuka aykırı elde edilmiş bir veriyi “biz üretmedik, sadece paylaştık” diyerek dolaşıma sokmak, suça mesafe koymak değil, suça ortak olmaktır. Zincirin hangi halkasında durduğunuz, sorumluluğu ortadan kaldırmaz. Hele ki bunu yapan bir siyasi yapıysa, mesele daha da ağırlaşır. Çünkü siyaset, her şeyi meşrulaştıran bir alan değildir. Aksine, sınırlarını en iyi bilmesi gereken alandır.

Asıl kırılma burada başlar.

Devlet ile siyaset arasındaki çizgi silinirse, geriye sadece güç kalır. Hukuk kağıt üzerinde durur, ama fiiliyatta işlemez. O noktada vatandaşın devlete duyduğu güven sarsılmaz; çöker. Ve güven çöktüğünde, en sağlam kurumlar bile içten içe çürümeye başlar.

Bu işin bir de kimsenin yüksek sesle konuşmadığı tarafı var.

Veri sızıntısı, sadece iç mesele değildir. Bu tür zafiyetler dışarıdan izlenir, analiz edilir, kullanılır. Çünkü veri dediğiniz şey, istihbaratın hammaddesidir. Bir ülke kendi verisini koruyamıyorsa, başkalarının o veriyi kullanmasını engelleyemez. Bu da meseleyi doğrudan Milli Güvenlik başlığına taşır.

Artık şu soruyu dolandırmanın anlamı yok.

Devletin elindeki bilgi gerçekten korunuyor mu, yoksa günü geldiğinde siyasi hesaplaşmaların cephanesine mi dönüşüyor?

Eğer ikinci ihtimal geçerliyse, ortada sadece bir hukuksuzluk yoktur. Daha ağır bir şey vardır; Devletin kendi ciddiyetini kaybetmesi.

Bir devlet ciddiyetini kaybettiğinde, kanunlar yürürlükte kalır ama etkisini yitirir. Kurumlar yerinde durur ama içi boşalır. Ve en önemlisi, vatandaş artık devlete bakarken güven değil, şüphe duyar.

Şüpheyle ayakta duran bir devlet olmaz.

Görünürde işler devam eder, makamlar doludur, açıklamalar yapılır. Ama o yapı, içten içe çözülmeye başlamıştır. Çünkü devlet dediğiniz şey, en nihayetinde bir güven sözleşmesidir.

O sözleşme yırtıldıysa, geriye sadece kağıt kalır.

Ve kağıt, hiçbir devleti ayakta tutmaz.

Oysa meselenin asıl ağırlığı çoğu zaman faturada değil, üretim hattının derinliklerinde hissedilir. Enerji modern ekonominin sinir sistemidir. Fabrikanın makinesi, kamyonun deposu, marketin soğutucusu, hatta veri merkezlerinin uğultulu koridorları bile aynı damar üzerinden çalışır. 
O damar daraldığında sistem bir yerden bedel ödemeye başlar. Ne yazık ki o bedel çoğu zaman emek üzerinden tahsil edilir. 

Şirketlerin maliyet hesapları soğuk bir matematiğe dayanır. Enerji maliyetleri hızla arttığında şirket yönetimleri önlerine iki seçenek koyar; ya fiyatları yükseltir ya da giderleri kısar. Piyasanın daraldığı, talebin zayıfladığı dönemlerde ilk seçenek her zaman mümkün olmaz. O zaman ikinci seçenek devreye girer. Personel giderleri azaltılır. Bir başka deyişle, insanlar muhasebe tablolarında küçültülmesi gereken bir kaleme dönüşür.

Bu tablo yeni değil. 

Ekonomik tarih benzer sahnelerle doludur. 1970’lerde yaşanan ve literatüre 1973 Petrol Krizi olarak geçen büyük enerji şoku, Avrupa ekonomilerini sarsarken milyonlarca insanın işini kaybetmesine yol açmıştı. O dönemde devletler önemli bir gerçeği fark etti. Enerji krizinin yalnızca bir maliyet krizi değil; aynı zamanda bir sosyal kriz olduğunu fark etti.

Çünkü işini kaybeden bir insan yalnızca maaşını kaybetmez. Birkaç hafta içinde hayatın bütün dengesi sarsılır. Kira ödenemez hale gelir. Çocukların eğitim masrafları aksar. Banka taksitleri birikir. Aile bütçesi çöktüğünde mesele bireysel bir trajedi olmaktan çıkar, toplumsal bir gerilim üretmeye başlar. İşsizlik rakamlarının arkasında aslında görünmeyen bir psikolojik ve sosyal deprem vardır. 

Gelişmiş ülkelerin bu tür krizlere karşı geliştirdiği refleksler tam da bu nedenle ortaya çıkmıştır. Ekonomi literatüründe otomatik stabilizatörler diye adlandırılan mekanizmalar, krizin ilk dalgasında devreye girer. İşini kaybeden vatandaş için kira desteği sağlanır, çocuk yardımları artırılır, enerji faturaları sübvanse edilir, kredi ve borç ödemeleri ertelenir. Bunlar yalnızca sosyal devlet anlayışının bir tezahürü değildir; aynı zamanda ekonomik istikrarın da araçlarıdır.

Çünkü gelirini kaybeden insan tüketimi keser. Tüketim kesildiğinde piyasa daralır. Piyasa daraldığında yeni işten çıkarmalar başlar. Böylece kriz kendi kendini büyüten bir sarmala dönüşür. Ekonominin çarklarını durduran şey bazen enerji fiyatları değil, tüketim zincirinin kırılmasıdır.

Burada kritik olan unsur hızdır. Bürokrasi doğası gereği yavaş işler; ama hayat yavaş işlemiyor. Kira günü geldiğinde kapıyı çalan ev sahibini, elektrik faturası geldiğinde dağıtım şirketini, banka taksiti geldiğinde finans kurumlarını erteleyemezsiniz. İnsanların ekonomik dengesi birkaç ay içinde geri dönülmez biçimde bozulabilir. 

Bu nedenle enerji maliyetleri nedeniyle işten çıkarılan özel sektör çalışanlarına yönelik destek mekanizmalarının geciktirilmeden devreye girmesi gerekir. Kira yardımı, çocuk destekleri, enerji faturalarında geçici sübvansiyonlar ve borç ertelemeleri yalnızca sosyal adaletin değil, ekonomik aklın da gereğidir.

Devletin kriz anındaki temel görevi şirketleri kurtarmak kadar toplumu ayakta tutmaktır. Çünkü ekonominin en basit ama en çok unutulan gerçeği şudur: üretim makinelerle yapılır, fakat ekonomi insanlarla çalışır.

Bir makineyi kapatıp aylar sonra yeniden çalıştırabilirsiniz. Ama sistemin dışına itilmiş, gelirini ve umudunu kaybetmiş milyonlarca insanı yeniden ekonomik hayata döndürmek çok daha zor ve çok daha maliyetlidir. Enerji krizlerinin öğrettiği en sert derslerden biri de budur. Ekonomiyi korumak isteyen devlet, önce insanı korumak zorundadır.

Erbakan Hocam her konuşmasında bu planları deşifre etti, son nefesine kadar bunları tekrar tekrar anlatmaktan vazgeçmedi, tüm icraatlarını bu hain planları görerek ve bu planları alt üst ederek gerçekleştirdi. Gerçek manada, kendisini destekleyenlerin de desteklemeyenlerin de Hocası oldu, dünyayı anlamamızı, at gözlüklerinden kurtulmamızı sağladı. Bunu kimi zaman şefkatle kimi zaman masaya yumruğunu vurarak yaptı. Kendisinin her sözünden her davranışından çıkardığımız ve halen de çıkaracağımız çok ders var.

Erbakan Hocam 1996’da Başbakan olduğunda ilk yurt dışı ziyaretini İran’a yapmıştı, 1997’de İran’ın da yer aldığı D-8’i kurmuştu. Hem Müslümanların bir ve beraber olması gerekliliğini hem de sınır komşumuz olan İran’ın önemini sadece sözle değil eylemsel olarak da göstermişti.

BOP’un aslında BİP (Büyük İsrail Projesi) olduğunu idrak etmemizi sağlamıştı. Arz-ı mevud hayaliyle yanıp tutuşan siyonistlerin Irak, Suriye ve İran, sonrasında da Türkiye’ye saldırma emelinde olduğunu, nasıl adımlar atacağını, etnik unsurları nasıl kandırıp kullanacağını görür gibi bize anlatmıştı. Şu anda bize anlatılanları izliyoruz. İzliyoruz diyorum çünkü bilmek yetmez durdurmak için ciddi adımlar atılması gerekirken hiçbirini atmıyoruz.

Artık iktidar, ana muhalefet ve diğer tüm partiler İran’dan sonraki hedefin Türkiye olduğunu açıkça söylüyorlar. Buna rağmen kurulan hain planları görmezden gelip İran’a saldırılmasını tasvip edip kendilerince bahaneler uyduran ve kendilerine karşı çıkanları “İrancı”lıkla suçlayan içimizdeki “Amerikancı”larla uğraşmamız gerekiyor. Zamanında FETÖ’de böyleydi, Müslümanlara zulmeden ABD’ye toz kondurmazlarken İran’ı kötülemek onların baş görevlerinden biriydi.

İran İslam Cumhuriyeti adından da anlaşılacağı üzere(!) Müslüman bir ülke. İran’da Şia’dan sonra ikinci sırada Ehl-i Sünnet mezhebi yer alıyor. Nüfusunun yaklaşık %30’u Azeri. Yani hem dini hem milli yönden bağlarımız var.

Siyonistler ve Hristiyan siyonistler (evanjelistler) “Ehl-i kıble tekfir edilmez” inancını bir kenara bırakmamız için ayrılıkçı söylemler üretip ülkemize ihraç ediyorlar. Şu anda devam eden İran’a yapılan hain saldırıları bu tür söylemlerle haklı bulanlar, destekleyenler var. Gazze’deki gibi bebeklerin ve çocukların da bu saldırıların hedefinde olması, kız okullarında minicik yavruların katledilmesi fikirlerini değiştirmiyor. İçimizde olan hainler ve gafiller tarihten bugüne hep oldu ve olmaya da devam edecek.

Hedef tahtasında olduğu aşikâr olan ülkemizin Türkiye Cumhuriyeti olarak yaklaşımı bölgedeki hesapları değiştirecek nitelikte lakin güçlü bir çıkış ve tepki göremiyoruz. Halen İncirlik Hava Üssü’nü NATO adı altında ABD’nin kullandığı kelime oyunları ile saklanıyor. Milli Savunma Bakanlığı, "İncirlik bir Türk üssüdür. Üzerindeki tüm tesisleri ile birlikte mülkiyeti Türkiye Cumhuriyetine aittir.” diye açıklama yapıyor. Halbuki şu anki iktidarın Irak işgalinde ABD’ye sırf İncirlikten 4990 sorti yaptırmasını unuttuğumuzu mu zannediyorlar? 1. Dünya Savaşına katılmamızın sebeplerinden biri de Alman savaş gemileri Goeben ve Breslau’nun, İngiliz donanmasından kaçarak Çanakkale Boğazına sığınması, Osmanlı Devleti’nin bu gemileri satın aldığını ilan etmesi ancak gemilerin Osmanlı sancağı altında Almanya’nın emriyle hareket etmeye devam etmesiydi. İncirlik için yapılan açıklamaya tarihten bir ders olmasını temenni ediyoruz.

“Tek millet, iki devlet” olduğumuz kardeş Azerbaycan ve bizim topraklarımıza düşen füzelerin kendileri tarafından atılmadığını ısrarla söyleyen İran’a karşı sert açıklamalar devam ediyor. (Kaldı ki Gazze soykırımında Azerbaycan’ın ne yazık ki şu anda İran’a da saldıran İsrail’i desteklediğini de unutmayalım) İran diğer ülkelere attığı tüm füzeleri kendisinin ateşlediğini söylerken, bunları niye inkâr etsin? Deşifre olmuş hain planlarına rağmen siyonistlerin sahte bayrak (false flag)* kandırmacasına gelmememiz gerekiyor. Ülkemize yöneltilen ve imha edilen 3. füze 13 Mart’ta Adana’daki İncirlik Üssüne yöneltilmişti. 9 Mart’ta ise ABD Türkiye Büyükelçiliği, Adana’daki Başkonsolosluğun faaliyetlerinin askıya alındığını duyurmuş ve acil durum dışındaki konsolosluk personeli ve ailelerinin konsolosluğu terk etmelerini istemişti. Görünen o ki terk etmeleri beklenmiş!

Türkiye İran’a karşı “Türkiye’ye yapılacak bir saldırının 32 üyeli NATO ittifakına karşı yapılmış bir hamle olarak değerlendirileceği” uyarısında bulundu “Türkiye’ye saldırmak NATO’ya savaş açmaktır” dedi. Bu söylem siyonistlerin avuçlarını ovuşturup beklediği çok tehlikeli bir söylem, NATO’nun bu savaşa dahil olması en çok ABD ve İsrail’in işine gelir. Çünkü Avrupa’nın kendilerini yalnız bıraktığı ABD ve İsrail bu savaşın yükünü taşımak istemiyor, Körfez ülkelerini dahi İran’a karşı savaşa katılmaları için tehdit ediyorlar.

İspanya başta olmak üzere Avrupa’daki ülkeler bu savaşa katılmayacaklarını hatta uluslararası hukuka aykırı olduğunu açıkça ilan ediyorlar. Sömürgeci ülkelerin başında gelen İngiltere, Fransa ve İtalya bile bu savaşa girmiyor. İspanya ülkesindeki ABD üslerinin İran’a yönelik saldırılarda kullanılmasına izin vermeyeceğini ilan etti, İsrail büyükelçisini geri çekti ve diplomatik temsilini maslahatgüzar seviyesine düşürdü.

Türkiye de savaşı başlatan ve kendisini İran’dan sonraki hedef tahtasına oturtmuş olan İsrail ve ABD’ye karşı gerekli açıklamaları en sert şekilde yapmalı, savaş suçları ile ilgili gerekli hukuki girişimlerde bulunmalı, ABD ile tek taraflı hale gelmiş olan müttefikliğini sorgulamalı, İsrail ile diplomatik ve ekonomik tüm ilişkilerini kesmelidir. Aksi halde celladına âşık olmuş bir ülke olarak sürüklenmeye devam ederiz.

(*False flag (sahte bayrak) terimi, uluslararası ilişkiler, askeri stratejiler ve istihbarat dünyasında sıklıkla karşılaşılan bir kavramdır. Temel olarak, bir eylemin veya operasyonun gerçek sorumlusunu gizleyerek, suçu başka bir tarafın üzerine yıkmak amacıyla gerçekleştirilen aldatıcı faaliyetleri ifade eder. Bu tür operasyonlar, kamuoyunu manipüle etmek, belirli bir gündemi meşrulaştırmak veya bir çatışma için gerekçe yaratmak gibi çeşitli amaçlarla kullanılabilir.)

Gece 02:18 sularında başlayıp sadece 4 saat sürdü.

Yıllardır süren Ege Kıta Sahanlığı krizi yeniden alevlenmiş, Türkiye ile Yunanistan savaşın 
eşiğine gelmişti.

Yunanistan bazı adalara 
asker ve radar
sistemleri yerleştirirken,
Türk donanması daEge'de devriyeleri sıklaştırmış
en ufak bir kıvılcımı rapor ediyordu.

Dünya basını da "Ege'de savaş çıkabilir" başlığıyla   son dakika haber geçiyordu.
 o gece olacaklardan kimse  haberdar değildi.

 *
 02:18 Ege'de fiili kontrol kurulacak

emir başlığıyla 
Türk Deniz Kuvvetleri 
karargahında kırmızı
bir dosya açıldı.

Tebliğ sonrası

Türk savaş gemileri rotasını değiştirdi.

 03:02 
Türk İHA'ları gökyüzünü adeta sarmıştı.

Ege semalarında radara girmeden uçan 

Türk İHAları

Yunan donanmasına farkettirmeden 
Yunan radar sistemlerini 
tek tek işaretliyordu.
 
 03:27- Türk Filosu Beliriverdi 

 Sislerin arasından tek tek
Türk firkateynleri Savaş düzenine girmiş bir şekilde görünürken;

 Türk komutan telsizde 
"Sismik gemiyi koruyun" tebliğinde bulundu

 03:40 Gerilim Zirvede 

Yunanistan donanmasına 
ait gemiler bölgeye yaklaşırken,
Yunan savaş uçakları
(F16,RAFAELE) dakikalar 
içinde havalandı.

Ama farketmedikleri bir şey vardı ki

 Türk Jetleri 

Yunan savaş uçaklarının 
tamamına kilit atmış, çoktan kontrol altına almıştı.
.

Bir tuşla tüm Yunan savaş
uçaklarını yok edebilecek 
Türk savaş uçakları 
gökyüzünde cirit atarcasına devriye geziyordu.

Bunun yanı sıra Türk Silahlı

Dronları SİHA' lar dalga dalga gelmiş ve 
tüm gökyüzünü fersah fersah kaplamıştı.

Ne olduğunu anlayamayan 
Yunan pilotları adeta şaşkına dönmüştü. 

Denizde ise Türk filosu gövde gösterisi hakimdi.

basına sızan 
bir Yunan komutanın sözleri  şöyleydi;
"Türkler...
bütün denizi kapatmiş."

04:05 - Operasyon Başladi

Türk savaş gemilerinin
etrafında çelik bir
kalkan oluşturduğu
Türk sismik araştırma gemisi tartışmalı bölgede 
sondaj hazırlıklarına başladı.

Bu  sadece bir tatbikat olmaktan öte
 *
TÜM DÜNYA ÜLKELERİNE verilen bir mesajdı.

 06:20 - Dünya Uyandı 

Uluslararası ajansların tümü ;
"Türkiye, Ege'de kontrol kurdu." şeklinde son dakika haber geçti.

Askeri analistler ;

"Bu operasyon çok hizlı ve planlı." diye aynı yorumda bulundular.

 
Saat: 10:10 
Atina'da hükümet ve 
komutanlar acil  toplandı.
Saatler süren toplantıdan 
gelen açıklamada;

"Gerilimin düşürülmesi için 
diplomatik görüşmelere hazıriz." bilgisi geçildi.

Başka bir deyişle...

Türk ordusuyla başedemeyeceğini anlayan Yunan hükümeti geri adım attı.

O gün Ege'de  ortaya çıkan gerçek şuydu:
 
*Türkiye sahaya indiğinde 
dengeler değişir* 

Ege'deki operasyonun 
görüntüleri medyaya düştüğünde 
uluslararası kanallar yayını keserek

"SON DAKİKA: 
 
 Türkiye Ege'de kontrol sağladı. 
haberini geçti.

Hızla dünya liderlerinden
açıklamalar gelmeye başladi.

Joe Biden açıklama yapti:

"Türkiye'nin bölgedeki 
askeri gücü çok hizlı
bir şekilde organize oldu. 
Tarafları sakin
olmaya çağıriyoruz."

Vladimir Putin ise daha sert konuştu:

"Karadeniz ve Ege'de 
dengeler değişiyor.
Türkiye'nin askeri kapasitesi 
son yillarda ciddi şekilde artti."

Emmanuel Macron Avrupa adına açıklama yaptı:

"Yunanistan ile Türkiye arasında gerilimin düşmesi için diplomatik çözüm gerekiyor."

Türkler ürkütücü boyutlarda güçlendi"

Rishi Sunak ise İngiliz 
parlamentosunda:

"Ege'de yaşanan gelişmeler 
Avrupa güvenliği açısından 
dikkatle takip ediliyor." beyanatında bulundu.

Durum vaziyet bundan ibaret ki ne kadar gurur duysak az niteliğinde olup,

Ordumuza ; yetişmiş nadide subaylarımıza, askerlerimize güvenimiz sonsuz.Vatan millet aşkıyla canını hiçe sayarak;
anasını, babasını, çocuğunu, eşini tereddütsüz arkasında bırakıp gece gündüz demeden havada karada denizde göğsünü siper eden donanmamıza minnetdarız.
Ayağınıza taş değmesin Allah Vatanımızı Milletimizi Topraklarımızı ve Ordumuzu korusun.
Gücümüzün farkındalar biz de farkındayız.

TÜRK'üz TÜRK

Kimyası ince ince işlenmiş benzersiz varlıktır kadın. Dayanıklılığı, sınır tanımayan gücüyle demiri büken öte yandan hayatı güzelleştirip yeşerten umudun adıdır kadın. 

Hayatın birçok alanında gördüğümüz o muazzam eşsiz direnç, incelik ve kararlılığı anlatmanın belkide en doğru yolu;
kadınları herhangi bir kalıba sokmadan, tek bir başlık altında toplamadan, tüm gerçekliğiyle hayatın içindeki halleriyle oldukları gibi görmektir. 

Başta Dünyanın ikinci Ülkemizin ilk ve tek kadın Başbakanı Sayın Tansu Çiller olmak üzere hayatın anlamı ve çiçekleri olan tüm kadınların 8 Mart Dünya Kadınlar Gününü kutluyorum.

Sevgilerimle...

Bu ay, insanın kalbine huzur veren, toplumu bir araya getiren ve vicdanları diri tutan özel bir aydır. Böylesine kutsal bir zaman diliminde, dünyanın farklı coğrafyalarında özellikle de Ortadoğu’da devam eden savaşlar, insanlığın vicdanını derinden yaralamaktadır.

Bir hiç uğruna, çeşitli bahanelerle binlerce masum insanın hayatını kaybetmesi, şehirlerin yıkılması ve ailelerin parçalanması kabul edilebilir bir durum değildir. Savaşların kazananı yoktur; geriye yalnızca gözyaşı, acı ve yıkım kalır. Oysa Ramazan ayı bize merhameti, affetmeyi ve barışı öğretir.

İnsanlık tarihinin en büyük derslerinden biri şudur: Barışın değeri çoğu zaman kaybedildiğinde anlaşılır. Bugün ise insanlığın en çok ihtiyaç duyduğu şey; silahların susması, kalplerin yumuşaması ve kardeşlik duygularının yeniden güçlenmesidir.

Bizler inanıyoruz ki; insan hayatı her türlü siyasi çıkarın, hesapların ve anlaşmazlıkların çok üzerindedir. Hiçbir gerekçe, masum insanların hayatını kaybetmesini haklı gösteremez.
Bu mübarek Ramazan ayında en büyük temennimiz; savaşların son bulması, mazlumların gözyaşlarının dinmesi ve dünyanın her köşesinde barışın hakim olmasıdır.
Yüce Allah’tan dileğim; bu mübarek Ramazan ayının tüm İslam âlemine hayırlar getirmesi, sağlık, huzur ve barış içinde geçmesidir.

Son yıllarda özellikle Çin’in ekonomik anlamda hızla büyümesi, dünya ticaretinde ve finans sisteminde giderek daha güçlü bir konuma ulaşması, küresel güç dengelerini ciddi biçimde değiştirmektedir.

Çin’in üretim gücü, enerji ihtiyacı ve yeni ticaret yolları oluşturma girişimleri, dünya ekonomisinde yeni bir düzenin oluşabileceğine işaret etmektedir. Bu durum ise uzun yıllardır küresel ekonomik ve siyasi sistemde belirleyici konumda bulunan Amerika Birleşik Devletleri açısından stratejik bir rekabet anlamına gelmektedir.

Orta Doğu’nun enerji kaynakları, ticaret yolları ve jeopolitik konumu dikkate alındığında, bu bölgenin küresel rekabetin merkezlerinden biri olması kaçınılmazdır. Bölgedeki krizlerin, ambargoların, askeri gerilimlerin ve diplomatik baskıların çoğu zaman yalnızca güvenlik gerekçeleriyle açıklanması yeterli değildir. Enerji hatlarının kontrolü, ticaret yollarının güvenliği ve bölgesel ittifakların şekillendirilmesi gibi unsurlar, büyük güçlerin uzun vadeli stratejilerinin bir parçasıdır.

Bu bağlamda, İran’a yönelik politikaların yalnızca İran’ın bölgesel faaliyetleri veya nükleer programı üzerinden değerlendirilmesi eksik bir bakış açısı olabilir. Çünkü Orta Doğu’daki dengeler aynı zamanda Çin’in enerjiye erişimi, ticaret ağları ve küresel ekonomik etkisi üzerinde de doğrudan etkili olmaktadır. Bölgedeki istikrarsızlık, enerji piyasalarının dalgalanması ve jeopolitik gerilimler, küresel ekonomide önemli sonuçlar doğurmakta ve büyük güçler arasındaki rekabeti daha da görünür hale getirmektedir.

Dolayısıyla Orta Doğu’da yaşanan gelişmeleri yalnızca bölgesel aktörlerin çatışması olarak görmek yerine, küresel güç mücadelesinin bir parçası olarak değerlendirmek daha gerçekçi bir yaklaşım olacaktır.

Bu mücadelede ekonomik güç, enerji kaynakları, ticaret yolları ve askeri ittifaklar belirleyici rol oynamaktadır. Günümüz dünyasında savaşlar ve krizler çoğu zaman doğrudan cephelerde değil; ekonomi, diplomasi, teknoloji ve stratejik bölgeler üzerinden yürütülen daha geniş kapsamlı rekabetin yansımaları olarak ortaya çıkmaktadır.

Bugün Tahran ile Tel Aviv arasındaki o 1.500 kilometrelik boşluk, artık diplomatik bir mesafe değil; bir füze yörüngesidir.

Yıllardır süregelen "vekalet savaşları" tiyatrosunda perde kapandı. Artık oyuncular kuliste değil, sahnede. İran’ın "stratejik sabır" doktrini, İsrail’in "aktif caydırıcılık" duvarına çarptı. Bizler, Karadeniz’in kapısı Samsun’dan bu ateşi izlerken şunu çok iyi anlamalıyız: Güneyimizde yanan her meşale, sadece bir dış politika meselesi değil, huzurumuzun ve soframızın doğrudan ortağıdır.

İsrail’in "Demir Kubbe"si dünyanın en sofistike kalkanı olabilir. Ancak askeri bir gerçek vardır: Hiçbir kalkan sonsuz sayıdaki mızrağa dayanamaz.

İran’ın stratejisi tam da bu "doyurma" (saturation) noktası üzerine kurulu. Ucuz dronlarla radarları meşgul edip, balistik füzelerle ana arterleri hedef almak...

Bu artık bir teknoloji savaşı değil; bir lojistik ve ekonomik yıpratma operasyonudur. Bir ordunun gücü, sadece envanterindeki uçak sayısı kadar değil; o uçakların kalkacağı pisti ne kadar koruyabildiğiyle ölçülür.

Savaş artık sadece gökyüzünde değil, kabloların içinde ve yer altı tesislerinde. İsrail’in F-35 Adir filoları radara yakalanmadan sınırı geçebilir; ancak İran’ın yerel ağlara sızan siber birimleri ve bölgeye yayılmış milis gücü, konvansiyonel orduların alışık olmadığı bir "asimetrik kâbus" yaratıyor. Bu noktada Türkiye olarak biz, bu asimetrik tehditlere karşı yerli savunma sanayimizi "tam bağımsız" hale getirmek zorundayız.

Bazıları sorabilir: "Ortadoğu’daki füzelerden bize ne?" İşte yanılgı burada başlar. İran’ın elindeki Hürmüz Boğazı kartı, dünya enerji trafiğinin şahdamarıdır. Orada çıkacak bir yangın, küresel enerji piyasalarını infilak ettirir. Bu da Samsun Limanı’ndaki ticaretten, sanayicimizin maliyetine, esnafımızın raflarındaki etikete kadar her şeyi sarsar. Yani mesele sadece iki devletin kavgası değil, küresel bir ekonomik satrançtır.

Merkez sağın devletçi ve sağduyulu bakışıyla çözüm önerilerimiz nettir: Türkiye bu tabloda ne seyirci ne de piyon olmalıdır.
 * Aktif Tarafsızlık: Türkiye, tarihsel devlet tecrübesiyle bu denklemde "dengeleyici güç" olmalıdır. Ankara, bölge ülkelerini ortak bir güvenlik mimarisinde buluşturacak yegane adrestir.
 * Enerji Güvenliği: Hürmüz’deki risklere karşı, Türkiye’nin enerji koridoru olma özelliği tahkim edilmelidir. Samsun gibi kritik ticaret kapılarımızın güvenliği milli bir meseledir.
 * Milli Caydırıcılık: Kendi savunma sistemlerimizi tam bağımsız hale getirmek, dışarıdan gelecek tehditlere karşı tek gerçek sigortamızdır.

Sonuç olarak; siyaset, sadece olanı biteni izlemek değil; fırtınanın yönünü tayin etmektir. Bizler Merkez Sağ kadroları olarak inanıyoruz ki; güçlü bir ekonomi ve akılcı bir dış politika, ülkemizi bu ateş çemberinden esenlikle çıkaracaktır.
Mola bitmiştir; şimdi akıl, strateji ve dik duruş vaktidir.

Ben Umre ibadetine tek başıma gidecektim bu nedenle Çukurova Müftülüğüne giderek Diyanet kanalı ile  gitmek için kaydımı yaptırdığımda beni sadece kadınlardan oluşan  otuz dört  kişilik bir guruba dahil ettiler. Yapacağımız ibadetler ile ilgili kitaplar verdiler ve öncesinde de bilgi ve uygulama içeren seminer düzenlediler.

Tavsiyem; Umreye daha önce hiç gitmediyseniz tek başınıza değil mutlaka bir guruba dahil olarak gidin ve genç iken gidin. Çünkü Umre ibadeti zor ve yorucu bir ibadet. Çünkü vaktimizin çoğu ibadet ile geçiyor ve ibadetlerinizi Kabe de yapmanız çok sevap ve hikmetli zaten buraya gelişin amacı.

THY tarafından Umre yolcularına özel olarak tahsis edilmiş bir uçak ile Mekke’ye doğru yolculuğa başladık ve hocalar tarafından uçakta dua ve niyet ederek ihrama girmiş olduk. İhramlı olduğunuz zaman bütün dünya nimetlerinden ve zevklerinden uzaklaşmanız gerekiyor.

Koku, parfüm, krem, tırnak kesmek, bir canlıya zarar vermek, birinin kalbini kırmak v.b. kesinlikle yasak. İhram yasaklarından birini yaparsanız sadaka vermek  hatta kurban kesmeye kadar gidiyor.

Uçaktan indik ve otele valizlerimizi bırakıp abdest tazeleyip hemen servisler ile kabeye kavuşmak için yola çıktık. Oteller genelde servisle kabeye 10-15 dakika uzaklıkta.

Kabenin olduğu mescidin doksan dokuz kapısı var. Hocamız bizi peygamberimizin de hep kullanmış olduğu selam kapısından içeri girdirdi. Yol boyunca, 'Lebbeyk Allahümme Lebbeyk, Lebbeyke la şerike leke lebbeyk' (Buyur Allahım buyur, davetine icabet edip ben geldim) söyleyerek ilerledik.

Kabeye yaklaşırken başımızı eğmeden yürümek ve kabeye bakmamamız gerektiğini söylediler çünkü kabeyi ilk gördüğümüzde edilen dualar kabul olurmuş.

Kabenin önüne geldiğimizde hepimiz aynı anda  gözlerimizi açtık. Kabe tüm azameti ile kara bir sevda gibi tam karşımızda duruyordu. O an garip bir duygu oluyor hepimiz ellerimizi açtık dua ettik ve ağlamaya başladık.

Çok duygulu ve büyülü bir andı. Hemen ardından gurup halinde tavafımızı yaptık. Tavaf sırasında kadın ve erkekler beraber tavaf yapıyorlarve bazen çok kalabalık olduğu için o kalabalıkta sıkışabiliyorsunuz.

Bence bu duruma bir düzen ve kural getirilmeli. Erkekler dışta kadınlar içte ya da tam tersi olacak şekilde tavaf yapılmalı.

Tavaftan sonra kabeye dönerek ve dua ederek zemzem  içmek gerekiyor.
Tavaftan sonra Say alanı (Sefa ve Merve tepeleri arasında Hz.Hacer annemizin oğlu İsmail’e su bulmak için yedi kez gidip geldiği  tepeler ve zemzem’in bulunması hadisesi) Sefa –Merve tepeleri arasında yedi kez  gidip gelerek Hz.Hacer'in Allah’a göstermiş olduğu tevekkül ve inancı yaşamaya ve taklit etmeye çalıştık.

İhramlı iken tavaf ve Say’ı kesinlikle yapmanız gerekiyor. Safa-Meve yepeleri arasında yedi kez gidip gelerek oğlu için su bulmak isterken Allah’ın zemzem’i bahşetmesi ve aslında bütün dünyadan Hac ve Umre için gelen Müslümanlara bir kadının tevekkül ve Allah’a olan inancı  ile nasıl bir mertebeye yükseltildiğinin kanıtıdır. Ve Hz.Hacer annemizin say hareketini erkekler de dahil dünyadaki tüm  Müslümanların taklit etmesi olayıdır.

Bu bir kadına verilmiş olan ne büyük bir yüceliktir. Hz.Hacer ve oğlu İsmail’in kabri  Kabenin kuzeybatısında yer alan Hicr-i İsmail’ de yan yanadır. Bu ibadetleri tamamladıktan sonra saçınızdan bir miktar kesilerek ihramdan çıkmış oluyorsunuz.

Kabe alanında yirmi dört saat tavaf yapılıyor. Ve kabenin etrafındaki mescit alanı sürekli görevliler tarafından temizleniyor. Evimizi günün her saatinde sürekli temizlemediğimize göre diyebilirim ki kabe evimizden daha temiz. Zaten kabenin olduğu alana erkekler çıplak ayakla kadınlar da tavaf patiği ile girebiliyor çünkü kabenin olduğu mescit alanı Müslümanlar tarafından 'Allahın Evi' olarak görülüyor ve kabul ediliyor.

Her gün sabah üçte Teheccüt namazına yine servisler ile Kabeye gidiyor sabah namazını cemaatle beraber kılıp otele geri dönüyor ve uyuyorduk. Sonra tekrar öğlen, ikindi, akşam, yatsı ve vitir namazlarını cemaatle kılıp dualarımızı yapıp kuran okuyup otele uyumaya dönüyorduk.

İstisnasız her gün bu ibadet düzeni devam etti ve  on günün sonunda ayrılık vakti geldi. Hepimiz kabeyi selamladık ve tekrar gelmeyi diledik. Kabeyi ilk gördüğümde ağlamıştım veda ederken çok daha fazla, sevgiliden ayrılır gibi hıçkırarak ağlamaya başladım. Ve Allah Hac yapmayı da nasip etsin diye çok dua ettim.

Umre ibadetinin hazzı, hikmeti anlatmakla bitmez. Ancak sizleri sıkmamak adına Medine'deki ibadetlerimiz ve Peygamberimizin kabrinin olduğu Mescid-i Nebeviyi bir sonraki yazımda anlatacağım.

İlk sahura kalkmak, Ramazan’ın manevi kapısından içeri adım atmak gibidir. Bu gece, niyetlerin tazelendiği, kalplerin huzurla dolduğu ve sabahın ilk ışıklarıyla birlikte yeni bir ibadet yolculuğuna çıkıldığı andır. Oruç, sadece mideyi değil, dili, gözü, kulağı ve kalbi de korumayı gerektirir. Sabır, Ramazan’ın en büyük öğretisidir; açlığa sabretmek, öfkeye sabretmek, dünya meşgalesine sabretmek. Tevbe ve dua, bu ayda daha çok kabul görür. Geceleri yapılan dualar, sahur vakti edilen niyazlar, kul ile Rabbi arasındaki bağı kuvvetlendirir.
İlk sahur, Ramazan’ın başlangıcını hissetmenin en özel anıdır. Peygamber Efendimiz (s.a.v.) sahurun bereket olduğunu bildirmiştir. Bu bereket, sadece yemeğin değil, aynı zamanda niyetin ve ibadetin bereketidir. Sahura kalkmak, Ramazan’a bilinçli bir giriş yapmak, ruhu hazırlamak ve kalbi sabahın huzuruyla beslemektir
- Paylaşmak: Açlığın kıymetini bilen, tokken aç olanı hatırlar. Ramazan, yardımlaşma ve infak ayıdır.
- Birlik: Aynı vakitte sahura kalkmak, aynı anda oruca başlamak, ümmetin birlik ruhunu pekiştirir.
- Merhamet: Ramazan, kalpleri yumuşatır; öfkeyi azaltır, sevgiyi artırır.
Ramazan’a girerken kalpten edilen bir dua, ayın tüm günlerine ışık tutar:

"Allah’ım, bu Ramazan’ı bizlere bereketli kıl. Bizi oruçla arındır, dualarla yakınlaştır, sadakalarla yücelt."

Allahın kalplerimizi huzurla, evlerimizi bereketle, toplumumuzu birlik ve merhametle donatması dileklerimle Tüm islam aleminin ve Miletimizin ramazanı’nı tebrik ederim.
 

Halil İbrahim ŞAHİNLER
MERKEZ SAĞ PARTİ
GENEL BAŞKAN VEKİLİ

Türkiye operasyonlarını gizleyerek değil, bilerek görünür kılar. İHA’lar ortadadır, hazırlıklar saklanmaz, hatta bazen kamuoyu haftalar öncesinden ne olacağını sezer. Bu, sürpriz etkisinden bilinçli bir vazgeçiştir.
Neden?

Teröristleri uyandırmak için değil; sivillerin bölgeden çekilmesine imkân tanımak için. Yani askerî avantajdan, insan hayatı için feragat edilir.

Modern savaş literatüründe bu pahalı bir tercihtir. Çünkü bu yaklaşım, operasyonu zorlaştırır; asker için riski artırır, süreyi uzatır, kayıp ihtimalini büyütür. Ama tam da bu yüzden bir tercihtir. Teknik değil, etik bir tercihtir.

Bugün dünyanın büyük askerî güçleri, çocuk cesetlerini yan hasar başlığı altında raporlaştırabiliyor. İsrail bunu açıkça yapıyor. ABD yaptı. NATO yaptı. Bürokratik bir dil kurarak ölümü normalleştirdiler. Çocuk öldü mü? Dosyaya bir kod girildi, sayfa kapandı. İnsan hayatı, Excel tablosuna sığdırıldı.
Türkiye bunu yapamaz. Yapmadığı için değil, yapamayacağı için. Çünkü bu toplumun vicdanında yan hasar diye bir kavram yoktur. En azından olmamalıdır. TSK’nın operasyon defterinde böyle bir satır bulunmaması tesadüf değil; tarihsel ve kültürel bir refleksin sonucudur.

Sorun şu ki, bu hassasiyetin farkında olması gereken toplum, giderek bundan kopuyor. Bir yandan neden daha sert değilsiniz diye bağıranlar var; öte yandan "neden operasyon yapıyorsunuz" diyenler. İki uç da aynı körlüğün ürünü. İkisi de, Türkiye’nin nasıl bir baskı altında, nasıl bir denge kurarak hareket ettiğini görmek istemiyor.

Terörist sivillerin arasına karışır. TSK vurmaz. Bekler. Risk alır. Kayıp verir. Sonra yine suçlanır. Bu, askerliğin değil, ahlâkla yapılmaya çalışılan savaşın bedelidir.

İsrail örneği bu yüzden öğreticidir. Onlar için savaş böyle demek yeterlidir. Türkiye için yetmez. Çünkü burada mesele sadece düşmanı etkisiz hale getirmek değil; geriye dönüp aynaya bakabilmektir. Devletin gücü, neyi yapabildiğiyle değil, neyi yapmamayı seçtiğiyle ölçülür.

TSK’nın yürüttüğü operasyonlar sadece askerî değil; aynı zamanda medeniyet iddiası taşıyan operasyonlardır. Gürültüyle başlar, ama amacı sessizliği korumaktır: sivillerin, çocukların, masumların sessizliğini.

Bugün dünyada savaşan çok, dikkat eden az. Türkiye’nin farkı burada. Ve evet, bunun övgüyle anılması gerekir. Çünkü vicdanla savaşmak, modern çağın en zor işidir.

Harezmi Eğitim Modeli gibi çağdaş yaklaşımların Mersin’de uygulanması, öğrencilerin analitik düşünme ve problem çözme becerilerini geliştirmeye katkı sağladı.
Öğrencilerin günlük yaşam becerilerini geliştirmeye yönelik atölyeler, eğitimde pratiğe dayalı öğrenmenin önemini vurguladı.
İl Milli Eğitim Müdürü’nün sık sık okul ziyaretleri yapması, sahadaki sorunları doğrudan görme ve çözüm üretme açısından olumlu bir adım oldu.

Zayıf Kalan Noktalar:
Mersin’de bazı bölgelerde eğitim altyapısı güçlü iken, kırsal kesimlerde hâlâ fiziki eksiklikler dikkat çekiyor.
Öğrencilerin beslenme ve ulaşım gibi temel ihtiyaçlarında yaşanan sıkıntılar, eğitimde fırsat eşitliğini zedeliyor.
Eğitim emekçilerinin düşük maaşları ve velilerin dile getirdiği ekonomik sorunlar, eğitimin kalitesini doğrudan etkileyen unsurlar olarak öne çıkıyor.

Bütün bunlar göz önüne alındığına Mersin Milli Eğitim Müdürlüğü’nün 2025 karnesi, 'orta' seviyede bir başarıyı işaret ediyor. Yenilikçi projeler ve sahaya inen yönetim anlayışı güçlü yönler olarak öne çıkarken, ekonomik ve altyapısal sorunlar eğitimin önündeki en büyük engel olmaya devam ediyor.

Sonuç olarak:
2026 yılına büyük iddialarla giren Mersin’in eğitim gündemi fırsat eşitliğini güçlendirmek ve ekonomik engelleri aşmak üzerine kurulmalı. Eğitimde yenilikçi projeler ancak tüm öğrencilerin eşit şartlarda faydalanabildiği bir ortamda gerçek anlamda başarıya dönüşebilir.

80’li yıllarda, neo-liberal politikalar vasıtasıyla sosyalist özyönetimden kapitalizme geçiş gerçekleşirken, aynı zamanda sosyalist özyönetimin iki temel anlayışı/prensibi (emekçi halkın yönetimi ve Bratstvo i Jedinstvo) de adım adım zayıfla(tıl)dı ve nihayet yok edildi.   Sosyalist özyönetimin dayandığı iki prensibin düşüş süreci, Yugoslavya’da milliyetçiliğin yükselişi süreciyle eş zamanlıdır. Emekçi halkın yönetimi prensibi yerini tekellerin yönetimi prensibine bırakırken, Bratstvo i Jedinstvo (Kardeşilik ve Birlik) prensibi de yerini milliyetçiliğe, ulusların çatışmasına bıraktı. 

Böyle bir ekonomi-politik ve sosyo-kültürel değişim-dönüşüm ortamında “Büyük Sırbistan”, “Büyük Hırvatistan”, “Büyük Arnavutluk”, “Büyük Makedonya” gibi milliyetçi histeriler ve projeler geliştirildi. Bu milliyetçi histeri ve projeler ülkeyi kanlı parçalanmaya sürükledi.  

Eski Yugoslavya'nın 1990'lı yılların başında dağılmaya başlamasıyla dünya siyasi literatürüne giren "Balkanlaştırma" sürecinin bir kez daha yaşandığı dönemde, Kosovalı Arnavutlar yükselen Sırp milliyetçiliği sebebiyle tedirgin olmuş, daha sonra ülkenin bağımsızlığında önemli rol oynayacak Kosova Kurtuluş Ordusunu (UÇK) kurmuştu. 
Sırp asker, polis ve paramiliter birliklerin 1998 yılında bağımsızlık isteyen UÇK'ya yönelik saldırıları, 1999 yılında NATO'nun eski Yugoslavya'yı bombalamasıyla son bulmuştu. Kosova'daki bu savaşta 8 binden fazlası Arnavut 10 binden fazla Kosovalı öldürülmüş, 800 bine yakını Arnavut olmak üzere 1 milyonunun üzerinde farklı etnik gruplardan Kosovalı evlerini terk etmişti.   

1999 yılında yaşanan savaş öncesinde Sırbistan’ın   toprak bütünlüğü içinde bir özerk bölge statüsünde olan Kosova’da, NATO’nun müdahelesiyle oluşan fiili durum sonunda, Sırbistan giderek etkisini yitirdi ve gelişmeler Kosova’nın bağımsızlığıyla sonuçlandı. 2006’da Karadağ’ın bağımsızlığını ilan etmesi ve Federal yapıyı oluşturan diğer cumhuriyetlerin önceden ayrılmış olması nedeniyle zaten ortada Yugoslav Federal Cumhuriyeti kalmamıştı. Dolayısıyla bu da 1244 sayılı BMGK kararını iyice tartışmalı hale getirmişti.
Birleşmiş Milletler Kosova Özel Temsilcisi Martti Ahtisaari 2007 yılında, Kosova'nın bağımsız olması gerektiğini ifade ettiği raporu BM Güvenlik Konseyine iletti. Sırbistan bunu reddederek "denetimli özerklik" önerisinde bulundu. Birleşmiş Milletler Kosova Özel Temsilcisi Martti Ahtisaari Planı ve BM'nin 1244 sayılı kararı doğrultusunda KOSOVA MECLİSİ 17 Şubat 2008'de tek taraflı bağımsızlık ilan etti.

Kosova’nın özgeçmişi diyeceğimiz tarih sahnesindeki yerini kısaca özetledim. Bağımsızlık kutlayan Balkanların küçük ülkesinin özgürce yaşayabilmesi için Türkiye’nin ciddi anlamda desteği olmuş ve olmaktadır. Biz de kardeş Kosova Cumhuriyetine huzur ve barış dolu günler temenni ederiz.

Hayatımızdan sessizce çalınan nice güzellik var. Günlük koşuşturma içinde çocuğumuzun nasıl büyüdüğünü, nasıl değiştiğini, hangi duygularla şekillendiğini fark edemiyoruz. Çağ değiştikçe beklentiler artıyor; ekonomik koşullara göre şekillenen konfor alanları, bitmeyen istekler ve arzular hayatımızı kuşatıyor. Belki de zamanın bu kadar düzensiz ve bereketsiz akmasının sebebi tam olarak budur.

Oysa hayatı güzel ve anlamlı kılan; etiketli kıyafetler, pahalı telefonlar, gösterişli mekânlar değildir. Hayatı güzelleştiren, çocuklarımızla geçirilen nitelikli zaman, verilen sevgi ve gösterilen ilgidir.

Neyi, nerede, ne zaman kaybettik?
Çağa mı uyduk, yoksa çağ mı bizi yuttu?

Ne yapıyorsanız yapın ama çocuklarınızı bu çağa ve bu çağın karanlık yüzüne harcatmayın. Zamanla yarışırken çocuğunuza vermeniz gereken sevgiyi ve ilgiyi eksiltmeyin. Kaybolmaya yüz tutmuş değerlerimizi öğretmeyi, hatta bunlara bizzat örnek olmayı ihmal etmeyin.

Geleceğin kahramanları olacak çocuklara yapılan yatırım, en kıymetli yatırımdır. Gerisi boş… Hem de bomboş.
Zaman öyle iğrenç bir hâl aldı ki kimin sapık, kimin pedofili, kimin ne tür bir sapkınlık içinde olduğu ayırt edilemez hâle geldi. Uyuşturucu madde bağımlılığı had safhada. Gencecik bedenler; bağımlılıklara, sapkınlıklara, art niyetli dijital platformlara ve “ayin” adı altında pazarlanan karanlık düşüncelere kurban ediliyor.

Açın gözünüzü!
Aç gözünü güzel ülkemin güzel insanları! 

Bırakın hırslarınızı, bırakın egolarınızı… Çünkü çocuklarımız kaybolup gidiyor.
Ne duruyoruz? Neden susuyoruz? Neden birlik ve beraberlik içinde kaybolmaya yüz tutmuş kültürümüzü yeniden canlandırmıyoruz?
Neden hâlâ “bana dokunmayan yılan bin yaşasın” anlayışıyla yaşıyoruz?
Kanımıza dokunmuyor mu yaşananlar?
Ciğerimiz yanmıyor mu?

Yok olan her evlat, kurban edilen her can sadece bir ailenin değil, hepimizin evladıdır. Uyuşturucuya kurban edilen, kaçırılan çocuklar; pedofili kansızlarının iğrençliklerine maruz kalan masumlar, bu ülkenin ve bu milletin çocuklarıdır.

Onlar TÜRK MİLLETİ'nin evlatlarıdır.

Peki biz, bu karanlık karşısında ne zaman sesimizi yükselteceğiz acaba,
bir gün bu kötülük sizin kapınızı çaldığında mı, canınız yandığında mı?

Evet, hayat zor. Evet, şartlar ağır. Ama unutmayalım: bu ülkenin gerçek sahipleri, emeğiyle çarkları döndüren vatandaşlarımızdır. Onların onurlu yaşam hakkı, tartışmaya bile gerek duymadan korunmalıdır.

Bugün bu tabloya sebep olan yanlış politikaları görmezden gelmek mümkün değil. Ama umutsuzluğa kapılmak da bize yakışmaz. Çünkü biz, dayanışmayla, birlikle, sesimizi yükselterek bu adaletsizliği değiştirebiliriz.

Bir gün gelecek; emeklilerimizin yüzünde yeniden huzurlu bir tebessüm olacak. O gün için mücadele etmek, hepimizin görevi.

Halil İbrahim ŞAHİNLER
MERKEZ SAĞ PARTİ
GENEL BAŞKAN VEKİLİ

Bu sonuç, tesadüf değil. İl Milli Eğitim Müdürlüğü’nün sistemli çalışmaları, rehberlik hizmetleri ve öğretmen eğitimleri, öğrencilerin potansiyelini en üst noktaya taşıdı. Bursa’da eğitim, yalnızca sınav odaklı değil; mesleki eğitimden kültürel projelere, aile katılımından dijital dönüşüme kadar geniş bir yelpazeyi kapsıyor. 

Bugün Bursa, gençlerine yalnızca bilgi değil, aynı zamanda yön, vizyon ve özgüven kazandırıyor. Bu başarı, geleceğin Türkiye’sini şekillendirecek güçlü bir eğitim modelinin habercisi. Bursa’nın yükselişi aslında tüm ülkenin eğitimdeki umut ışığı olarak görülmelidir. 

Türkiye’nin eğitim gündeminde Bursa, son yıllarda dikkat çekici bir ivme yakaladı. Bursa İl Milli Eğitim Müdürlüğü, bu sonuçla yalnızca öğrencilerin değil, öğretmenlerin, velilerin ve tüm eğitim ekosisteminin ortak emeğini taçlandırdı.

Bursa’da öğrenciler için düzenlenen sınav kampları, rehberlik hizmetleri ve bireysel danışmanlık programları, başarıyı sürdürülebilir hale getirdi.

İl Milli Eğitim Müdürlüğü, öğretmenlere yönelik sürekli mesleki gelişim programlarıyla modern pedagojiyi sınıflara taşıdı.

Fen liselerinden meslek liselerine kadar geniş bir yelpazede eğitim veren Bursa, farklı yeteneklere sahip öğrencilerin kendi yollarını bulmasına imkân tanıyor.

Bursa’nın eğitim başarısı yalnızca sınav odaklı değil. Aile Eğitim Bülteni gibi projelerle velilerin sürece aktif katılımı sağlanıyor. Çıraklık ve ustalık sınavlarıyla gençler iş dünyasına hazırlanıyor, sanayi kenti Bursa’nın ihtiyaçlarıyla eğitim politikaları örtüşüyor.

Öğrenciler, tiyatrodan müziğe, spordan teknolojiye kadar farklı alanlarda destekleniyor. Bu da akademik başarıyı sosyal gelişimle dengeliyor.

Bursa İl Milli Eğitim Müdürlüğü’nün hedefi, yalnızca bugünün sınav başarıları değil; aynı zamanda geleceğin Türkiye’sine yön verecek gençler yetiştirmek.

Akıllı sınıflar, e-öğrenme platformları ve STEM projeleriyle öğrenciler teknolojiye uyum sağlıyor. Kırsal bölgelerdeki okulların güçlendirilmesi, eğitimde fırsat eşitliği için kritik bir adım. Erasmus ve benzeri projelerle Bursa’daki öğrenciler dünya ile buluşuyor.

Özetlemek gerekirse Bursa Milli Eğitim Müdürlüğü öncülüğünde yapılan atılımlar Türkiye’nin giderek öne çıkan eğitim vizyonunda önemli bir pay oluşturuyor.

Emeği geçenlere binlerce teşekkür...

Bu tabloyu sadece bir "iş bulma" haberi olarak okumak, meselenin derinliğini görmezden gelmektir. Karşımızdaki durum, bir bireyin geçim mücadelesinden öte, sistemin başarıyı nasıl konumlandırdığına dair ağır bir çelişkidir.

Bir sınavda tüm soruları doğru yanıtlamak; disiplin, zeka ve büyük bir emeğin sonucudur. Normal şartlar altında, eğitim sisteminin en tepesindeki bu profillerin, yetkinliklerine en uygun ve ülkenin beşeri sermayesine en çok katkı sağlayacak alanlarda istihdam edilmesi beklenir. Ancak Türkiye birincisinin, hiçbir özel nitelik gerektirmeyen bir kadroya yönelmesi, "nitelikli iş gücü planlamasının" neresinde hata yapıldığını sorgulatmaktadır.

Mesele temizlik görevlisi olmanın küçümsenmesi değildir; her iş kutsaldır ve her emeğe saygı duyulmalıdır. Buradaki asıl mesele, "potansiyel israfıdır." Ülkenin en parlak zihinlerinden biri, enerjisini ve kapasitesini akademik veya idari bir verimlilik yerine fiziksel bir iş gücüne harcamak zorunda kalıyorsa, bu durum toplumun geleceğe dair kurduğu "liyakat" hayallerine zarar verir.

Gençler arasında "çok çalışırsam hak ettiğim yere gelirim" inancının yerini, "ne kadar başarılı olursam olayım sadece hayatta kalabilirim" düşüncesi almaktadır. Bu duygu kopuşu, bir toplumun en büyük sermayesi olan "motivasyonu" yok eder.

Bu atama, eğitim sistemimiz ile iş gücü piyasası arasındaki kopukluğu da gözler önüne seriyor:

En yüksek puanı alanların bile kendi uzmanlık alanlarında veya nitelikli memur kadrolarında yer bulamaması, kadro planlamasının gerçek ihtiyaçlara göre yapılmadığını gösteriyor.

Bir Türkiye birincisinin bu kadroya başvurması, ekonomik kaygıların ve "garanti iş" arayışının, kişisel hayallerin ve mesleki tatminin ne kadar önüne geçtiğinin kanıtıdır.

Eğer 100 tam puanın karşılığı, kişinin potansiyelini kullanamayacağı bir alanda çalışmaksa; o zaman gençlere sunduğumuz "başarı" vizyonunu yeniden gözden geçirmeliyiz. Bir ülkenin en başarılı evlatlarını, sadece "aç kalmamak" için niteliklerinin çok altındaki işlere razı etmek, o ülkenin yarınlarını verimsizleştirmektir.

Bu atama, sadece bir kişinin iş sahibi olması değil, bir sistemin kendi değerlerini tartma vaktinin geldiğinin işaretidir. Başarı, sadece bir "puan" değil, o puanın hakkını verecek bir "gelecek" olmalıdır.

Umre yolcularına tahsis edilen THY uçağı ile dört yüz yolcu bir buçuk saatlik rötar ile başlayan yolculuk sonrasında üç saat sonra Çukurova Hava Limanına iniş yaptık.

Dört yüz yolcu havalimanına iner inmez eşyalarımız çok olduğundan valizleri yerleştireceğimiz arabaları ücret dahilinde alabilmek için sıraya girdik.

Tek bir personel çalışıyor ve ter içinde  uzun bir süre sıra bekleyerek ancak eşya taşıma arabalarını alabildik. Sonrasında  valizlerin gelmesini bekleyerek iki saatten fazla ayakta bekledik.

Bu arada Suudi Kralının Umre yapanlara dönüşte geleneksel olarak hediye ettiği beş litre zemzemler valizler ile gelmeye başladı. Karton kutularda bize teslim edilen zemzemler Adana’da hava yağmurlu olduğu halde koruma altına alınmadan yüklenmiş ve bu nedenle karton kutular ıslanarak  parçalanmış.

Üzerine yazdığımız isimlerimiz okunmuyor ve hep atılarak yerleştirildiği için  bazı kutular patlamış, zemzemler dökülmüş. Bu duruma hepimiz çok üzüldük.

Valizlerin gelmesi oldukça yavaş ilerliyor, bazen duruyor ve  belli ki tek kişi çalışıyor ya da eleman sayısı yetersiz. Belli bir düzen yok. Bir bakıyorsunuz hurma kolileri geliyor valizler ile birlikte, bir bakıyorsunuz patlamış zemzem kartonları geliyor.

Bir yetkili aradık fakat  ortada bizim ile ilgilenecek  bir tek yetkili bulamadık. Umre ibadetinden  döndüğümüz için dört yüz kişi sabır göstermeye çalışıyoruz.
Arabistan’a gittiğimizde daha biz uçaktan inmeden valizlerimiz gelmişti ve hemen valizlerimizi almıştık ve hiç beklememiştik. Dönüşte eşyamız çok fazla olduğu için eşya taşıma arabaları da bize ücretsiz tahsis edildi ve yanımıza kadar getirildi.

Çukurova Hava Limanından ne zaman yolculuk yapsam valizlerin gelme süresi uçak yolculuğunun süresinden fazla zaman alıyor. Belli ki eleman yetersiz. Dolayısı ile de konfor için tercih edilen uçak yolculuğu tek kelime ile çileye dönüşüyor. Çukurova Hava Limanının acilen bu anlamda düzenlemeye gitmesi, elemen sayısını artırması  gerek.

Bir sonraki yazımda Umre ibadetim ile ilgili paylaşacaklarımda buluşmak üzere.

Hukuk devletleri, yazdıkları kanunlarla değil; kriz anlarında verdikleri reflekslerle ayırt edilir.

Her ülkede siyasetçiler yargılanır, her ülkede sokaklar hareketlenir. Asıl fark, kamusal gücün bu hareketlenme karşısında geri mi çekildiği, yoksa sahaya mı indiğinde ortaya çıkar.

Son günlerde Adana merkezli tartışmalar bu açıdan önemlidir. Yolsuzluk iddiasıyla tutuklanan eski Büyükşehir Belediye Başkanı Zeydan Karalar’ın hakim karşısına çıkacağı gün öncesinde yaşandığı ileri sürülen bazı gelişmeler, yalnızca bir dava dosyasını değil, bir yöntemi tartışmaya açmıştır.

İddialara göre, belediye imkânlarıyla finanse edilen afiş ve broşürler hazırlanmış, toplu katılım için organizasyon yapılmıştır.

Bu tablo ister istemez şu soruyu doğurur, Kamusal güç, yargı sürecine ne kadar yaklaşabilir? Demokratik hukuk devletlerinde bu sorunun cevabı nettir.

Fransa’da bir belediye başkanı ya da bakan hakkında yargı süreci başladığında, kurum geri çekilir. Belediye binaları sessizleşir, afişler indirilir, organizasyonlar iptal edilir. Bunun nedeni ahlaki bir üstünlük değil, tarihsel bir korkudur.

Fransız devlet aklı, kalabalığın hukuku nasıl boğduğunu defalarca tecrübe etmiştir. İtalya’da 'Mani Pulite' sürecinde sokaklar öfkeliydi. Ama yerel yönetimler bu öfkeyi örgütlemekten bilinçli biçimde kaçındı. Çünkü İtalyan devleti şunu bilir; Sokak siyasallaştığında yargı değil, hizip kazanır.

Bugün hâlâ İtalya’da devam eden bir dava için kamusal kaynakla mobilizasyon yapmak, dosyanın içeriğinden bağımsız olarak ağır bir skandal sayılır.

İspanya’da Katalonya krizinde sokak fazlasıyla konuştu. Ancak Madrid, yargı ile yerel idare arasına sert bir duvar ördü. Belediyelerin 'şehir adına7 yargıya karşı pozisyon almasına izin verilmedi.

Bu çizgi korunmasaydı mesele hukuk zemininden çıkıp, rejim krizine dönüşebilirdi. Türkiye’nin farkı tam da burada başlıyor.

Bizde yargı süreci başladığında, kurumlar geri çekilmez; aksine sahaya iner. Belediye, parti, dernek, mahalle… Hepsi bir anda davanın parçası hâline gelir. Sokak, yargının tamamlayıcısı gibi sunulur. Oysa sokak her zaman halk değildir. Çoğu zaman iyi organize edilmiş bir kalabalıktır.

Kalabalık adalet üretmez; gürültü üretir. Hukuk ise gürültüyle değil, mesafeyle çalışır. Daha az konuşulan ama daha tehlikeli bir boyut da şehir üzerinden kurulan siyasal dildir.

Bir kentin yalnızca belirli mahallelerle temsil edilmesi, basit bir organizasyon tercihi değildir. Bu, şehir fikrini daraltır.

Adana gibi tarihsel olarak karma ve geçirgen bir kenti, siyasal sadakat haritasına indirgerseniz; geri kalan herkesi sembolik olarak şehir dışına itmiş olursunuz.

Bu, yüksek sesle ilan edilen bir bölücülük değildir. Sessiz, sofistike ve uzun vadede yıpratıcı bir ayrıştırmadır. Bütün bunlar, davanın sonucundan bağımsızdır.

Bugün bu yöntem birileri için meşru görülürse, yarın başkaları için de emsal olur. Hukuk, dostlar için esnetildiği anda; düşmanlar için bir silaha dönüşür. O silahın bir gün kime döneceğini ise kimse seçemez.

Bir şehir, hukukun etrafında durmayı seçebilir. Ya da hukukun üzerine abanmayı. Tarih, bu iki yolun da nereye çıktığını defalarca gösterdi.

Büyüyen şehirler, yargıyı baskı altına ya da alkışlayanlar değil; ona mesafe bırakabilenlerdir.

Hepimiz bu yollardan geçtik. Ülkü uğruna, vatan ve millet aşkı için gerekeni yaptık, çilesini çektik. Ama her zaman meşru müdafaa içinde olduk. Bizim için ocaklar, erdem ve fazilet yuvasıydı.

Türk Töresinin öğretileri, devlete olan saygı, devlet malına verilen kıymet hep ocak atmosferinde öğrenildi.

Bugünlerde, Kayseri Ülkü Ocakları Başkanı Halit Yağmur ve arkadaşlarının düzenlediği sosyal etkinlikleri izliyor, bundan sonsuz gurur duyuyorum. Duygulara dokunan, toplumu birleştiren bu faaliyetler, ülkücü hareketin özüne yakışır nitelikte.

Peki Adana’nın sevgi dolu, sıcak kanlı insanları enerjilerini neden demokratik ortamlarda teşhir edilen kitap fuarlarını basarak, alın terine zarar vererek harcamak ister? Bilmezler mi, şiddeti uygulayan mağdur edendir, puan kaybeder. O kayıp da hafızalara kazınır, acısı sandıkta çıkar.

Karşıt fikirleri yok etmenin yolunun sadece 'Terörsüz Türkiye' yolundan geçtiği tezi yoksa MHP'ye ait değil miydi?

* * *

Bir sözüm de MHP Adana İl Başkanı Yusuf Kanlı’ya… Siz il başkanısınız. Ülkü Ocakları gayrı resmi de olsa kanatlarınız altında. Neden karşı durmadınız?

* * *

Bilinmelidir ki, kaba kuvvetin eğitim alanında yeri olamaz. Ülkü Ocakları Eğitim ve Kültür Vakfı, Türk Töresi gereği yasalara saygılı bir eğitim kuruluşudur ve öyle de kalmalıdır.

Kayseri Ülkü Ocakları bu yurdun evlatlarına mükemmel bir örnektir.

Bayrağımızdaki  al, kan kırmızısıdır ve Vatanımız için çarpışan şehitlerimizin dökülen kanlarını temsil eder. Hatta 1389 yılında meydana gelen I. Kosova Muharebesi'nde 
gece yarısı bu kanların üzerine yansıyan hilal biçimindeki ay ve bir yıldızla beraber Türk Bayrağı görüntüsünü oluşturduğu efsanesi dillerden dillere dolaşır durur.

Bayrak bir milletin onurudur. Bayrağımıza dokunan eller kırılsın yansın hatta. 
Konu BAYRAĞIMIZ ise: şiddetse şiddet hiddetse hiddet..! 

Türkiye Cumhuriyeti Halkının bayrağına olan bağlılığı ve saygısı yadsınmayacak kadar önem arz eder. 
Türk bayrağı, bu ülkenin toprakları altında yaşayan her bireyi kanatları altına almaktadır

Şanlı bir tarihe sahip olan TÜRK BAYRAĞI baş üstünde tutulacak kadar değerlidir ve özgürce dalgalanmaya devam edecektir.

Haddini bilmeyerek ona uzatılan eller kırılacak gereken cezayı alacaktır hiç şüphesiz.

Hadsizlere hadleri bildirilecektir..!

Son zamanlarda 'akran zorbalığı' adı altında yaşanan vahşetleri hep birlikte izliyoruz. 

Çarşıda pazarda, mahallede okulda bir 'yan baktım' kavgasıdır gidiyor. Yüreği yanan annenler babalar, ömürlerinin baharında kara toprağa giren çocuklar..

Şiddet içeren dizi ve filmlerin bu duruma gelinmesinde 'devlet kurumu RTÜK'ün hiç mi kusuru yok' diye sorası, hatta feryat edesi geliyor insanın.

Mafya, aşiret ve bilumum yapımlarda tabancalarla, tam otomatik tüfeklerle katliam gibi baskınlar, cinayetler işleniyor. Ortada polis yok. Vuranın, öldürenin yanına kâr kalıyor. Bu görüntüleri nefes almadan izleyen gençler yaşananları gerçek hayat sanıyor.
Vuracaklar, öldürecekler yanlarına kâr kalacak..

Öyle olmuyor işte.. Vuran/vuranlar cezaevine, vurulanlar da hayatının baharında dört köşeli tabuta giriyor.
* * *

Alkolde, sigarada hata affetmeyen devlet RTÜK, akran zorbalığının nedenleri arasında ilk sırada yer alan şiddet içerikli dizi ve filmlere yasak getiremez mi?

Gençlerin zihnini zehirleyen bu yapımlara karşı da aynı titizliği göstermesi gerekmez mi?

Bugün sokakta yaşanan şiddetin büyük kısmı ekranlardan besleniyor. RTÜK, buzlamayı sadece şişeye ve sigaraya değil, silaha ve şiddete de uygulamalı. Çünkü gençlerin geleceğini karartan asıl zehir ekranlardan yayılan şiddettir.

Hepimizin hayatı şekilleniyor ve kimse aynı kalmıyor. Fakat bir masanın etrafında oturup sohbete daldığımızda, o dostluğun verdiği sıcak hissi yeniden hatırlıyoruz.
En sevdiğim filmlerden biri olan Friends with Money, geçmişte arkadaş olan dört kadının hayatına odaklanıyor.

Hikâye daha çok Olivia’nın etrafında dönüyor gibi görünse de aslında her karakterin iç dünyası ayrı ayrı anlatılıyor.

Olivia, bir dönem öğretmenlik yaptığı mesleğini bırakıp temizlikçi olmaya başlayınca en yakın arkadaşları tarafından eleştiriliyor. Üstelik yalnızca temizlikçi olduğu için değil; bekar olması ve çabasız bir hayat sürmeye çalışması nedeniyle de yargılanıyor. Oysa arkadaşları Christine, Jane ve Franny dışarıdan zengin ve mutlu bir hayat sürüyor gibi görünseler de gerçekte durum hiç de öyle değildir.

Christine, eşiyle sürekli tartışmakta ve aralarındaki anlaşmazlığın, duygusallığın da tükendiğini gösteriyor. David’in artık ona 'iyi misin' dememesi ve onun için artık endişelenmemesi  Christine’in evliliğini bitirme kararını almasına neden oluyor.

Jane, ünlü bir tasarımcı olmasına rağmen eşiyle arasındaki tutkunun bitmesi, kendini iş hayatında yetersiz görmesi, çevresindeki haksızlıklara karşı sürekli tepkili olması ve hatta saçlarına şampuan kullanmayı bırakması; aslında özgüvenini kaybetmiş bir kadını simgeliyor.

Franny ise hikâyenin çok fazla göz önünde olmayan karakterlerinden biri. Kendisi ve eşi, miras yoluyla gelen parayla çalışmadan hayatlarını idame ettiriyorlar. Ancak eşinin para konusundaki kontrolsüz harcamaları Franny’i fazlasıyla geriyor.

Filmi izlerken, kadınların birbirlerinin hayatları hakkındaki yorumlarını eşleriyle sıkça paylaştıklarını görüyoruz. Örneğin Jane’in eşinin eşcinsel olduğu sık sık konuşulmasına rağmen, bu konu filmde açık açık işlenmiyor.

Olivia ise hayatının aşkını, hiç beklemediği bir anda ve hiç beklemediği bir kişide buluyor. İşte bu kısım çok heyecanlı..

Umarım filmi benim gibi siz de çok seversiniz. Friends with Money, kesinlikle sıkılmadan izleyebileceğiniz, 90 dakikalık bir film.

İyi Seyirler..

2 yaşındaki çocuk ne istediğini bilir; ancak duygularını ifade etmekte zorlanır. Bu nedenle ağlama ve bağırma davranışları normaldir.
Çocuğa sevgi ve sabırla yaklaşılmalıdır.

Not: Her çocuğun gelişimi bireysel farklılıklar gösterebilir. Verilen bilgiler genel gelişim özelliklerini yansıtmaktadır.

Esma TURANBAYBURT
Çocuk gelişimi öğretmeni
Uzman çocuk gelişimci

Profesör Doktor Tansu Çiller, Türkiye Cumhuriyeti tarihinin ilk kadın başbakanı olarak yalnızca bir döneme değil, bir siyaset anlayışına da damga vurmuştur. Ekonomiden dış politikaya, kriz yönetiminden devlet ciddiyetine kadar pek çok alanda sorumluluk almış, bedel ödemiş ve tecrübe kazanmış bir isimdir. Bugün Türkiye’nin içinde bulunduğu siyasi ve ekonomik tabloya bakıldığında, tecrübenin, devlet hafızasının ve güçlü liderliğin ne kadar hayati olduğu daha net görülmektedir.

Merkez sağ, tarihsel olarak bu ülkenin omurgası olmuştur. Ancak son yıllarda bu damarın dağınık, sahipsiz ve liderlikten yoksun kaldığı açıktır. İşte tam da bu noktada, Tansu Çiller ismi yeniden ve güçlü bir şekilde gündeme gelmektedir. Çünkü merkez sağ siyaset, Tansu Çiller’siz eksik, yönsüz ve etkisizdir. Bu bir temenni değil, siyasi bir gerçektir.

Tansu Çiller’in duruşu, yalnızca fiziksel bir dinamizmi değil; kararlılığı, özgüveni ve lider karakterini de yansıtmaktadır. Kamuoyunda giderek artan bir beklenti vardır: Türkiye, onun yeniden siyasete dönmesini ve merkez sağın başına geçmesini beklemektedir. Bu beklenti, söylentilerden ibaret değildir; toplumun geniş kesimlerinde dillendirilen ortak bir kanaattir. Pek yakında bu konuda bir açıklama yapacağına dair inanç da her geçen gün güçlenmektedir.

Türkiye zor bir dönemden geçmektedir. Böyle dönemlerde bu ülkeyi kurtaracak olanlar, siyasi tecrübesi olmayan deneme isimler değil; devleti tanıyan, krizi yönetmiş, uluslararası alanda Türkiye’yi temsil etmiş liderlerdir. Bugün bakıldığında, merkez sağda bu vasıfları bir arada taşıyan, başbakanlık yapmış, ülkeyi yönetmiş ve liderlik vasfı tartışmasız olan tek isim Tansu Çiller’dir. Bu nedenle o, yalnızca bir siyasi figür değil; merkez sağ için bir baş tacıdır.

Tansu Çiller’in yeniden liderlik üstlenmesi, sadece bir partinin değil, Türkiye’nin geleceği açısından da önemli bir dönüm noktası olabilir. Tecrübe, cesaret ve devlet aklı bir araya geldiğinde, bu ülkenin yeniden ayağa kalkmaması için hiçbir sebep yoktur.

Saygılarımla.

Şehrin merkezinden Çarşamba’ya, Bafra’dan Terme’ye kadar herkesin dilinde aynı başlıklar var: geçim derdi, işsizlik ve 'yarın ne olacak' sorusu.

Market poşetini eline alan her Samsunlu artık ekonomi üzerine birer mini köşe yazarı gibi. Eskiden seçimden seçime konuşulan konular, bugün her kahve masasında, her dolmuşta tartışılıyor.

İktidar partisi Samsun’da hâlâ güçlü bir teşkilata sahip. Ancak sahadaki tablo, yılların alışkanlığıyla hareket etmenin artık yetmediğini gösteriyor. Açılış törenleri, klasik vaatler, 'biz yaptık' cümleleri eskisi kadar karşılık bulmuyor. Vatandaş, yapılanı değil, cebinde kalan parayı ölçüyor. İlçe ziyaretlerinde yöneltilen soruların tonu değişmiş durumda: Alkıştan çok itiraz, temenniden çok sitem var.

Muhalefet cephesinde ise uzun süredir görülmeyen bir hareketlilik hissediliyor. Sadece parti binalarında değil, sokakta, pazarda, üniversite çevrelerinde görünür olma çabası dikkat çekiyor. Ancak burada da kritik bir eşik var: Samsun seçmeni slogan değil çözüm istiyor. 'Giderler, biz geliriz' cümlesi artık yetmiyor; nasıl geleceksiniz, nasıl yöneteceksiniz, hangi kaynakla hangi sorunu çözeceksiniz soruları masada.

Şehrin gençleri siyasetten uzak gibi görünse de aslında en derin kırgınlık onlarda. Üniversite bitirmiş ama iş bulamayan, özel sektörde asgari ücretle hayata tutunmaya çalışan gençlerin ortak duygusu: umutsuzluk. Samsun gibi potansiyeli yüksek bir şehirde bu duygunun yayılması, siyasetin önündeki en büyük alarmdır.

Samsun kararını bekliyor

Kısacası Samsun’da siyaset artık eski konfor alanından çıktı. Kimse koltuğunu cepte görmesin. Bu şehir, geçmişe saygı duyar ama geleceğini de masaya koyar. Sandık geldiğinde sadece partiler değil, siyaset yapma tarzları da oylanacak.

Karadeniz dalgalıdır; ama dalga en çok kıyıya çarpınca ses çıkarır. Samsun’da o ses şimdiden duyulmaya başladı.

Örnekler çoğaltılabilir...

Peki neden bu kadar çoğaldı hiç düşündünüz mü? Günümüzde bir an geçmesin ki, gündem değişmesin. Her an gündem değişiyor. Ama iyi yönde mi; o tartışılır...

Dünyayı şu an halklardan çok dünya liderleri yönetiyor. Tabiki yönetecekler. Ama halkların refahını sağlayarak...

Dünya yine masa başında toplanmış liderlerin fotoğraflarını izliyor. Kıyafetler düzgün, yüzler ciddi, konuşmalar diplomatik... Savaş kararları birkaç cümleyle alınıyor, ambargolar bir imzaya bakıyor. Bir ülkenin başında bulunan kişiye bir gecede müdahale edilip başka bir ülkede mahkemeye çıkartılabiliyor. Ve bir ülkenin başkanı "ben başka ülkelerin toprağına el koyacağım" diyecek cesareti bulabiliyor.

Peki insanlık nerede?

Bir ülkede çocukların katliamları,annelerin ölümleri istatiksel verilere işleniyor; bunla ilgili liderler konuşurken kelimeler özenle seçiliyor ama vicdan çoğu zaman toplantı salonuna girmiyor. Güç dengeleri konuşuluyor, silah bütçeleri tartışılıyor, müdahale edilen ülkenin yeraltı ve yer üstü kaynakları değerlendiriliyor ama, sözde demokrasi ve insan haklarından bahsediliyor.

Katiller, çocuklara istismarda bulunanlar, hırsızlar, kadına siddet uygulayanlar affedilebiliyor ve serbest kalabiliyorlar; ama sadece kalemini kullanan gazeteciler, muhalifler ya  da daha suçu ispatlanmamis sadece yurt dışına kacma ihtimali var diye aylardır hapiste tutulan kişiler bu aftan yararlanamıyor.

Karısına şiddet uygulayıp tutuklanan şahıs serbest bırakıldıktan sonra karısını öldürüyor. Peki buna ne demeli?

Bir ülkede aylık kira, o ülkede yaşayanların maaşını geçiyorsa buna o ülkenin liderinin cevap vermesi gerekmez mi?

Ya da çalışan ve emekliye yapılan zam oranı %18 lerdeyken; gıda, eğitim, sağlık vs ye yapılan zam neden %70'in üzerinde? Buna o ülkenin liderinin cevap vermesi ya da müdahale etmesi gerekmez mi? Ya da bunu o lidere hatırlatacak halkların olması gerekmezmi?

Belk ide asıl soru şu: Masaya oturan liderler gerçekte kimi temsil ediyor? Halklarını mı,çıkar gruplarını mı, yoksa sadece kendi koltuklarını mı?

Çünkü gerçekten insanlık temsil edilmiş olsaydı dünyada bu kadar acı olabilir miydi?

Evet dünya yeni bir çağdan geçiyor. Yapay zekadan bahsediyoruz. Başka gezegenlere koloni kurmanın hesapları yapılıyor. Peki insanlıktan bahsediliyor mu?

Liderler masada olabilir. Ama insanlık o masaya davet edilmediği sürece, alınan hiç bir karar dünyayı daha yaşanır bir hale getirmeyecek.

Peki neden halklar o masada değil, ya da yeterince değil? Burda iğneyi liderlere çuvaldızı da halklara batırmamız gerekir mi?

İklim krizi kapımızda,gelecek nesil susuzluk tehlikesiyle karşı karşıya,ekonomik ve sosyal sorunlardan dolayı ülkemiz ve dünya giderek yaşlanmakta; ama liderlerimizin masada konuştukları konular içinde bunlar çok az yer almakta. Ya da biz halklar sesimizi liderlere yeterince duyuramıyormuyuz?

Anlaşılan o ki; bugünkü küresel siyasetin en belirgin özelliği karar alma süreçlerinin insanı sonuçlardan kopmuş olmasıdır. Liderler krizleri yönetirken insanı değil, piyasayı ve güç dengesini merkeze alıyor.

Anlaşılan o ki bu yeni dünya düzeninde liderler halklardan çok güçlünün yanında olmayı tercih ediyor. Bunda biz halkların haklarımızı ve gücümüzü yeterince bilmiyor ve bundan dolayı sesimizin yeterince çıkmıyor olmasından olabilir mi?

Dünya düzeni yeniden şekilleniyorken sorulması gereken temel soru şudur: Bu düzen kimin için kuruluyor? Emperyalist güçler için mi, dünya zenginleri için mi, halklar icinmi?

Ama şu bir gerçek. Eğer masada halklar yoksa, sürdürülebilir bir gelecekte yoktur.

Çünkü insanı dışlayan bir sistem eninde sonunda yok olmaya mahkumdur...

Ve işte beklediğimiz o an geldii! Emily in Paris, 5. sezonuyla Roma, Paris ve Venedik sokaklarında moda, aşk ve arkadaşlığın en güzel sahnelerini bizimle buluştur. Sezonun ilk bölümünde Emily, Roma’da İtalyan aşkı Marcello ile uyanırken yeni ofisi yöneteceği ilk günde işe geç kalmak istemez. Sylvie ve Luc, şehirde yeni aşklarının tadını çıkarırken aynı zamanda iş peşinde koşar.

Emily, büyük bir heyecanla masasına yerleştiği anda Sylvie planlananın dışına çıkar, masaya sahip çıktığı gibi kontrolü de eline alır. Bu durum hepimiz için küçük bir hayal kırıklığı yaratsa da ilerleyen bölümlerde buna çok takılmayacağız. Ekibin Roma’da müşteri kazanması için oldukça kısa bir zamanı vardır. Aynı zamanda Paris’teki müşterileri dengede tutmak için online toplantılarla çözüm üretmeye çalışırlar.

Emily için öncelik, Marcello’nun annesinin gönlünü kazanmaktır. Elbette bu aşk için değil, iş içindir. Çünkü Emily’nin Muratori markası için üretimi artırmadan geliri yükseltecek bir yol bulması gerekir. Bu sırada Paris’te Gabriel, Antoine’ın bütçe kısıtlamasından rahatsız olur ve kendisi için en doğru olanı aramaya başlar. Mindy ise Nicolas’la ayrılığının ardından Alfie ile yakınlaşır. Bu durumun karakterleri ne kadar etkileyeceğini ilerleyen bölümlerde göreceğiz. Tabii ki ben biliyorum… Şimdilik bu bir sır.

Yeni sezonu çok beğendim. Bu yüzden kesinlikle izlemenizi tavsiye ederim. Özellikle moda, reklam, pazarlama ya da turistik alanlara ilginiz varsa, keyifle izlersiniz. Karakterlerin uyumu ve bir o kadar da zıt oluşları, sizi gerçek hayatın içine çekerken renkli dünyaları rüya gibi hissettirir.
Tüm sezonları Netflix’te bulabilirsiniz..
 İyi seyirler.

Devlet tüzel bir kişiliktir, seçilmiş ve atanmışlar bir halkı idare ederler. Yani aslında “Devlet” farklı alanlarda yer alan idareci görevindeki insanlar topluluğudur. Bu insanların devleti adaletli bir şekilde yönetmeleri gerekmektedir. Adalet asgari düzeydeki manası ile o devletin hukuk kurallarının usul ve esas yönünden eksiksiz uygulanmasıdır.

Lakin hukuk kurallarının en önemli parçası olan kanunları da yine devleti idare eden insan topluluğu ihdas eder. 
Ancak çoğunluk esası söz konusu olduğu için halkın seçtiği idarecilerin bile hepsi bu hukuk kurallarının ihdasında etkili olamaz. Dolayısı ile aslında halklar belli bir grup insanın kararları, istekleri ve dünya görüşleri ile kabul edilen kanunlarca yönetilirler.

Kanunların yapılmasında zaman zaman idarecileri etkileyen dış unsurlar da devreye girmektedir. Bazen çok iyi bir dünya görüşüne, eğitime ve inanca sahip denilen idarecilerin altına imza attıkları kanunlara ve reddettikleri kanun tekliflerine bakıp şaşırılır. Bazen de bu insanlar neyin altına imza attıklarını bile bilmezler 'Torba' denilen kanunlar tombala gibi bir anda halkın karşısına çıkar. Maalesef bazen gizli bir el devreye girer ve her şeyi ters düz eder, kabul edilen metinler bile yayınlanmadan önce değiştirilir.

Eğer geniş manada adalet duygumuza ve inancımıza aykırı düzenlemeler kanun adı altında halkları yöneten kurallara dönüşüyorsa burada dar manada adaletten değil rayından çıkmış bir düzenin varlığından bahsedebiliriz.

Halklar kanun adı altında karşısına getirilen düzenlemelere mukavemet edemezler, ederlerse cezai ve hukuki yaptırımlarla karşı karşıya kalırlar. O kanunun adil olup olmamasının bireylerce sorgulanması yürürlükteki bir kanunun uygulanmasına engel olmaz. Adil olmasa bile yürürlükten kalkmadıkça o kanunlara uyulması gerekir.

Birtakım güçler kanunları yapan insan topluluklarını etkileyerek istedikleri düzenlemeyi hayata geçirebilir ve menfaatleri doğrultusunda bir düzen kurabilirler. İstediklerini yaptırmak için her türlü hileye, tehdide, şantaja tevessül edebilirler, rüşvet verebilir, menfaat sağlayabilirler. Kanunları ve düzeni idare eden kuralları yapanların sayısı ne kadar düşürülürse etkilemek o kadar kolay olur.

Çok sayıda insanı etkilemektense az sayıdaki insanı etki altına almak çok daha kolaydır. Lider sultaları, tek adam yönetimleri, diktatörler bu güçlerin en sevdiği yönetim tarzlarıdır, istediklerini yaptırabilmek için yeri gelip bir kişiyi etkilemeleri yeterli olur.

Bu düzenlerde adalet sağlanamadığı için halklar adaleti sağlaması için başka güçlere yönelirler. En büyük güç insanın kendisidir. İlk önce ihkak-ı haktan başlar yani kendi hakkını kendisi almaya çalışır. Kendisinin yeterli olmadığı yerde çevresindekileri toplayıp mücadele etmeye çalışır. Bunları aşan bir durumda ise mafyaya müracaat eder. Mafya, elini verenin kolunu kurtaramadığı bir çirkef batağıdır.

Mafya, insanlar kendisine geldikçe ve bunun karşılığını fazlasıyla aldıkça bir ur gibi büyür. Büyüdükçe kendini devlet içinde aranan, medet umulan bir güç olarak kabul eder ve hatta böyle kabul görür.

Sadece halk değil yeri gelip idareciler de mafyanın birtakım olaylara el atmasını ister. Böylece mafyanın devletteki sarmal ağı da örülmüş olur. Halk kanunla çözemediği olaylara açık açık mafyanın el atmasını ister, böylece mafya kahramanlaşır racon keser. Halkın istediği sonuç mafyanın vasıtasıyla alındıkça adeta hukuk dışı oluşum meşrulaşır.

Mafyaların talepleri gibi 'böyle bir zulüm düzeni olur mu' denilen kanunlar hayata geçtikçe adaleti tesis etmesi gereken devlet adeta bir mafyaya dönüşür, adaleti tesis etmesi için medet umulan mafya da bunu kullanarak devlet içinde bir düzen kurar.

Engelli vatandaşlarımız bugün sokaklarda rahatça yürüyememekte, toplu taşıma araçlarını özgürce kullanamamakta, kaldırımlarda, kamu binalarında ve sosyal alanlarda ciddi engellerle karşılaşmaktadır. Günlük hayatın en basit ihtiyaçları bile onlar için büyük bir mücadeleye dönüşmektedir. Bu durum sadece engelli bireylerin değil, ailelerinin ve toplumun tamamının ortak sorunudur.

Engelliler, yalnızca belirli gün ve haftalarda hatırlanacak bir kesim değildir. Özel günlerde yapılan temsili ziyaretler, verilen mesajlar ve fotoğraflar sorunu çözmemektedir. Asıl olan, engelli bireylerin her gün insan onuruna yakışır şartlarda yaşayabilmesini sağlayacak kalıcı çözümler üretmektir. Ne yazık ki engelliler, özel günler geçtikten sonra yine unutulmakta, sorunları görmezden gelinmektedir.

Unutulmaması gereken en önemli gerçek şudur: Hayatta olan her birey bir engelli adayıdır. Bugün sağlam olan yarın aynı koşullarla yaşamını sürdürmek zorunda kalabilir. Bu nedenle engellilere yönelik altyapı çalışmaları bir lütuf değil, toplumsal bir zorunluluktur. Şehirler, yollar, binalar, parklar ve ulaşım sistemleri herkes için erişilebilir olacak şekilde önceden planlanmalı ve hayata geçirilmelidir.

Siyasiler her dönemde engellilerle ilgili umut veren vaatlerde bulunur. Ancak bu vaatlerin büyük bir kısmı ne yazık ki sözde kalmakta, uygulamaya geçmemektedir. Lafta kalan projeler, engelli vatandaşların hayatında hiçbir değişiklik yaratmamaktadır. Oysa ihtiyaç olan şey, samimi irade, güçlü denetim ve sürdürülebilir politikalardır.

Engelliler için yapılacak her düzenleme, aslında toplumun tamamı için daha adil, daha yaşanabilir bir ülke demektir. Bu bilinçle hareket edilmediği sürece sorunlar artarak devam edecektir. Artık söz değil icraat zamanı gelmiştir.

Saygılarımla.

Bu yıl, sabah umutla uyanıp akşam endişeyle yatağa giren milyonların yılıydı. Hayat pahalıydı; emek ucuzdu. Çalışan yorgun, emekli çaresiz, gençler ise bavul hayaliyle yaşar hâle geldi. Gelecek planları yerini günü kurtarma telaşına bıraktı.

İktidar cephesinde istikrar vurgusu sürerken, sokakta istikrar denilen şey; artan kiralar, düşen alım gücü ve ertelenen hayatlardı. Enflasyon sadece fiyatları değil, sabrı da yükseltti. Emekli geçinemedi, çalışan borçla yaşadı, gençler ise geleceği bu toprakların dışında aramaya başladı.

2025 hukukun tartışıldığı, adaletin ise çoğu zaman geciktiği bir yıl oldu. Kadın cinayetleri ve çocuk istismarları karşısında verilen tepkiler yetersiz kaldı; cezalar, caydırıcılıktan uzaktı. Aile söylemleri yükselirken, ailelerin içi yoksullukla, korkuyla ve güvencesizlikle dolduruldu.

2025’in aynasına baktığımızda hala yüzleşmemiz gereken ağır gerçekler var. Kadınlara uygulanan şiddet, sokak hayvanlarıyla ilgili alınan kararlar, çocukların korunamaması, adalet çoğu zaman gecikti, betonlaşan şehirler de bunun sessiz tanıklarıydı.

Elbette iyi şeyler de oldu. Savunma sanayiindeki yerli hamleler, teknolojide parlayan genç beyinler, spor alanındaki başarılar 'Türk Milleti'nin ve ülkemizin hala var olduğunun ıspatı niteliğindeydi.
Depremin enkazı altında sadece binalar değil, umutlar da kalmıştı; buna rağmen dayanışma, hâlâ bu toprakların en güçlü refleksi olduğunu gösterdi.

Belki de yılın en ürkütücü tablosu, kalplerin sertleşmesiydi. İnsanlar birbirine yabancılaştı, öfke sıradanlaştı, vicdan sessizleşti,ahlaki değerler kaybolmaya yüz tuttu. Evet Toplum olarak yorulmuş olabiliriz, ama susmayı görmezden gelmeyi  alışkanlık haline getirmemeliyiz.

Şunu kabul etmeliyiz,  bu ülkenin sorunu umutsuzluk değil, ertelenen adalet ve geciken yüzleşmelerdir. Fakat onu diri tutmak, görmezden gelerek değil; toplumsal duyarlılıkla konuşarak, sorgulayarak ve farkındalıkla değişime cesaret ederek mümkündür.

2025' i uğurlarken; adaletin gerçekliğiyle var olduğu, daha dengeli kararların alındığı, toplumsal güvenin güçlendiği, sevgi, saygı, ahlakın yaşamın vazgeçilmez  bütünselliğiyle, yarına dair  umutların yeniden inşa edildiği miladi bir dönem olması en güçlü temenni olarak 2026 yılı beklentileri arasındaki yerini alıyor.

İnsanlık duygusunun kaybedilmediği iyi bir yıl dileğiyle...

Samimi ve sade vatandaş için geçerli olan dostluk, kardeşlik gibi söylemler, tarih boyunca Türk Düşmanlığıyla beslenen Rum-Yunan Yöneticileri için hiçbir anlam ifade etmez.

Başından beri adayı ilhak peşinde olan Yunanistan, kurduğu EOKA adlı tedhiş örgütüyle bir yandan adanın Yunanistan’la birleşmesini sağlamak amacıyla, İngiliz yönetimiyle çatışıyor, öte yandan tedhiş ve terör eylemleri yaparak Türkleri sindirmeye ve adadan kaçırtmaya çalışıyordu.

Bu amaçla yüzlerce Türk’ü öldürmüş ve 30 Türk köyünü yakıp yıkmıştı. 1963’te yeniden saldırılara başlayan bu örgüt, 103 Türk köyünü daha yakarak on binlerce Türk’ü göçe zorlamış ve 500’den fazla Türk’ü katletmişti.

Kıbrıs Türkleri 'Gelecek geçmişin çocuğudur' sözünü her daim göz önünde bulundurarak, Rumların hiç bir zaman Türkler lehine bir çözüm düşünmeyeceğini bilmelidirler.

Kıbrıs Rumları, tarih boyunca olduğu gibi, Kıbrıs’ın resmen koloni statüsünden çıktığı ve cumhuriyet olduğu gün olan 16 Ağustos 1960 sonrasında da amaçlarına ulaşmak için tedhiş, terör, cinayetler, katliamlar, işkence ve eziyetler dahil her yolu denemekten geri durmamışlardır. 

Daha 1912’de Osmanlı’nın Balkan Savaşında yenilgisinden yararlanarak Hamitköy’de Türklere saldırmışlardı. Sonrasında bu düşmanca tutum ve davranışları çeşitli tarihlerde tekrarlayıp durmuştur. Rum mezaliminden örnekleri Serap  Yeşil Tuna’nın yazısından alıntılarla aktaralım...

Vahşeti ve cinayeti örtmek için 'Türk öldürmek suç değildir' diyen Rumlar, 1927 yılında Hacı Halil adındaki bir Türk’ü öldüren Jambo adlı bir Rum’u koruyup kollamaktan çekinmemişlerdir.

1931 yılında 'Milli kurtuluşumuz Yunanistan’la birleşmektir' diyen Papaz Nikodimos’un peşine takılan Rumlar ilhak sloganları atarak hükümet binalarına sadırdılar ve Vali Konağı’nı yaktılar.

Kıbrıs’ı Yunanistan’a bağlamak için Rum-Yunan derin devletinin kurduğu bir terör örgütü olan EOKA, Türkleri zorla göç ettirmek amacıyla başlattığı eylemleriyle Türk köylerini yakıp, yüzlerce Kıbrıs Türk’ünü katletti.

İşlerine giden İnönü köyündeki Türklere pusu kurarak katlettiler. 1958’de önce Atlılar köyünde hayvanlarını otlatan Türkleri sebepsiz yere katlettiler, sonrasında ise Goşi köyünden üç genci vurarak öldürdüler.

İyice azıtan Rumlar, 1963 yılı Aralık ayında kendi halindeki yaşlı, kadın ve çocuklardan oluşan sivil Ayvasıl köylülerini vahşice katlettiler. Sonrasında da 'KANLI NOEL' olarak anılan olaylarda, 21 Aralık 1963’te Türk evlerini ateşe verdiler,

Rum kesiminde bulunan Lefkoşa Genel Hastanesi’nde yatmakta olan Türk hastalarını katlederek insanlık tarihine kara bir leke sürdüler. Arpalık Köyü’nde kadın ve çocuklardan oluşan 5 Türk’ü ve Lefkoşa’nın Kumsal semtinde Doktor Binbaşı Nihat İlhan’ın evini basarak, eşini ve 3 çocuğunu banyo küveti içinde katlettiler.

Rum polisler, 'Enosis' diye naralar atarak Atatürk heykelini ve Türk Lisesi öğrencilerini kurşun yağmuruna tuttular. 1 Kasım 1967 günü Rumlar, Geçitkale ve Boğaziçi köylerine Grivas komutasında 200’ü aşkın zırhlı araç ve son model silahlarla donatılmış binlerce Rum ve Yunan askeri ile saldırdılar.

Mevzilerdeki mücahitleri öldürüp, köyleri yağmalamaya ve bazılarını ateşe vermeye başladılar. Bir ihtiyarı evinde otururken kurşunlayıp öldürdüler, üzerine mazot döküp yaktılar ve çocukları korumak için kendini siper eden yaşlı bir kadını da katlettiler.

Türkiye’nin Kıbrıs Barış Harekatını yaptığı günlerde, 183 Türk ve 350 Rum’un yaşadığı karma nüfusa sahip Alaminyo köyündeki  Rumlar, Türk bölgesini basarak buldukları kadın, erkek, yaşlı ve çocukları esir alıp köydeki Rum okuluna hapsettiler. Köyün Türk gençlerinin hemen hemen hepsini toplayıp kurşuna dizdiler. Buldozerlerle çukur açıp cesetleri çukura atarak üstünü örttüler.

Yine Kıbrıs Barış harekatının başladığı gün, Magosa ilçesine bağlı 50 nüfuslu Sandallar köyündeki Türkleri katlettiler. Taşkent Köyünde esir aldıkları masum sivil Türkleri kurşuna dizip toplu mezara gömmüşlerdi.

Katliamlara maruz kalan Türkler, yaşadıkları 103 karma köyü terk etmek zorunda kalmışlardır. Büyük ölçüde, mal, malzeme, araç ve gereç kaybına da uğramışlardır.

Rum-Yunan ikilisi, oyunlarının bozulduğu 1974’ten beri her türlü hile ve desiseyi denemekte, Türk’ün aleyhinde hiç bir fırsatı kaçırmamaktadır.

Sözde insan hakları ve demokrasi havarisi AB ve ABD başta olmak üzere batı ülkelerini de yanlarına çekebilmektedirler.

Kıbrıslı kardeşlerim 44 sene öncesine kadar atalarının yaşadığı mezalimi asla unutmasınlar. Bu işler öyle mavi boncukla, taviz vermekle, dümen suyuna girmekle vs olmaz.

Ne verirsen ver, sonuç değişmeyecek. Çünkü onlar seni ezeli ve ebedi düşman görmektedir... Sana ne fayda varsa Türk Milletinden ve Türkiye Cumhuriyetinden var. Bunu asla ve asla unutma!

Kıbrıs’ta Rum saldırılarıyla hayatını kaybeden tüm kardeşlerimizi rahmet ve minnetle anıyor, Türklere yapılan 'Rum mezalimini' şiddetle kınıyorum.

Süheyl ÇOBANOĞLU
RUBASAM Başkanı

Her gün yüz yüze baktığı çalışma arkadaşlarının sözde kaçamaklarını eşlerine ispiyon ediyordu. Başlangıçta fark edilmemiş, olaylar arkası sağlam isimler üzerinden gündeme gelmeye başlayınca kimliği deşifre olmuştu.

Birbiri ardına gelen şikayetler feryat haline dönüşünce kredisi tükenmiş, o isimle çalışma imkanı kalmamıştı.  

Sonunda ipini çektiler. Siyaset de devreye girince paketlenip gönderildi.

İsmi lazım değil..

Her zaman yakındığım bir konu var; Yerelde gazetecilik yapmak cehenneme bilet almak gibidir. 

İnsanların canını yakan düzenbazı, fakir fukaranın malını, parasını iç eden hırsızı, küçük büyük demeden can alan katili, sapığı, adını siz koyun; dünyanın en aşağılık suçunu işleyen bilumum gayrı meşruyu... Kimliğini gizlemiş olsanız bile olaya yer verdiğiniz andan itibaren boy hedefi olursunuz. 

Bizim gibi deli dolu bir gazetecinin mahkeme salonlarını arşınlaması için, işte o müs'tamelin "gazetede adım çıkmadı ama olsun; o hırsız, o sapık, o katil benden başkası değil" demesi ve iki satırla şikayetçi olması yeterli.

hukuka uysanız da soruşturmanın gizliliğine aykırı hareket etmiş sayılırsınız.    

* * *

İstanbul basını ile aramızdaki fark işte tam da burada.

TV'lerde henüz araştırma safhasında olan dosyalar açılır. Soruşturmanın gizliliği kimsenin umurunda olmaz.

Stüdyolarda mahkemeler kurulur, Adliye kapılarında canlı yayınlar yapılır. Medyatik isimler kimi zaman savcı, kimi zaman hakim olur, yargılar.
 
Sadece TV'ler de mi?

Siyasi yargılamalarda verilen ifadeler dava dosyasına girmeden İstanbul basınının gündemine düşmüyor mu?

Son günlerde yaşanan 'Yasadışı bahis' ve 'Uyuşturucu' operasyonlarında ortalık vıcık vıcık hale gelmedi mi? Şüphelilerin savcılık ifadeleri matbuatta elden ele dolaşmıyor mu?

Her yer karmakarışık. 'At İzi İt İzi' misali, olaylarda kimlerin adı geçiyorsa peşinen suçlu ya da mağdur ilan edilmiş durumda.

Kimlerin üstünden kimlere ok atıldığı nasılsa ortaya çıkar.

Daha fazla detaya girmek sağlığı bozar.

Ne me Lazım! Yerel Basın Bu! Arkası Sağlam Değil ki..

Makedonya Türkleri ilk olarak 21 Aralık 1944 tarihinde kendi dillerinde eğitim hakkı kazanmış ve 2006 yılında da Makedonya Parlamentosu'nda kabul edilen teklifle 21 Aralık günü Makedonya'daki Türkler için 'Türkçe Eğitim Günü Milli Bayramı' ilan edilmiştir.

Dante’nin deyişiyle, "Ekmek ve sudan sonra halkın en zorunlu ihtiyacının  EĞİTİM" olması nedeniyle  Kuzey Makedonya Cumhuriyeti vatandaşı olan  Türkler için çok önemli ve anlamlı bir gündür.

Bu özel günler, Makedonya'da yaşayan Türk toplumunun kendi dil ve kültür varlığını yaşatması ve bunu yeni nesillere aktarması açısından önemlidir. Biz de bu ve benzeri anlamlı gün ve olayları kardeşlerimizle paylaşmaktan mutluluk duyuyoruz. 

2006 yılının Makedonya Cumhuriyeti Meclisinde, 21 Aralık 'Türkçe Eğitim Günü' değişme önergesinde bulunup, önerge kabul gördükten sonra Makedonya Türklerine resmi bir bayramın kutlanması sağlanmıştır.  

Makedonya’da bu tarihin öncesinde de Türkçe eğitimin olduğunu, Türkiye’de kutlanmakta olan bazı bayramların kutlama tarihleri önerilmişse de 21 Aralık tercih edilmesinin sebeplerini aşağıda TDP E.Gen.Bşk.Kenan HASİP’in yazısıyla açıklanmıştır.

1. 1944 yılı öncesi Makedonya ismini taşıyan bir Cumhuriyet yoktu ! (Bugünkü Kuzey Makedonya Cumhuriyeti topraklarını, Bulgaristan Cumhuriyetinin batısının bir kısmını ve Yunanistanın Kuzey kısmını kapsayan Makedonya isimli bir bölge vardı, ancak devlet yoktu.

2. Tarihi bir gerçektir ki 21 Aralık 1944 yılında latin alfabesi üzere Üsküp Tefeyyüz ilkokulunda Türkçe eğitim başlamıştır;

3. Yine tarihi bir gerçektir ki, Osmanlı döneminde bu topraklarda Osmanlıca ve Arap alfabesi üzere eğitim sürdürülmüştür;

4. Kurallar gereği yabancı ülkelerin (bizlere her nekadar anavatan olsa da diğer milletlere Türkiye Cumhuriyeti Devleti yabancı bir devlet olarak nitelendirilmekte) resmi bayramları burada yaşayan bir milletin resmi bayramı olarak önerilemezdi;

5. Türkiye Cumhuriyeti Devleti’nin resmi bayramları, Kuzey Makedonya Türkleri tarafından zaten kutlanmaktadır ve bunları önermek anlamsız olacaktı; Ancak standart türk edebiyat dilinde ve klasik latin alfabesiyle eğitim 21 Aralık 1944 yılında başlamıştır.

Kıyıma uğradıkları  en zor dönemlerde dahi, ata topraklarında kalan ecdadımızın mezarları başında fatiha okuyan, Türklüğünü ve Müslümanlığını muhafaza ederek 100 yıldır tüm baskı, zulüm ve acılara rağmen Balkanlarda varlıklarını sürdüren değerli hemşehrilerime anavatan Türkiye’den selam ve sevgilerimi gönderiyor, Makedonya Türklerinin Türkçe Eğitim Bayramını kutluyor, toplumunun geleceğine ışık tutmasını diliyorum.

Süheyl ÇOBANOĞLU
RUBASAM BAŞKANI

İklim değişikliği nedeniyle kuraklık ve hastalıklar üretimi olumsuz etkilerken, artan maliyetler ve yüksek enflasyon çiftçilerin gelirlerini baskılamakta ve hareket kabiliyetlerini engellemektedir.

Hayvancılıkta ise büyükbaş ve küçükbaş hayvan sayılarında dalgalanmalar yaşanmakta, yerli üretim besilik sığır ihtiyacı artmakta ve bu et fiyatlarına olumsuz bir şekilde yansımaktadır. Ancak şu anda kırmızı et fiyatları ithalat yoluyla kontrol edilmeye çalışılsa da sonuç olarak kifayetsiz kalmaktadır.

Çiftçiler, üretim maliyetlerinin yüksekliği ve piyasa belirsizlikleri nedeniyle ekonomik sıkıntılar yaşamaktadır. Tarım politikalarında destekleme modelleri yeniden şekillendirilmeli, özellikle hastalıklara karşı eğitimle birlikte, kadın ve genç çiftçilere yönelik teşvik edici ilave destekler getirilmelidir. Üreticilerin emeğinin karşılığını tam olarak alamaması ve ithalat politikalarındaki dalgalanmalar sektörde belirsizlik yaratmaktadır.

Genel olarak, Türkiye’de hayvancılık ve çiftçilik sektörü sürdürülebilirlik ve modernizasyon hedefleri doğrultusunda Avrupa ülkeleriyle kıyaslanamayacak durumdadır. Bunun sonucu olarak ekonomik ve çevresel zorluklar nedeniyle çiftçilerin durumu karmaşık ve zorlayıcıdır. Kapsamlı destek ve reformların devam etmesi gerekmektedir.

Türkiye’nin tarım ve hayvancılık sektörü, hem ekonomik kalkınma hem de gıda güvenliği açısından kritik öneme sahiptir. Bu  çiftçilerin ve hayvancıların üretim kapasitesini artırmak, sürdürülebilirliği sağlamak ve kırsal kalkınmayı destekleyici program kaçınılmazdır.

Sürdürülebilir üretim için çevre dostu ve verimli tarım-hayvancılık uygulamalarını yaygınlaştırmak. Gıda güvenliği için yerli üretimi artırarak halkın kaliteli ve güvenilir gıdaya erişimini sağlamak, kırsal kalkınma için çiftçilerin gelir seviyesini yükseltmek ve kırsal bölgelerde yaşam kalitesini artırmak öncelikli olmalıdır

Sektördeki iyileştirilmenin sağlanması için Stratejik Hedefler belirlenmelidir.
Finansal destek ve teşvikler, çiftçilere düşük faizli kredi ve hibe programları, tarım sigortalarının yaygınlaştırılması, üretim planlamasına uygun destekleme modelleri geliştirmek, eğitim ve kapasite geliştirme ile birlikte çiftçilere yönelik sürekli eğitim programları ve tarımsal danışmanlık hizmetlerinin yaygınlaştırılması, kooperatifler aracılığıyla bilgi paylaşımı ile teknoloji ve modernizasyon, modern sulama sistemlerinin kurulması, hayvancılıkta genetik ıslah ve yem kalitesinin artırılması, pazarlama ve kooperatifleşme, ürünlerin doğrudan tüketiciye ulaşmasını sağlayacak dijital platformlar, kooperatiflerin güçlendirilmesi ve yaygınlaştırılması, çevre ve sürdürülebilirlik, organik tarım ve sürdürülebilir üretim teşvikleri, iklim değişikliğine uyumlu üretim modelleri, doğal kaynakların korunması gibi önlem ve programlar uygulanırsa sonuç olarak, çiftçilerin gelir seviyesinde artış, üretim verimliliğinde yükselme, gıda güvenliğinin sağlanması, kırsal bölgelerde yaşam kalitesinin artması; doğal olarak planlı üretim, finansal destek, eğitim, teknoloji ve sürdürülebilirlik ekseninde atılacak adımlar, hem çiftçilerin refahını hem de ülkenin ekonomik gücünü artıracaktır.

#HalilİbrahimŞAHİNLERMERKEZSAĞPARTİGenelBaşkanVekili

Geçmiş tarihli notlarıma göz atarken, ADANA HABER’deki köşe yazıma gönderilen bir yoruma rastladım. Hüseyin Kürşat Karaca isimli bir bedbaht, 'AKP köpeği, AKP yalakası' gibi seviyesiz hakaretlerin ardından 'Akıllı ol' şeklinde tehdit içeren bir not bırakmış.

Esasen bu tür seviye fukarası laflara pek itibar etmem. Tepem atarsa da misliyle iade ederim; söyleyeni de adamdan saymam. Ancak içinde bulunduğumuz ortam tam da bu müptezelliklerin merkezinde geliştiği için, değinmeden geçmek istemedim.

Nereden Nereye Geldik?

'Ben asamadım, sen as' çekişmelerinden, ip atmalardan; PKK kurucusu ve binlerce vatan evladının katili Apo’ya, oradan da 'Kardeşlik Süreci'ne taşındık.

Burada açıkça söylemeliyim: Binlerce şehidin kanından birinci derece sorumlu bir cani ile kardeşliğim asla söz konusu olamaz. Bu milletin evlatlarını toprağa düşüren bir zihniyetle yan yana gelmek, milliyetçilikle bağdaşmaz.

Hiç bir siyasi partinin bendesi olmadık. Bizi tanıyanlar bu yönümüzü gayet iyi bilir. Bize 'yalakalığı' layık görenin bizatihi kendisi ya yalaka ya da dönme karakterli olmalı ki, bakınız: bugün biz aynı yerdeyiz. Peki bu sözün sahibi ve aynı eksende yer alanlar acaba nerede?

Tarih, kimin dava adamı olduğunu, kimin menfaat uğruna yön değiştirdiğini açıkça gösteriyor. Bizim yolumuz bellidir: "Türk milliyetçiliği, vatan sevgisi ve şehitlerimizin hatırasına sadakat."

Türklerin Kudüs’ü Haçlılardan alması ve İslam dünyasının önemli bir gücü olması, Batı’da 'Türk korkusu'nun oluşmasına yol açmış olup bununla birlikte İstanbul’un Fethi (1453): Avrupa için büyük bir şoktu; Türkler artık doğrudan Avrupa kapısına dayanmıştı. Bu olay Batı’da Türkleri “tehdit” olarak görme algısını pekiştirdi.Osmanlı’nın Avrupa’daki ilerleyişi: Viyana kuşatmaları gibi olaylar, Türkleri Batı için siyasi ve askerî rakip haline getirdi. Bu da yüzyıllar boyunca süren bir “düşman imajı” yarattı.

Bunlarla birlikte  Kültürel ve Oryantalist Etkilerinde önemi büyüktür
Batılı gezginler Osmanlı topraklarını ziyaret edip gözlemlerini yazdılar. Ancak bu eserlerde çoğu zaman önyargılı, abartılı ve 'egzotik' bir bakış açısı hakimdi. Batı’nın Doğu'yu 'geri, mistik, irrasyonel' olarak tanımlaması Türkleri de bu kalıba soktu. Bu, modern dönemde bile kültürel önyargıların devam etmesine neden oldu.En önemli faktörlerden biride Dinî farklılıklar: Hristiyanlık ve İslam arasındaki tarihsel rekabet, Batı’da Türkleri 'öteki' olarak görme eğilimini güçlendirdi.

Avrupa’ya göç eden Türklerin kültürel farklılıkları, bazı toplumlarda uyum sorunları olarak algılandı. Bu da 'Türkleri kabul etmeme' söylemini besledi.

Bazı Batılı politikacılar ve medya organları, Türkleri olumsuz bir toplum gibi tanıttı. Bu, halkın algısını şekillendirirken, Jeopolitik rekabet: Türkiye’nin bağımsız dış politikası ve Batı ile zaman zaman yaşadığı gerilimler, 'Türkleri kabul etmeme' tavrını günümüzde de canlı tutmaya devam etmektedir. Netice itibarı ile Batı’nın Türkleri 'sevmeme' veya 'kabul etmeme' tavrı tek bir nedene değil, tarihsel, kültürel ve siyasi faktörlerin birleşimine dayanıyor. Ve En önemli korkuları yedi cihana nam salmış dünya lideri Bitmiş bir İmparatorluktan yeni Türkiye Cumhuriyetinin Kurucusu Mustafa Kemal ATATÜRK gerçeğidir.

Peki ne yapılabilr?
Kültürel Diplomasiyi etkin kılarak  Türk müziği, sineması, edebiyatı ve spor başarıları Batı’da daha görünür olmalı. Üniversiteler arası değişim programları, ortak araştırmalar Türk kültürünü tanıtmanın en güçlü yollarından biridir.Diaspora entegrasyonu oluşturarak Avrupa’daki Türk topluluklarının başarı hikâyeleri öne çıkarılmalı, önyargıları kıracak örnekler yaratılmalı.

Ve tabiiki Ekonomi Diplomasisinıde göz ardı etmemek gerekir

Ticaret ve yatırımlar: Türkiye’nin güçlü üretim kapasitesi ve stratejik konumu Batı için cazip bir ortaklık fırsatı.Enerji ve lojistik: Türkiye’nin köprü rolü, Avrupa’nın enerji güvenliği açısından kritik. Turizm ve hizmet sektörü: Batılıların Türkiye’yi ziyaret etmesi, doğrudan kültürel temas ve ekonomik bağ yaratır. Çünkü Kültürel diplomasi kalpleri ve zihinleri kazanır.Ekonomik işbirliği ise çıkarları ve güveni pekiştirir. İkisi birleştiğinde, önyargılar daha hızlı çözülür ve karşılıklı kabul artar düşüncesindeyim. Ancak Devletler arasında karşılıklı menfaatler üzerine anlaşmalar sağlanabilir ve her devlet önce kendi menfaatini kollamak mecburiyetindedir. Bizim gücümüzden ve kararlılığımızdan dolayı bizleri kabul etmemeleri çok doğaldır.

Ne demiş Atatürk; "NE MUTLU TÜRKÜM DİYENE.."
#HalilİbrahimŞAHİNLERMERKEZSAĞPARTİGenelBaşkanVekili

Bugün artık sadece bireysel sorunlardan değil, toplumsal bir çözülmeden söz ediyoruz.

Aile, bir zamanlar değerlerin ilk öğretildiği yerdi. Saygı, merhamet, empati ve sorumluluk duygusu önce evde öğrenilirdi. Oysa bugün aynı çatı altında yaşayan ama birbirine temas etmeyen bireylerden oluşan bir yapı hâkim. Sofralar sessiz, sohbetler yok, gözler ekranlarda. Çocuklarımızı yetiştiren artık anne-baba değil; sosyal medya, sokak dili ve denetimsiz içerikler.

Ve geldiğimiz noktada artık şu cümleyi kurmak zorunda kalıyoruz:
Annesini babasını öldüren evlatlardan söz eder hâle geldik.
Bu sadece bir adli vaka değildir; bu, kaybolan vicdanların, çöken değerlerin ve ihmal edilmiş bir toplumun aynasıdır. Bir evladın can aldığı yerde yalnızca bir aile değil, toplumsal ahlak da ölür.

Modernlik ise yanlış anlaşılıyor.
Modern olmak; ölçüsüzlük, saygısızlık ya da sınır tanımazlık değildir. Ama biz özgürlüğü, sorumsuzlukla karıştırır hâle geldik. Büyük küçüğe tahammül edemiyor, küçük büyüğü umursamıyor. Değerler eski diye küçümseniyor, yozlaşma çağdaşlık sanılıyor.

Bu çürümenin en acı yüzlerinden biri de zorbalık.

Kendi aralarında zorbalığa maruz kalan öğrenciler yetmezmiş gibi, kimi zaman “yetişkin” diye emanet ettiğimiz, rol model olması gereken öğretmenlerin bile öğrencilerine psikolojik baskı ve zorbalık uyguladığına tanık oluyoruz. Elbette istisnalar kaideyi bozmaz; hâlâ mesleğini onuruyla yapan, önünde saygıyla eğildiğimiz öğretmenlerimiz var. Ancak sorun tam da burada: İstisnalar çoğaldıkça, yanlışlar görünmez kılınıyor.

Zorbalık sadece bağırmak ya da vurmak değildir.
Aşağılamak, yok saymak, küçük düşürmek, korkutmak da şiddettir. Ve bu şiddet, çocukların ruhunda derin izler bırakır. Sessiz kalınan her zorbalık, geleceğe bırakılan bir travmadır.

Toplumda bozulan ahlaki değerler; ağır yaşam koşulları, ekonomik baskılar, gelecek kaygısı ve psikolojik yıpranmışlıkla birleşince öfke, agresyon ve şiddet eğilimi artıyor. Bu bir tesadüf değil; birbirini besleyen olaylar zinciri.

Peki ne yapmalı?

Artık 'bireysel farkındalık' demek yetmiyor.
Bu mesele, toplumsal bir seferberlik gerektiriyor.

İnsanlarımızı eğitici, yönlendirici, farkındalık yaratıcı yayınlara ihtiyacımız var. Her yaş grubuna hitap eden, empatiyi, saygıyı ve vicdanı yeniden hatırlatan kamu spotları, belgeseller, içerikler acilen hazırlanmalı. Okullarda sadece akademik başarı değil, insan olma bilinci öğretilmeli. Ailelere destek verilmeli, öğretmenler denetlenmeli, zorbalık görmezden gelinmemeli.

Çünkü bugün kaybettiklerimiz, yarın telafi edemeyeceklerimizdir.

Bakın, geleceğimizin mirasçıları olan evlatlarımızı, neslimizi kaybediyoruz.
Bu bir abartı değil.
Bu bir uyarı değil.

Bu, ACİL KODLU BİR ÇAĞRIDIR..

Beyannamenin Temel İlkeleri
Madde 1: Bütün insanlar özgür, onur ve haklar bakımından eşit doğarlar.
Madde 3: Herkesin yaşama, özgürlük ve kişi güvenliği hakkı vardır.
Madde 18: Düşünce, vicdan ve din özgürlüğü.
Madde 19: İfade özgürlüğü.
Madde 23: Çalışma hakkı, adil ücret ve sendika kurma özgürlüğü.
Madde 25: Sağlık ve refah için yeterli yaşam standardı (beslenme, giyim, barınma, tıbbi bakım).
Madde 26: Eğitim hakkı.

Türkiye’de 2025 itibarıyla asgari ücretliler ve emekliler yukarıdaki maddelerin hangisine ulaşabiliyor?

2025 yılı için net asgari ücret yaklaşık 22.104 TL olarak belirlendi. 2025’te en düşük emekli maaşı 14.469 TL, bayram ikramiyesi ise 4.000 TL oldu. TÜRK-İŞ Ekim 2025 verilerine göre dört kişilik bir aile için açlık sınırı 28.412 TL.

Aynı dönemde yoksulluk sınırı 92.547 TL olarak hesaplandı. Bekâr Çalışan Yaşam Maliyeti: 36.984 TL. iken ne beslenmeye ne tıbbi ihtiyaçlara ne de ev kiraları ile başa çıkmanın imkansız göründüğü aşikardır.

Peki ne yapılmalıdır?

Sosyal Destek Programları: Doğrudan gelir desteği, gıda ve kira yardımları.
Sağlık Güvencesi: Ücretsiz veya düşük maliyetli sağlık hizmetleri.
Eğitim Desteği: Çocuklar için ücretsiz eğitim ve burs imkânları.
İstihdam Politikaları: Asgari ücretin yaşam maliyetine göre düzenlenmesi, emekli maaşlarının     insanca yaşamı karşılayacak seviyeye çıkarılması.
Sosyal Konut Projeleri: Dar gelirli ailelere uygun fiyatlı barınma sağlanması.
Vergi Adaleti: Gelir dağılımını dengeleyen, düşük gelirli kesimi koruyan vergi politikaları, bunlarla birlikte;

Asgari ücretin ve emekli maaşlarının yaşam maliyetine endekslenmesi, hem İnsan Hakları Evrensel Beyannamesi'nin öngördüğü 'insanca yaşam standardı'na yaklaşmak hem de toplumda adalet duygusunu güçlendirmek açısından kritik bir adım olacaktır

Açlık ve yoksulluk sınırları düzenli olarak ölçülüyor. Asgari ücret bu verilere bağlanırsa, çalışanların en azından temel ihtiyaçlarını karşılaması garanti edilir.
Yaşam maliyetine endeksleme, ücretlerin enflasyon karşısında erimesini önler.
Çalışanların emeğinin karşılığını alması, toplumsal huzuru ve üretim motivasyonunu artırır.
Aynı sistem emekli maaşlarına da uygulanabilir; böylece yıllarca çalışmış insanların yaşam standardı korunur.
Barınma, beslenme, sağlık ve eğitim ihtiyaçlarının karşılanması. Gelir dağılımında denge, tüketim gücünün artma, daha üretken ve motive iş gücünü sağlayabilir
Asgari ücretin yaşam maliyetine endekslenmesi, sadece ekonomik bir düzenleme değil; aynı zamanda insan onurunu koruyan bir sosyal politika olur. Bu yaklaşım, Beyanname’nin 25. maddesinde belirtilen 'yeterli yaşam standardı'nı hayata geçirmenin en somut yollarından biri olacağını düşünüyorum.

#HalilİbrahimŞAHİNLER
#MERKEZSAĞPARTİGENELBAŞKANVEKİLİ

Toplumda herkesin kimliği ve aile içindeki yeri bellidir. Oysa anne ve babaların çocuklarına hep ’"anneciğim, annem, babacığım, aşkım" diye hitap ettiklerini gözlemliyorum.

'Oğlum, kızım, evladım' gibi söylenmesi gereken hitap şekilleri varken neden bir anne ya da baba evladına, 'babam, annem, aşkım' diye hitap eder anlamış değilim.

O çocuğun bir ismi var muhakkak ya da oğlum, kızım gibi kimlikleri var…

Çocukluk yaşta yapılan bu yanlış  hitaplar, çocuğun yeni gelişmekte olan karakterine olumsuz etki yapabilir çünkü. Çocuğun kafasında kavram karmaşası yaratır.

Psikiyatrist değilim ama, kavram karmaşası yaratacağını düşünmek için çocuk psikiyatr olmaya gerek yok bence. Ve bu durum çevremde o kadar  yaygın ki, bu yanlıştan artık çok rahatsız olur oldum.

Bugün baktım sitedeki komşumda köpeğine, 'annem, aşkım' diye hitap ediyor. O köpeğin de bir ismi ve kimliği vardır muhakkak.

Bu kavram karmaşasından öte toplumdaki ve aile içindeki örf ve geleneklerin 'çürüme' belirtilerinden biridir kanımca.

Aile yılı olarak ilan edilen 2025 yılının sonuna gelirken, hala böyle saçma hitaplar ile çocuklarına seslenen ebeveynleri şiddetle  kınıyorum ve psikiyatristlerin bu konu ile ilgili aileleri ikaz edip yönlendirmeleri gerektiğine inanıyorum.

Siyaset Yaşanarak Öğrenilir; Siyaset, kitaplardan veya kürsülerden anlatılarak öğrenilmez. Yıllarını bu uğurda vakfeden, halkın derdini dinleyen, sokakta, tarlada, fabrikada vatandaşla yan yana olan siyasetçi gerçek anlamda siyaseti öğrenir. Bu süreçte misyon sahibi İnsani Yanı Unutmamak unutmamamız gerekir;Siyasetçi de insandır. Hata yapabilir, yanlış kararlar alabilir. Önemli olan bu hataları en kısa sürede telafi edebilme kabiliyetine sahip olmaktır. Çünkü siyaset, halkın güveniyle yürütülen bir yolculuktur. Güvenin kaybolmaması için samimiyet ve dürüstlük şarttır.

Merkez Sağ Geleneği; Merkez Sağ, işte bu anlayışı benimsemiş bir siyaset çizgisidir. Bizler, rahmetli Adnan Menderes’in demokrasiye kattığı değerlerden, rahmetli Süleyman Demirel’in halkla kurduğu güçlü bağlardan ve yaşayan efsane liderimiz Tansu Çiller’in vizyonundan beslenerek ,rahle-i tedrisinden yetiştik. Geleneğimize bağlı kalarak, geleceği bugüne adapte ediyoruz.

Hedefimiz; Büyüktür ,Kutsaldır Ülkemizin Refah, Huzur ve güvenliği önceliğimizdir.Güçlü Devlet,Huzurlu ve zengin Millet hedefimizdir.Bizim siyasetimiz, ülkenin refahı ve vatandaşın huzuru için yapılır. Merkez Sağ olarak, halkın ihtiyaçlarını önceleyen, sorunları çözmeyi görev bilen, hizmeti şeref sayan bir anlayışla yolumuza devam ediyoruz.Bundan dolayıdırki verin elinizi  Gelenekten Geleceğe birlikte yürüyelim diyoruz.

#HalilİbrahimŞAHİNLER
#MERKEZSAĞPARTİGenelBaşkanVekili

Hatta dağdaki kurdun, tarladaki yılanın, akrebin bile doğadaki ekolojik dengeyi sağlamada ne kadar etkin rol oynadıklarını biliyoruz ve hatta insan sağlığında dahi etkileri bilimsel olarak kanıtlanmış durumda.

Ancak bununla birlikte İnsan hayatı ve sağlığının öneminide göz ardı etmemiz mümkün değil.
Bundan dolayı bilhassa sokak hayvanları için kalıcı ve etkili önlemlerin alınması kaçınılmaz ve mecburidir.

NELER YAPILABİLİR NE GİBİ ÖNLEMLER ALINABİLİR ?
Batıda ki tedbirler ve modeller Gerek dinimizin gerekse geleneklerimizin izinden ayrılmadan bizlere yol gösterebilir. Gerci bazıları ülkemizde uygulansa bile daha kapsamlı ,caydırıcı ve bütüncül çözümler sağlanmalıdır.

POPÜLASYON KONTROLÜ
•  Kısırlaştırma kampanyaları: Belediyeler ve veteriner odaları iş birliğiyle ücretsiz ve yaygın kısırlaştırma programları.
•  Aşılama ve kimliklendirme: Kuduz ve diğer bulaşıcı hastalıkların önlenmesi için düzenli aşılama; mikroçip ile kayıt altına alma.

BARINAK VE GEÇİCİ KORUMA ALANLARI
•  Modern barınaklar: Hayvanların sağlıklı, güvenli ve insancıl koşullarda yaşaması için standartlara uygun barınaklar.
•  Geçici bakım merkezleri: Yaralı, hasta veya saldırgan davranış gösteren hayvanların rehabilite edilmesi için özel merkezler.

SAHİPLENDİRME VE TOPLUMSAL KATILIM
•  Sahiplendirme teşvikleri: Vergi indirimleri, mama desteği gibi özendirici uygulamalar.
•  Sivil toplum iş birliği: Dernekler ve gönüllüler aracılığıyla sahiplendirme kampanyaları.
•  Eğitim ve farkındalık: Okullarda hayvan sevgisi ve sorumluluk bilinci kazandıran programlar.

İŞ GÜVENLİĞİ
•  Riskli bölgelerde kontrol: Çocuk parkları, okul çevreleri gibi alanlarda hayvanların düzenli kontrolü.
•  Davranış rehabilitasyonu: Saldırgan eğilimli hayvanların uzmanlarca eğitilmesi ve güvenli alanlara yönlendirilmesi.
•  Şikayet hattı: Vatandaşların hızlıca bildirim yapabileceği belediye destek hattı.

YASAL VE KURUMSAL ÇERÇEVE
•  Yerel yönetim yükümlülükleri: Barınak, kısırlaştırma, aşılama ve sahiplendirme hizmetlerinin yasal zorunluluk haline getirilmesi.
•  Merkezi koordinasyon: Bakanlık düzeyinde ulusal sokak hayvanları stratejisi.
•  Etik yaklaşım: İtlaf ve ötenazi yerine insancıl çözümler; toplum vicdanını gözeten politikalar.

Tabi bunların uygulamasının  ekonomik boyutunuda  yok sayamayız işte burada bazı çözüm odaklı önerileriminde faydalı olacağını düşünüyorum
Tüm bunlarla birlikte   Türkiye’de de Almanya, İspanya, İsviçre ve Hollanda’daki gibi güçlü yasal düzenlemeler uygulanabilir. Bunun için anayasal güvence, caydırıcı cezalar, vergilendirme ve sıkı sahiplenme şartlarıyla desteklenen kapsamlı bir hayvan hakları yasası hazırlanması gerekir.

AVRUPA ÜLKELERİNDEKİ UYGULAMALAR VE TÜRKİYE İÇİN ÖNERİLER
1. Almanya – Evcil Hayvan Vergisi
•  Almanya’da köpek sahipleri yıllık vergi öder. Bu vergi, belediyelerin barınak ve kontrol hizmetlerini finanse eder.
•  Türkiye için öneri: Köpek vergisi veya “hayvan bakım katkı payı” ile belediyelere ek kaynak sağlanabilir. Gelir, kısırlaştırma ve barınak projelerine aktarılmalı.
2. İspanya – Hayvan Öldürmeye Yüksek Ceza
•  İspanya’da hayvan öldürmenin cezası 200.000 €’ya kadar çıkabiliyor.
•  Türkiye için öneri: Hayvan öldürme ve ağır eziyet için yüksek para cezaları ve hapis cezası getirilmeli. Bu cezalar caydırıcı olmalı ve kamuoyuna açık şekilde duyurulmalı.
3. İsviçre – Psikolojik Eziyet Dahil Hapis Cezası
•  İsviçre, hayvanların “duyarlı varlıklar” olduğunu anayasal olarak tanıyan ilk ülkelerden biri. Fiziksel ve psikolojik eziyet hapis cezası ile sonuçlanıyor.
•  Türkiye için öneri: Hayvanların “duyarlı canlı” olarak anayasal güvenceye alınması. Psikolojik eziyet (örneğin uzun süre kafeste tutma, sosyal izolasyon) suç kapsamına girmeli.
4. Hollanda – Sahiplenme Şartları
•  Hollanda’da hayvan sahiplenmek için sıkı kriterler var: gelir durumu, yaşam alanı, bakım kapasitesi inceleniyor.
•  Türkiye için öneri: Sahiplenme öncesi eğitim programı ve uygunluk denetimi. Hayvanı terk edenlere ağır cezalar.
5. Genetiğiyle Oynanmış Hayvanların İthalatı

•  Avrupa’da birçok ülkede genetiği değiştirilmiş hayvanların ithalatı yasak.
•  Türkiye için öneri: Genetiğiyle oynanmış hayvanların ithalatı ve üretimi yasaklanmalı. Yerli ırkların korunması için teşvikler sağlanmalı.
 Türkiye’de bu düzenlemelerin uygulanması, hem hayvanların yaşam hakkını anayasal güvenceye almak hem de insan güvenliğini sağlamak açısından mümkündür.

Mustafa Kemal Atatürk’ün açtığı bu yol, bizlere rehber olmaya devam ediyor. Kadınların özgürce var olduğu, eşit temsil edildiği bir Türkiye, Cumhuriyetimizin en büyük ideali ve en güçlü teminatıdır.

Halil İbrahim Şahinler
Merkez Sağ Parti
Genel Başkan Vekili

TÜRK-İŞ’in Kasım 2025 verilerine göre açlık sınırının 29.828 TL, yoksulluk sınırının 97.159 TL olduğu Buna karşılık asgari ücretin 22.104 TL seviyesinde kaldığı memleketimizde milyonlarca emekli ve çalışan temel ihtiyaçlarını karşılamakta zorlanıyor.

Bekâr bir çalışanın bile yaşama maliyeti: 38.752 TL iken Mutfak enflasyonu: Aylık %4,98, yıllık %45,07 olduğu ülkemizde yaşamın ağır koşullarını hafifletmek tüm siyasilerin asıl amacı olmalıdır.

Çoğu emekli maaşı asgari ücretin altında. Bu durum, özellikle tek gelirle yaşayan yaşlı bireylerde yoksulluğu derinleştirdiği gibi Asgari ücretlilerinde Gelirleri açlık sınırının altında kaldığı için sağlıklı beslenme, kira, ulaşım gibi temel ihtiyaçları karşılamakta zorlanıyorlar.

Bunların neticesinde toplumsal sorun olarak Borçlanma artıyor, sosyal desteklere bağımlılık yükseliyor, genç kuşaklarda gelecek kaygısı büyüyor.çözümü ayrışarak değil birleşerek ortak akılla çözülmesi gerektiği inancındayım

Merkez sağ geleneğimiz her zaman kadının siyasette, ekonomide ve toplumda güçlü bir özne olmasını savundu. Bu geleneğin en parlak örneklerinden biri ise, Türkiye’nin ilk ve tek kadın başbakanı olan Sayın Tansu Çiller’dir.
Kendisi, yalnızca bir kadın siyasetçi değil; cesaretiyle, devlet adamlığıyla ve Türkiye’nin vizyonuna kattıklarıyla bir öncü olmuştur. Bugün kadınlarımızın siyasette daha görünür olması için yürüdüğümüz yolun taşlarını döşeyen isimlerden biridir.

Kadınların karar mekanizmalarında yer almadığı bir ülkenin tam demokrasiye ulaşması mümkün değildir. Biz, merkez sağın temsilcileri olarak; kadınlarımızın siyasette daha fazla temsil edilmesi, teşkilatlarımızda daha etkili rol alması ve Türkiye’nin geleceğini birlikte inşa etmesi için çalışmayı sürdüreceğiz.

Bugün, seçme ve seçilme hakkı verilen kadınlarımızın iradesi, Türk demokrasisinin en sağlam teminatıdır.

Kadınlarımız var oldukça, demokrasi güçlenecek; demokrasi güçlendikçe Türkiye büyüyecektir.

Sokakta yürürken insanların gözleri önce bedenimde takılı kalıyor. Sonra yüzüme bakıyorlar. Kimisi acıyarak, kimisi merakla, kimisi de rahatsız bir şekilde. Oysa ben yalnızca yürümek, nefes almak, yaşamak, üretmek ve sevilmek istiyorum. Her insan gibi.

Ama bana öğretilen şu oldu:
"Sen zaten eksiksin, daha fazlasını isteme."

Bir engelli kadın için en ağır yük, bedeninden çok ruhunda başlar. Çünkü toplum, kadını zaten belli kalıplara hapsetmiştir: Güzel ol, güçlü olma. Sessiz ol, şükret. 
Ama engelliysen; daha da görünmez ol. Aşık olma. Anne olma hayali kurma. Kariyer yapmayı aklından bile geçirme.

En çok da bu yakıyor içimi…
Hayal kurmanın bile lüks sayılması.

Birçok engelli kadın gibi ben de bazen eve kapatılmış hissediyorum kendimi. Sanki dünya dışarıda, hayat dışarıda, insanlar dışarıda… Ben ise dört duvar arasında, sadece “emanet” bir hayat yaşıyorum. Güvenli ulaşım yok, uygun iş yok, anlayan kulak yok. Bir sorun yaşadığında sesin duyulmuyor, duyulsa bile ciddiye alınmıyorsun.

Ve daha acısı; bazı engelli kadınlar şiddete daha açık hale geliyor. Çünkü kaçabilecekleri bir kapı yok. Gidebilecekleri bir yol yok. Kendilerini savunabilecek güçleri yok. Ve çoğu zaman, toplum onların çığlığını duymuyor. Duysa bile görmezden geliyor.

Ama ben biliyorum:
Sorun bizim bedenimizde değil. Sorun, kalplerdeki ve zihinlerdeki engellerde.

Bizler, yani engelli kadınlar: Sevebiliriz.
Üretebiliriz.
Başarabiliriz.
Güçlüyüz.
Ve buradayız.

Sadece erişilebilir bir dünya istiyoruz. Rampası olan kaldırımlar, anlayan öğretmenler, ön yargısız işverenler, güvenli sokaklar… En çok da insan yerine konulmak istiyoruz. Acınmak değil, anlaşılmak. Dışlanmak değil, dahil edilmek.

Çünkü biz kırık değiliz. Eksik değiliz. Yarım değiliz.
Sadece biraz daha fazla görünmeye, duyulmaya ve yerine hakkıyla kabul edilmeye ihtiyacımız var.

Belki bir gün bir çocuk, engelli bir kadına bakıp “Ne kadar güçlü” diyecek. Ve bu güçlü kadın, belki de ben olacağım. 

Geçen ay Ergani ilçesinde köpek saldırısına uğrayan 17 yaşındaki genç kuduz nedeniyle tedavi gördüğü Şanlıurfa'da hayatını kaybetmiş.

Geçtiğimiz hafta çırak olarak çalıştığı iş yerinde 15 yaşındaki bir çocuğa makat bölgesinden kompresörle hava verilerek öldürüldü.

Böyle bir caniliği en kanlı vahşet içeren filmlerde dahi göremezsiniz. En az bunun kadar korkunç olan bir diğer husus ise organları parçalanan çocuk ölmeden önce yoğun bakımda yatarken yapan kişinin salıverilmesiydi...

Evet malesef bunun gibi binlerce akıllara durgunluk veren ölüm haberi görmek mümkün.  

Ölüm bu,
Fukara ölümü
Geldim, geliyorum demez.
Ya bir kuşluk vakti, ya akşamüstü,
Ya da seher, mahmurlukta,
Bakarsın, olmuş olacak.                                
                          Ahmed Arif

Deprem fakire,
Yangın fakire,
Trafik kazası fakire,
Sel, toprak kayması fakire,
Boğulma, zehirlenme, hastalık, Kuduz fakire, 
İş kazaları fakire,
Çirkinlik fakire,
Soğuk,  sıcak fakire,
Kar, yağmur, güneş, dolu fakire,
Şehitlik, gazilik fakire,
Yetersiz beslenme, dengesiz beslenme, açlık fakire,
Yaşlanma fakire, (evet yanlış okumadınız, dikkat ettim; zenginler asla yaşlanmıyor. 40 yaşına gelince orada takılıp kalıyor.)

14 Mart 2011 tarihinde sanatçı İbrahim Tatlıses kaleşinkoflu bir grubun saldırısına uğramış, mermilerden bir tanesi kafatasını dağıtmıştı. Sanatçı ilk müdahalenin ardından Almanya'ya tedavi için gitmiş 21 Ağustos 2011 tarihinde karnında saklanan kafatası kemiklerinin cerrahi bir müdahale ile onarımı yapılmıştı. İlerleyen süreçte tekrar evlenen ve sanat çalışmalarına devam eden İbrahim Tatlıses için ne denilebilir?
Şanslı mıydı?
Tıp çok mu ilerledi?

Pekiiiii; sevgili Tatlises'in yerinde siz olsaydınız şu an yaşıyor olabilir miydiniz? 
İmparator’a buradan sevgilerimizi gönderiyorum, Allah uzun ömürler versin, onu çok seviyoruz. Ancak hepimiz biliyoruz, herhangi bir kişinin bu vurulma sonrası yaşaması oldukça zordu.
Tatlises'i kurtaran para'nın gücüydü.

Geçtiğimiz günlerde Gül Tut (Güllü) balkondan düşerek hayatını kaybetti. Belki yüzlerce insan benzer şekilde hayatını kaybetmiştir. Aradan haftalar geçmesine rağmen hala ölümü ile ilgili tartışmalar devam ediyor. Peki Güllü ünlü bir sanatçı olmasaydı bu tartışma yaşanır mıydı?

Zengin veya ünlü insanlar için ölüm çok daha zordur. Üstelik kaç yaşında olursa olsun farketmez. (Genellikle bu insanların doğal ölüm yaşları 80 ve üstüdür.) 

Sadece ailesi için değil toplum olarak bu insanların ölümü acı vericidir. Ömrümüz boyunca hiç görmediğimiz, hiçbir yakınlığımız olmayan 80-90 yaşındaki siyasetçiler öldüğünde bunu net olarak görmek mümkündür. 

Fakirlik zor şeydir. Hayatınızın hangi döneminde (çocukluk, gençlik, yaşlılık) yaşarsanız sizde derin izler bırakır. Hele hayatınız tümden fakirlik içinde geçtiyse o hayattan alacağınız vardır, çünkü her şeyi yarım yamalak yaşamışsınızdır.
Hepsi birbirinden kötüdür ancak en kötüsü çocuklukta yaşanan fakirliktir. 
Makine traşlı saçın, abi/abladan kalma kıyafetlerle başkalarına özenerek geçen bir çocukluk kadar insanın boğazını düğümleyen benzer bir durum yoktur.

Dikkatinizi cekti mi hiç; sela verilirken bile ölen kişinin yaşanan muhit içinde zengin ya da fakir olduğunu tahmin edebilirsiniz. Zenginler öldüğünde sela daha yüksek sesle ve daha acıklı okunur. 

Tabi tüm bu yazdıklarımdan ‘Fakir ölünce kimse üzülmez’ anlamı da çıkarmamalı. Neticede ailesi, yakınları ve sevenleri üzülecektir. Ama sadece o kadar. 

ABD'de yapılan bir araştırmada fakirlerin ömrünün zenginlerden 10 yıl daha kısa olduğu tespit edilmiş. 
Fakirlerin intihar durumlarına da değinmeyi çok isterdim ancak bununla ilgili yapılmış hiç bir bilimsel çalışma bulamadığım için o kısmı atlıyorum. 

Neyse ki zengin/fakir fark etmez, hepimiz öleceğiz…

Kutsal bir meslek. Kısa bir dönem de olsa anasınıfında ingilizce kulüp öğretmenliği yapmıştım hayatımın en keyifli dönemiydi ana kucağından yeni kopmuş minik sandalyelerde senin gözünün içine yarı tedirgin yarı şaşkın bir şekilde gözlerini hapseden minik yavrularım. Birlikte hem eğlendik hem öğrendik. Keyif aldıkları için öğrenime aç ne verirsen minik beyinlerine depolayan dünya tatlısı çocuklar.Hırçını sessizi içine kapanık olanı hepsi aynı değerde, sevgi en iyileştirici duygudur ilkesiyle hareket ettiğinizde aldığınız muazzam  başarı öyküleri kaçınılmaz. Ne mutlu bana ki asıl mesleğim olan havacılıktan sonra kutsal adledilen  öğretmenlik  mesleğine Nail olabilme fırsatını yakalayabildim. Okula adım attığım  anda "teacher" diyerek koşup bacaklarıma sevgiyle sarılan minik yavrularıma özlemle...

Saygıyla andığımız
Başöğretmenimiz Mustafa Kemal Atatürk önderliğinde, geçmişten günümüze görev almış; öğrencilerine  gerek akademik gerek hayata dair önemli değerler katmış evvela bizleri yetiştirmiş,  daha sonra çocuklarımıza emeği geçmiş olan pek kıymetli öğretmenlerimizin gününü en kalbi duygularımla kutluyorum.iyiki varsınız. Minnetdarız...
Saygılarımızla.

Değerli Öğretmenlerimiz, Saygıdeğer Samsunlu Hemşehrilerim,

Merkez sağ siyasetin Samsun'daki temsilcisi olarak, eğitimin ve bilginin gücüne yürekten inanan kadrolar adına, 24 Kasım Öğretmenler Günü'nü büyük bir gururla ve saygıyla kutluyorum.

Sizler, geleceğin teminatı olan çocuklarımızı yetiştiren, onlara sadece bilgiyi değil, aynı zamanda millî ve manevi değerleri, vatan sevgisini ve Cumhuriyet bilincini aşılayan yegâne kahramanlarsınız. Samsun'umuzun dört bir yanındaki fedakâr çalışmalarınız, bu şehrin ve ülkemizin aydınlık geleceğinin en güçlü teminatıdır.

Bu özel günde, Türkiye Cumhuriyeti'nin kurucusu ve bize Harf Devrimi ile yolu açan ebedi Başöğretmenimiz Gazi Mustafa Kemal Atatürk'ü rahmetle, minnetle ve şükranla anıyorum. O'nun, "Öğretmenler, sizin başarınız Cumhuriyetin başarısı olacaktır" sözü, üstlendiğiniz vazifenin tarihî derinliğini gözler önüne sermektedir.

Biz, merkez sağ parti olarak, öğretmenlerimizin üstün gayretlerinin farkındayız. Onların meslek onurunu yükseltmek, ekonomik ve sosyal haklarını en iyi seviyeye taşımak; fikri hür, vicdanı hür nesiller yetiştirmeleri için gerekli tüm imkanları sağlamak temel önceliklerimizdendir.

Hayatını eğitime adayan, görevleri başında şehit düşen tüm öğretmenlerimizi rahmetle anıyor; emekli olan ve görevine devam eden kıymetli öğretmenlerimize sağlıklı, mutlu ve huzurlu bir yaşam diliyorum.

Başöğretmenimizin yolunda yürüyen tüm öğretmenlerimizin günü kutlu olsun!
Saygı ve Sevgilerimle,

İlkay KOCABAY
(Merkez Sağ Parti)
Samsun İl Başkanı

Bugün bu sözün ışığında, Türkiye’nin son on yılına damgasını vuran ekonomik kriz ve geçmişte yaşanan tecrübeler üzerine birkaç söz söylemek istiyorum.

Halkımızın son 2-3 yıldır derinden hissettiği ekonomik sıkıntılar aslında on yılı aşkın bir süredir devam etmektedir. Ne yazık ki bu süreçte bırakın ekonomiyi düzeltmeyi, rayına oturtmak dahi mümkün olmamıştır. Oysa geçmişte, benzer bir çöküşün ardından ekonomiyi yeniden ayağa kaldıran bir isim vardı: Sayın Tansu Çiller.

Türkiye ekonomisi o dönemde büyük bir çöküş yaşamıştı. Ancak kendisi başbakanlığı döneminde bu tabloyu görerek yalnızca altı ay gibi kısa bir sürede ekonomiyi rayına oturtmayı başarmış ve ülkeye nefes aldırmıştır.

Refah-Yol hükümetinde başbakan yardımcısı olarak görev yaptığı dönemde ise halkın refahını artıracak önemli adımlar atılmıştır:

Bağ-Kur emeklilerine % 300 zam,

Asgari ücrete % 100’ün üzerinde artış,

Emeklilere enflasyonun üzerine % 51 fark verilerek reel gelir artışı sağlanmıştır.

Bununla da kalmamış; 20 milyon dolar olarak öngörülen bütçe açığı 15 milyon dolara, 45 milyon dolar olan iç borçlanma ise 22 milyon dolara düşürülmüştür. Ülkenin tüm gelirleri devlet havuzunda toplanmış ve Cumhuriyet tarihinde Atatürk’ten sonra ilk kez bütçe cari açık vermemiştir.

Türkiye ekonomisi, Çiller’in başbakan yardımcılığı döneminde zirveye ulaşmıştır. Bu, yalnızca rakamların değil, halkın yaşam standartlarının da iyileştiği bir dönem olarak hafızalara kazınmıştır.

Bugün halkımız ağır bir yoksullukla mücadele etmektedir. Bu nedenle, geçmişte ekonomiyi ayağa kaldırmış olan Sayın Prof. Dr. Tansu Çiller’in yeniden ülke yönetiminde görev almasının halkımızı refaha ulaştıracağına gönülden inanıyorum.

Buradan Sayın Başbakanımız Tansu Çiller Hanımefendi’ye sesleniyorum:

Ülkemizin size ve tecrübelerinize ihtiyacı var. Halkımız sizi gönlüne almış, başbakanlık makamına layık görmüştür. Dolayısıyla bu anlamda Türk Milletine borcunuz olduğunu düşünüyorum. Sizden ricam, yeniden ülke yönetiminin başına geçerek halkımızın sevgisine karşılık vermenizdir.

Saygılarımla,
Ali ACAR
Merkez Sağ Partisi
Yerel Yönetimlerden Sorumlu Genel Başkan Yardımcısı

Merkez sağda olduğunu iddia eden partilerin bugüne kadar neyi başardığı ortadadır.
Sandıkta karşılık bulamayan, milletin gündeminden kopmuş, kendi tabanını bile heyecanlandıramayan yapılar; bugün bize ders vermeye kalkıyor. Siyasi varlıklarını başka partilerin gölgesinde sürdürenler, merkez sağın adını kullanarak geçmişin mirasını tüketiyorlar.

Genel başkanları başka partilerden milletvekili olmuş, başka listelerden seçilmiş kişiler bize merkez sağ dersi veremez.
Milletin iradesiyle değil, siyasi pazarlıklarla meclise girenler; bugün merkez sağın temsilcisiymiş gibi konuşuyor. Bu millet kimin nereden geldiğini, kimin hangi listeden seçildiğini, kimin hangi pazarlıkla koltuk aldığını çok iyi biliyor.

Biz, merkez sağın adını değil; ruhunu, omurgasını, vizyonunu taşıyoruz.
Merkez sağ; sadece bir tabela değil, bir duruştur. Devlet aklıyla millet vicdanını buluşturan, özgürlükle kalkınmayı birleştiren, hem gelenekçi hem yenilikçi bir çizgidir. Bu çizgiyi yıllardır unutturanlara karşı, biz yeniden hatırlatıyoruz.

Bölmekle suçlayanlar, yıllardır zaten bölünmüş olanı toparlamaya çalışanları hedef alıyor.
Biz bölmüyoruz, biz birleştiriyoruz. Biz geçmişin hesaplarıyla değil, geleceğin vizyonuyla yürüyoruz. Biz kimsenin arka bahçesi değiliz, kimsenin gölgesinde değiliz. Biz milletin özlemiyle, merkez sağın yeniden doğuşuyuz.

Sosyal medya üzerinden yürütülen bu ucuz kampanyalar bizi yolumuzdan döndüremez.
Biz, dedikoduyla değil, dava bilinciyle; iftirayla değil, fikirle; polemikle değil, proje ile varız. Milletin sağduyusuna, tarihimizin yüklediği sorumluluğa ve geleceğe olan inancımıza güveniyoruz.

Bu vesileyle tüm vatandaşlarımızı, merkez sağın yeniden inşasına katkı sunmaya, bu büyük yürüyüşe omuz vermeye davet ediyoruz.

Biz geçmişin gölgesinden değil, geleceğin ışığından besleniyoruz. Biz milletin yolundayız.
Saygılarımızla,
Halil İbrahim ŞAHİNLER
MERKEZ SAĞ PARTİ
GENEL BAŞKAN VEKİLİ 

Her kadının örnek alması gereken ve gösterdiği cesareti düstur edinmemiz gereken bir kadın o. İstanbul’dan gelen çocukluk arkadaşım kadın ile  Adana -5 Ocak Devlet Hastanesinde ortopedik rahatsızlığımız için gece saat 11:00 e randevu aldık.

İkimizin de emarları çekildi ancak  benim arabam yok. Diğer  hastalar hep  arabası ile geldi o saatlerde emar çektirip gittiler.

İki kadın gecenin saat 12 .00 da dışarıda olmaya alışkın olmadığımız için korkarak ve çekinerek hastanenin önündeki Barkal Dolmuşlarının durduğu durağa geldik dolmuş bekliyoruz. 

Planımız; vakit geç olduğu için çarşıya ulaşıp  oradan taksi Güzelyalı mahallesindeki evime ulaşmak. Ancak dolmuş bir türlü gelmiyor, hava zifiri karanlık, herkes arabası ile hastaneden çıkıp gidiyor.

5 Ocak Devlet Hastanesinin olduğu semt benim hiç bilmediğim ve yabancısı olduğum bir yer. Nihayet karanlıkta sessizce gelen bir Barkal Minübüsü ufukta göründü.

Büyük bir sevinçle minübüse bindik. Bir de baktım ki minübüs şoförü bir kadın! Çok şaşırdım ve gözlerime inanamadım. Çünkü Hastane şehirden çok uzakta yeni açılan bir hastane ve gecenin o saatlerinde oldukça ıssız ve tekin olmayan bir yerdeyiz.

Şoför hanım (kimliğini saklı tutuyorum) bize hemşire mi yoksa hasta mı olduğumuzu sordu. Biz de  hasta olduğumuzu, emar çektirmek için bu saati verdiklerini söyledik ve şoför hanım ile aramızda kısa bir sohbet geçti.

Minübüste iki genç bir orta yaşlı bir de yaşlı bir bey var kadın yolcu sadece  ikimiziz. Biraz sonra genç erkek  yolculardan biri telefon ile yüksek sesle konuşmaya başladı.

Konuşma biraz uzun sürünce şoför hanım kararlı ve kendinden emin bir ses ile genç erkek yolcuya, "telefonu kapatır mısın" diye çıkıştı. Devamında da, "bak hanımlar hastaymış rahatsız olurlar" dedi.

Genç erkek yolcu hemen saygı ile "tamam şoför abla" dedi ve telefonu kapattı. Ben gecenin o saatinde ıssız yerlerde erkek yolcular ile minübüste gittiğim için içimden dualar ederken, onun  yolcuyu azarlamasına ayrıca hayret ettim ve kadın olarak o korkak halimden hicab duydum.

Erkek yolcular yavaş yavaş duraklarda indiler minübüsten ve bir süre sonra üç kadın baş başa kaldık. Sohbet sırasında şoför hanımın sesinin bana tanıdık geldiğini farkettim. Ben şoförün hemen arkasında, arkadaşım da benim yanımda oturuyor. Dolayısı ile şoförün yüzünü  o ana kadar hiç göremedim.

Biraz sonra sesinin bana  tanıdık geldiğini söyledim. Biraz konuştuktan sonra nereden tanışıyor olduğumuzu anladık. Meğer hanımefendi  benim yıllardır alışveriş yaptığım Gazipaşa tarafında bir mağazada satış müdürü olarak uzun yıllar çalışmış. Biraz konuştuktan sonra birbirimizin yüzünü görünce o da beni tanıdı. Orta yaşlı da olsa bir kadın olarak bu saatte ıssız bir bölgede minübüs şoförlüğü yaptığı için onu cesaretinden dolayı canı gönülden kutladım.

Hanımefendi tesadüf benim evimin olduğu yere çok yakın oturuyormuş. Nazikçe bizi evimize bırakabileceğini söyledi. Üç kadın hayat şartları, kadın-erkek ilişkileri, toplumsal konular, evlilik, üzerine koyu bir sohbete daldık ve o uzun yolun nasıl bittiğini anlamadık. 

Yurtdışından almış olduğum anahtarlığı ona bugünün anısına hediye etmek istedim. Kendisi de nezaketle bu teklifimi kabul etti ve teşekkür ederek anahtarlığı aynaya asıverdi.

O gün kendi adıma minübüs şoförü hanımdan şöyle bir ders aldım. Demek ki kadının fırsat verilirse ya da mecbur kalırsa  başaramayacağı şey yok. Biraz cesaret ve kararlılık gerekiyor. Bu kadar korkak, ürkek olduğum için de  kendimden utandım.

'Adı bende saklı olan' dolmuş şoförü kadın, güçlü ve kararlı, kendinden emin  bu sağlam duruşu ile bana örnek oldu ve doğrusu hayata dair bir ders verdi.

Tüm kadınlara da örnek olsun…

Her 10 Kasım’da olduğu gibi yine aynı sessizlik, aynı sızı, aynı minnet kaplıyor içimizi. Saat dokuzu beş geçe yurdun dört bir yanında hayat duruyor; motorlar, kalemler, ayak sesleri susuyor. Çünkü o an, bir ulusun kalbi Atatürk’le birlikte atıyor.

Mustafa Kemal Atatürk, yalnızca bir askeri deha değil; bir ulusun kaderini değiştiren fikir adamıydı.
Bizlere sadece bir zafer değil, bir yaşam biçimi bıraktı: düşüncenin, özgürlüğün ve eşitliğin aydınlığını.

Kadınlara seçme ve seçilme hakkını tanıyan ilk liderlerden biri olarak, toplumun yarısını görünür kıldı.
Bilimi, sanatı, eğitimi ve çağdaş düşünceyi yol gösterici ilan etti.
“Egemenlik kayıtsız şartsız milletindir” diyerek, halkına iradesini teslim etti.

Bugün sahip olduğumuz her değer, onun attığı adımların, onun inancının ve cesaretinin sonucudur.

Atatürk’ü anmak yalnızca duygusal bir bağlılık değil, aynı zamanda bir sorumluluktur.

Onun “en büyük eserim” dediği Cumhuriyeti korumak, geliştirmek ve geleceğe taşımak; her yurttaşın görevidir.

Bugün, özgürce nefes alabiliyorsak, düşüncelerimizi korkmadan söyleyebiliyorsak, alnımız açık, başımız dik yürüyorsak;
bunu Atamıza borçluyuz.

O’nun yolundan yürümek, O’nun ışığında ilerlemek, O’nun mirasına sahip çıkmak…
İşte gerçek minnet budur.

Sonsuz saygı, sevgi ve özlemle…

Uyuşturucu, sadece bir sağlık sorunu değil; aynı zamanda sosyal, kültürel ve hatta milli bir meseledir. Bu zehir, sadece bireyi değil, onun ailesini, çevresini, toplumun bütün yapısını çürütüyor.
 İnsanlar, göz göre göre kendi bedenlerini ve zihinlerini tüketirken, biz çoğu zaman sessiz bir seyirci gibi kenardan izliyoruz.

Bugün ülkemizde uyuşturucu kullanım yaşı maalesef ilkokul düzeyine kadar inmiş durumda. Bu acı tabloyu sadece haber bültenlerinde değil, kendi mahallemizde, okulun önünde ya da bir park köşesinde de görebiliyoruz. Ve her geçen gün bu bataklığa bir yenisi daha düşüyor. Peki neden? Denetimsizlikten mi, ilgisizlikten mi, yoksa suskunluğumuzdan mı?
Ailelere büyük görev düşüyor. Bir çocuğun ilk öğretmeni annesi ve babasıdır. Ebeveynlerin çocuklarıyla sağlıklı ve güvene dayalı bir iletişim kurması, onların duygusal dünyasına ulaşabilmesi bu sürecin en önemli savunma hattıdır. Çocuklarımızı sevgiyle, ilgiyle büyütmezsek, sokak onları kendi yöntemleriyle büyütür.

Öğretmenlerimiz de bu mücadelenin en önemli kahramanlarındandır. Okullarda sadece akademik bilgi değil, hayat bilgisi de verilmeli. Öğrencinin sadece notu değil, ruh hali de takip edilmeli. Davranış değişimleri, içine kapanmalar, ani öfkeler... Bunların her biri bir işarettir. Göz ardı edilmemeli.

Devlet, sivil toplum kuruluşları, güvenlik güçleri, yerel yönetimler, medya organları, sosyal sorumluluk projeleriyle bu mücadelede el ele vermelidir. Herkesin elini taşın altına koyma zamanı çoktan gelmiştir.

Uyuşturucu batağına düşen bir genç; sadece bir bireyin değil, bir toplumun da kaybıdır. Onların gözlerimizin önünde nasıl yok olduklarına tanık oluyoruz. Kimi zaman sokakta yığılıp kalan bir beden, kimi zaman bir annenin feryadı, kimi zaman da boşluğa bakan bir çocuğun gözlerinde görürüz bu acıyı. Ve bu acılar artık hepimizin acısı olmalı.
Uyuşturucuyla mücadele, geçici projelerle, göstermelik çalışmalarla değil; kalıcı, samimi, kararlı bir duruşla yapılmalıdır. Eğitimin bu mücadelenin temeli olduğu unutulmamalı. Bilinçli bir nesil, karanlığa teslim olmaz.

Unutmayalım: Sessiz kalmak, kabullenmektir. Uyuşturucuyla savaş, hepimizin savaşıdır. Bu savaşta kaybedecek zamanımız yok. Her gün bir çocuğumuz daha göz göre göre elimizden kayıp gitmeden harekete geçmeliyiz.

Gelin, bu savaşı birlikte kazanalım.  
Gelin, çocuklarımızı, gençlerimizi, geleceğimizi kurtaralım.

Mücadeleci bir ruh, insanı diri tutar. Hayatın zorlukları karşısında pes etmek yerine direnmeyi seçmek, insanı olgunlaştırır. Ruhunu, kalemini, vicdanını ve onurunu satmadan dik durabilmek; en büyük erdemlerden biridir. Hele ki, bu çağda karakterli olmak, karşılıksız bir duruş sergilemek gerçek bir cesaret ister.

Cesur olmak; sadece yüksek sesle konuşmak ya da meydan okumak değildir. Cesaret, doğru bildiğini savunmaktır. Zor zamanlarda adım atmaktır. Haksızlığa karşı susmamaktır. Engellilere, yaşlılara, doğaya, çevreye ve hayvanlara duyarlılık göstermek; toplumsal meselelerde “ben de varım” diyebilmektir. Cesaret; başkalarının gözünden değil, kendi vicdanının terazisinde ölçülür.
Bu nedenle, hayatta iz bırakmak istiyorsan karakterli olmalısın. Dik durmalısın. Onurlu kalmalısın. Ve en önemlisi; hangi yaşta, hangi noktada olursan ol, mücadeleden vazgeçmemelisin. Çünkü gerçek başarı; pes etmeyenlerin, inandıkları yolda kararlılıkla yürüyenlerin hikâyesidir.

Bu yazıyı okuyan herkes şunu bilmeli: Hayat herkes için zordur. Ama güçlü duruş, vicdan, karakter ve cesaretle bu yolculuk daha anlamlı, daha onurlu hale gelir.

Unutma, hayat bir mücadeledir. Ve bu mücadelede en büyük silahın; dik duruşun ve tertemiz kalbindir.

"Bir sabah uyandık ve artık tebaa değil, yurttaştık."
İşte benim için Cumhuriyet budur.

Bir kadının adını, kimliğini, sesini kazandığı gündür
29 Ekim.
Çünkü o gün, yalnız bir ülke değil; bir kadın da doğdu yeniden.

Küllerinden Doğan Bir Millettir TÜRK MİLLETİ

Yoksulduk.
Savaş görmüş, yorgunduk.
Ama yılmadık. Çünkü bir lider çıktı ve dedi ki:
“Umutsuz durumlar yoktur, umutsuz insanlar vardır.”

Biz o gün, umudu yeniden öğrendik.
Okuduk, çalıştık, eşit olduk.
ve
Kadın, toplumun süsü değil, temeli oldu.

Zaman Değişti… Ama İnancım Değişmedi

Bugün sokaklar, fikirler, iktidarlar değişiyor.
Ama ben hâlâ aynı inancı taşıyorum:
Cumhuriyet bir miras değil, bir emanettir.

Ve bu emanet, süslü törenlerde değil;
Bir kız çocuğunun okula giderkenki gülümsemesinde yaşar.
Bir kadının susmamakta direnen sesinde yaşar. 

Yüz yıl geçti…
Ama her 29 Ekim’de aynı şeyi hissediyorum:
Gözlerim doluyor, kalbim gururla dolup taşıyor.

Çünkü ben bu topraklarda,
Bir KADIN olarak özgürce yazabiliyorsam, konuşabiliyorsam,
bu, Cumhuriyet’in bana verdiği en büyük hediyedir.

Cumhuriyet sadece bir tarih değil, bir duruştur.
Ve ben, o duruşun adını gururla taşıyorum:

Türk kadını
Sibel Yaşar

Bu istek hastane yönetimine iletilmiş ve maalesef olumsuz yanıt alınınca Dr. Üstün EZER ve hastane çalışanları el ele vererek o odaya bir televizyon almasıyla ilk adım atılmış. Bu olayın üstüne Üstün Başkan bir avuç idealist insanla LÖSEV’i kurmuş. 

LÖSEV’in en temel amacı; parası olmadığı için ölüme terkedilen çocuklarımızı yaşatmak. 

2000 yılında; Türkiye’nin ilk ve tek Lösemili Çocuklar hastanesi LÖSANTE,
2008 yılında; lösemili çocukların ücretsiz kolej eğitimi alabilecekleri Lösemili Çocuklar Koleji,
2010 yılında; tedavi için gelen ailelerin konaklayabileceği Lösemili Çocuklar Köyü,
2015 yılında; Avrupa’nın ilk, ülkemizin ülkemizin en donanımlı Lösemili Çocuklar Kenti ve multidisipliner hastanesi LÖSANTE hayata geçirilmiş…

Bu çalışmaları karşılığında LÖSEV; 
Cumhurbaşkanlığı Şükran plaketi, 
Birleşmiş Milletler Ekonomik ve Sosyal Konseyi Özel Danışmanlık statüsü almış.
Hepsinden önemlisi; "Türkiye İtibar Endeksi" raporuna göre ülkemizin en itibarlı, güven duyulan kurumlarından bir tanesi olmuş.
Kurulduğu günden bu güne sadece halkımızın yaptığı bağışlarla 150 binden fazla lösemi ve kanser tedavisi gören çocuk ve yetişkin hastaya tedavi, eğitim, konaklama, ayni ve nakdi yardımlarla beraber sosyal-psikolojik destek de sağlamış. @lösev1998 sosyal medya hesaplarında her ay yapılan yardımlar açıkça paylaşılıyor. Para yardımı yanında,  herbir çocuğumuza ayni yardımdan da (kıyafet, temizlik, oyuncak, kırtasiye, kuru gıda, adak et, kavurma, mutlu et paketleri, mandalina, ev eşyası, LÖSEV et kart, teknolojik aletler vs.) yararlandırılıyor. En çok dikkatimi çeken husus ise; LÖSEV Yönetim Kurulu ve Mütevelli Heyet Üyelerinin hiç bir ücret-harcırah-yolluk-huzur hakkı vb. almamaları. Belki de toplumun bu denli güvenmesi ve sevmesinin sebeplerinden birinin bu oldugunu düşünüyorum.

LÖSEV kurulmadan önce Lösemili çocuklarımızın çok büyük bir kısmı maalesef hayatını kaybediyormuş. LÖSEV kurulduğundan bugüne yaptığı inanılmaz çalışmalarla Lösemili çocuklarımızın %94 ünün, yaklaşık 3 yıllık tedavinin ardından iyileştiğini büyük bir mutlulukla öğrendim. Hedef lösemili çocuklarda iyileşme oranını %100 e çıkarmak. Görünen o ki bu hedefin gerçekleşmesine çok yaklaşmışlar.

2-8 KASIM LÖSEMİLİ ÇOCUKLAR HAFTASI

2-8 Kasım Lösemili Çocuklar Haftası; lösemi hastalığı hakkında toplum bilinci oluşturmak, çocuklarımızın yaşadıkları sıkıntılara dikkat çekerek; onlara olan destekleri arttırabilmek amacıyla ülke genelinde farkındalık yaratma ve kanserden korunma bilinci oluşturma çalışmaları gerçekleştirmekte. Hafta LÖSEV tarafından tüm çocuklara armağan edilmiş. 

İyi ki varsın LÖSEV,
İyi ki varsın Üstün Başkan.

BİZ NE YAPABİLİRİZ?

Genç, yaşlı, 
Kadın, erkek, 
Ilkokul mezunu – lisans mezunu...
Hiç fark etmez. 
LÖSEV’de herkesin yapabileceği bir şeyler var. 
İşe gönüllü üye olarak başlayabiliriz. Size en yakın LÖSEV şubemize gidebileceğiniz gibi evden çıkmadan internet üzerinden ‘Gönüllü Üye Formu’ doldurabilirsiniz.
Bunun dışında LSV Doğal Gıda ve İyi Şeyler Dükkanı’ndan alışveriş yapabilirsiniz. (Tüm geliri çocukların ücretsiz tedavilerine harcanıyor.) Temiz ve çalışır durumda olan kullanmadığınız eşyalarınızı bağışlayabilirsiniz. 

Haydi bugün iyi bir şey yapın; LÖSEV’e imkanınız ölçüsünde bağış yapın. İnanın kendinizi çok iyi hissedeceksiniz.  

LÖSEV halkın desteği ile tüm lösemili çocukların hayallerini gerçekleştirmeye kararlı duruyor. Unutmayın; Lösemili çocuklar sadece anne-babalarının çocukları değil, hepimizin çocukları. 

LÖSEV SOSYAL MEDYA
@losev1998
@ustunezer

Pazarların toplanma saatini bekleyen, çöpten eşya alan insanımızın sayısı her geçen gün artıyor. Bir zamanlar çöpten kâğıt-plastik toplayanlar bize garip gelirken şimdi bunun sefalet değil iş olduğu bize aşılanıyor.

Gençlerimizin neredeyse hemen hemen hepsi üniversite mezunu, pırıl pırıl zeki gençler. Mezun olan gençlerimizden kendi alanında iş bulabilenler kendilerini şanslı hissediyorlar. Üstelik eskiden niteliksiz işçilere başlangıç ücreti olarak verilen asgari ücretle çalıştırılıyorlar. Alanında iş bulmak için ısrarlı arayışa girip bulamadığı için çalışmayanlar ise “iş beğenmiyor” diye suçlanıyorlar. Bu sebeple nerede ise hemen hepsi yurt dışına gidip orada çalışmak istiyor. Sık sık sosyal mecrada yurt dışında ne kadar kazanılıyor, kazanılan aylık ücretle neler alınabilir, marketlerinde bir araba dolusu ürün kaç liraya alınır gibi videolar paylaşılıyor. Gençlerimizin yurt dışına gitme istekleri işsizlikten değil şımarıklıktan, ülkelerine nankörlükten olduğu bize aşılanıyor.

Esnafımız, tüccarımız, çiftçimiz artık üretmeyi bıraktı, girdi maliyetleri kârlarının çok üstünde hatta her sene artan bir şekilde açık veriyorlar. Üretmeyi bırakan, firmasını kapatan, tarlasını-bağını-bahçesini satan, yavrulu hayvanını kesimhaneye gönderen insanımız feryat ediyor. Bunların feryatları ticari hayatı olumsuz etkileyen piyasa bozucu davranışlar olarak bize aşılanıp üstüne bir de milyonlarla ifade edilen idari para cezaları kesiliyor. Üstüne bir de yeri gelip ekonominin patates tüccarları sebebi ile bozulduğu iddia ediliyor.

Emeklimizin maaşı asgari ücretin üzerindeyken altına düştü, emekli maaşı kirayı bile karşılayamaz hale geldi. Emeklimiz yıllarca yüksek primler öderken ekonomiye olumlu katkısı olduğu gibi bir söylem yokken emekli maaşlarının ödenmesi bize bütçe açığının sebebi olarak aşılanıyor.

İnsanımızın elinde avucunda ne varsa binbir türlü bahane ile alınıyor. Kefen parası ya da kötü gün için sakladığı birkaç tane yastık altı tabir edilen altını varsa onlara bile göz dikildi. Yastık altı altınların elde tutulması bize enflasyonla mücadeleyi zayıflatıyor diye aşılanıyor.

Mülksüzleştirme politikası uygulanıyor. Mülkü olanlar ağır vergi yükü altında eziliyor. Emlak vergilerine %700 zam getirildi. Kira alanların senede iki kirası gelir vergisine gidiyor. İnsanımız yeni mülk edinemezken eskiden aldıklarını da muhafaza edemiyor. Bu ağır vergiler bize dış borca, faize giden paralar olarak değil yatırıma kullanılan paralar olarak aşılanıyor. Bu da yetmezmiş gibi deprem riski taşımayan binalara bile rezerv alan diye el konuluyor.

Örnekleri çoğaltmak mümkün. Her alandan fakirleştiriliyoruz. Bu fakirliğin ekonomik krizin bir sonucu olduğu bize aşılanıyor. Halbuki dünyada hiçbir ülkenin ekonomisinde bu kadar uzun süren bir kriz söz konusu değil.

Fakirlik öyle bir durum ki size yapmayacaklarınızı yaptırır, söylemeyeceklerinizi söylettirir, gözünüz artık başka bir şey görmez ve düşünemezsiniz. Tefekkür ve muhakeme zayıflar, bunlar zayıflayınca doğru karar veremezsiniz. Anlık duygularla ve yardımlarla kararlarınız çok çabuk değiştirilebilir. Bazen ekonomik durumu kötü seçmene “bir koliye oyunuzu sattınız suçlaması” yapılıyor. Maalesef geleceğimiz bir yardım kolisine bağlı hale getirildi. Asıl suçlamamız gerekenler bilinçli olarak insanımızı kararları istendiği gibi şekillendirilebilir bir kitle haline getirenler olmalı. Bunun sonunun nereye vardığının hepimiz farkındayız. Bu şimdi bir yasa maddesi olur, bir madenin yabancılara verilmesi, bir kurumumuzun çay parasına satılması olur, yarın bir su kaynağımızın kira adı altında verilmesi, bir toprak parçamızın gözden çıkarılması ya da yeni bir anayasa altında ülkenin bölünmesinin alt yapısının inşası veya bir terör elebaşısının çıkarılıp kurulmak istenen bir ülkenin başına getirilmesi olur.

O sırada gaziler ve gazi yakınları yağmur altında bekliyordu. Kimse onları fark etmiyor, kimse onları korumuyordu. Oysa bu ülkenin en ağır bedelini ödemiş insanlardı onlar.

Sebahattin Yum, görevini yaptı. Fotoğrafını çekti, haberini yazdı. Başlık çarpıcıydı, ama aynı zamanda yalın bir gerçekti: 'Valiye şemsiye var, gazilere yok.'

Bu haberin ardından iki sivil polis İHA bürosuna geldi. Yum’u emniyete davet ettiler, gerekçe sunmadan. Ardından sağlık kontrolü, sonra emniyet. Aynı gün, meslektaşı Ercan Tunç da emniyet çıkışında Sebahattin’in fotoğrafını çekerken gözaltına alındı. Her iki gazeteci kısa süre sonra serbest bırakıldı. Ancak gözaltıların, Iğdır Valisi Ercan Turan’ın talimatıyla gerçekleştiği iddiası kamuoyunda yankı buldu.

Bu olay, sadece iki gazetecinin gözaltına alınması değil. Bu olay, kamu görevlilerinin eleştiriye tahammülsüzlüğü, basın özgürlüğüne yönelik fiili müdahale ve hukukun üstünlüğü ilkesinin açıkça ihlalidir.

Cumhurbaşkanı Erdoğan’ın sıkça vurguladığı "Üstünlerin hukuku değil, hukukun üstünlüğü" söylemi, o gün Iğdır’da yerle bir oldu.

Anayasa’nın 26. maddesi, düşünceyi açıklama ve yayma özgürlüğünü güvence altına alır. 5187 sayılı Basın Kanunu, gazetecinin haber alma ve yayma hakkını korur. Ancak bu yasalar, o gün paspas edildi. Bir fotoğrafın, bir başlığın, bir gerçeğin bedeli gözaltı oldu.

Efendiler, gazetecilik suç değildir. Gerçeği göstermek, kamuoyunu bilgilendirmek, eleştirmek, sorgulamak bu mesleğin doğasında vardır.

Şemsiye altına sığınanlar, eleştiriye açık olmayı da öğrenmelidir. Çünkü kamu görevi, ayrıcalık değil sorumluluktur.

Bu ülke, gazilerini yağmur altında bırakmayı değil, onlara saygı göstermeyi hak ediyor. Bu ülke, gazetecisini gözaltına almayı değil, onun özgürce yazmasını desteklemeyi hak ediyor. 

Ve biz, böyle insanları hak etmiyoruz.

Tarih buna işaret ediyor. 1970’lerde ABD’deki Ku Klux Klan (KKK) ve White Knights gibi aşırı sağcı Hıristiyan gruplar, siyah topluluklara ve sivil hak aktivistlerine karşı onlarca cinayet, bombalama ve kundaklama eylemi gerçekleştirdi. Örneğin 16 Eylül 1963’te Alabama’da 4 siyah çocuğun ölümüne yol açan Birmingham Baptist Church bombalaması, açık bir terör eylemiydi. Ancak medya ve hukuk sistemi, bu eylemleri çoğunlukla ırkçı şiddet veya aşırı sağ saldırılar diye geçiştirdi; terör kelimesi nadiren kullanıldı.

Benzer biçimde İsrail’deki radikal Yahudi milisler, özellikle 1970–1980’lerde Filistin topraklarında sivillere yönelik saldırılar düzenledi. En bilinen örneklerden biri, 1974’te Ma’alot kasabasında gerçekleştirilen okul rehinesi olayıdır. Bu saldırılar Batı medyasında çoğunlukla çatışma veya misilleme çerçevesinde sunuldu. Yani ideoloji ve eylem açısından İslamcı örgütlerden farkları yoktu; sadece kurbanın dini ve failin Batı ile yakınlığı algıyı değiştirdi.

Bu çifte standardın psikolojik etkisi derin. Toplumun bilinçaltına, İslam = terör, Batı = güvenlik ve hakikatin kaynağı mesajı işlendi. Bu mesaj, yalnızca önyargıları beslemekle kalmadı, aynı zamanda toplumsal korku ve öfkeyi manipüle ederek siyasi ve askeri kararları da etkiledi. Bizler, psikolojik harp alanında bu manipülasyona karşı savunmasız kaldık. Algımız yönlendirildi, dikkatimiz saptırıldı. Görünmez terörü göremedik çünkü ona bakmamız öğretilmedi.

Oysa bu durum günümüzde de devam ediyor. ABD ve Batı Avrupa’da aşırı sağcı milisler, cami saldırıları, Yahudi ve Müslüman mezarlıklarına yönelik kundaklamalar gibi eylemler gerçekleştiriyor; ancak çoğu zaman toplumsal şiddet veya aşırı sağ tehdidi kategorisine sıkıştırılıyor. Medya bu eylemleri dramatize etmiyor, politik yansıması hafif kalıyor.

Terör, dini veya etnik kimlikten bağımsız bir şiddet aracıdır. Psikolojik harp, şiddetin medyada nasıl sunulduğu, hangi kelimelerle tanımlandığıyla doğrudan ilgilidir. Batı, bunu yıllardır ustaca kullanıyor; bizse hâlâ reaksiyonel, hâlâ reflekslere dayalı bir tepki veriyoruz. Oysa gerçek güç, görünmez olanı görünür kılabilmekte ve zihinleri manipüle eden dilin tuzaklarını açığa çıkarmakta yatar.

Çözüm, medyanın çifte standardına karşı bilinçlenmekle başlar. İslamcı terör kadar, Hıristiyan ve Yahudi kökenli radikal şiddeti de terör olarak tanıyabilmek; böylece manipülasyonun farkına varmak, psikolojik harpte geri düşmemek demektir. Eğer bunu başaramazsak, sadece önyargılarımızla değil, bilinçaltımızla da savaşı kaybetmiş oluruz.

İslami anlatılarda ağaç, cennet sembolüdür. Kur’an’da Tûbâ ağacı “ebedî saadetin gölgesi” olarak geçer; Zakkum ise cehennemin acı meyvesidir. Yani ağaç, ya rahmetin ya azabın aracısıdır. Halkın “gargaç” dediği ağaçsa, bu iki uç arasında gidip gelir. Kimi köy efsanelerinde şeytanın bu ağacın kovuğunda saklandığı söylenir; bazılarında evliya gelip orada namaz kılmıştır. İkisi de doğrudur; çünkü halk inancında “iyi” ve “kötü” aynı mekânda yaşar. İşte tam burada İslami doktrinle çelişki başlar.

İslamî öğreti tektir: bir şey ya haramdır ya helal, ya hayırdır ya şer. Halk anlatısı ise bulanıktır; ağaç hem uğurludur hem uğursuz. Gargaç bu gri alanın sembolüdür. İnsan, o ağacın gölgesinde dua da eder, beddua da. Dolayısıyla İslam’ın tektanrıcı düzen fikriyle, halkın doğa ruhlarını içselleştiren eski inancı arasında bir “melez alan” yaratır.

Birçok araştırmacı, gargaç motifinin Orta Asya’daki “yer-su” kültünden devralındığını söyler. Türklerin eski inanç sisteminde her ağacın bir “iye”si yani koruyucu ruhu vardı. İslam geldikten sonra bu iyerler “cin” veya “melek” olarak yeniden adlandırıldı. Fakat özde değişmeyen şey, ağacın canlı olduğuna dair sezgiydi. İşte halk, bunu gargar üzerinden taşımayı sürdürdü. Kur’an’daki soyut Allah fikriyle, halkın somut doğa tanrısı algısı burada çatışır.

Yani çelişki sadece teolojik değil, kültüreldir de: İslam, gökyüzüne bakan bir din; halk inanışı toprağa kök salmıştır. Gargat ağacı tam da bu çelişkinin köküdür. Ne tamamen kutsal, ne tamamen lanetli… tıpkı insanın kendisi gibi.

Bu yüzden gargar altında ağlayanların hikâyeleri, İslam’ın değil; insanın çelişkisini anlatır: inançla korku, umutla günah, gökyüzüyle toprak arasına sıkışmış kadim bir bilincin yankısıdır.

YAHUDİLERE YÖNELİK BAKIŞ

Bu anlatı aslında çok ilginç bir biçimde İslamî eskatoloji (yani kıyamet sonrası olaylar) ile halk folklorunun birleştiği bir noktaya işaret eder, ama aynı zamanda da oldukça tartışmalı ve çelişkilerle dolu bir örnektir.

Şimdi şu meşhur rivayete bakalım: bazı hadis kaynaklarında (özellikle Sahih-i Müslim, Buhârî ve Tirmizî’de benzer versiyonları bulunan) bir kıyamet sahnesi anlatılır. Buna göre, “Kıyamet gününde taşlar ve ağaçlar dile gelecek; ‘Ey Müslüman, arkamda bir Yahudi var, gel ve onu öldür’ diyecek; ancak gargat ağacı bunu söylemeyecek, çünkü o Yahudilerin ağacıdır.

Yani bahsedilen gargat ağacı aslında Arapça’daki gargat (bazı bölgelerde gargaç’a dönüşmüş) ifadesinden geliyor. Arapça gharkad kelimesi, çölde yetişen, dikenli bir çalı türünü anlatır. Halk arasında bu botanik ayrım kaybolur; gargat zamanla hem kutsal, hem uğursuz bir ağaca dönüşür. Ama hikâyenin kökeni bir hadis rivayetine dayanıyor.

Şimdi çelişkiye gelelim:

İslamî açıdan bu hadis, genellikle Yahudi düşmanlığı değil, hak-batıl mücadelesinin sembolik bir ifadesi olarak yorumlanır. Fakat halk anlatısı bu sembolizmi kaybeder; literal (yani kelime anlamıyla) alır. Böylece gargat ağacı, artık teolojik bir simge olmaktan çıkar, doğrudan Yahudilerin saklanacağı lanetli ağaç hâline gelir. Bu noktada dinî metinle halk anlatısı arasında hem anlam hem de ahlakî boyut açısından ciddi bir kopuş yaşanır.

İslam’ın erken döneminde bu hadisin sembolik yönü daha belirgindir: ağaç, doğanın adalet karşısında bile tarafsız olamayacağını, “hakikatin yanında yer alacağını” temsil eder. Halk ise bunu doğrudan fiziksel bir ağaç, bir “hainlik sembolü” olarak algılar.

Bir başka ironi de şu: Yahudi geleneğinde de ağaç kutsaldır. “Ets ha-Hayim” (Hayat Ağacı), Tevrat’ın bir metaforudur. Yani hem İslam hem Yahudilik, ağacı ilahi bilgeliğin bir sembolü olarak görür. Ama halk yorumunda bu semboller birbirine düşman edilir. Aynı ağacın iki dinde iki zıt anlama bürünmesi, hem teolojik çatışmayı hem de ortak kökten gelen sembollerin politikleştirilmesini gösterir.

Başka bir deyişle:

İslami kaynakta gargat, sembolik olarak hakkı saklamayan doğa unsurudur.
Halk yorumunda gargat, Yahudinin saklandığı hain ağaçtır.

Bu dönüşüm, sadece metin yorumu değil, tarihsel bir psikolojiyi de anlatır. Çünkü her toplum, kendi travmalarını doğaya yazar. Gargat ağacının hikâyesi, bu topraklarda dinî hafızanın nasıl “düşman” imgesiyle harmanlandığını gösterir.

TÜRK MİTOLOJİSİNDEKİ KORUYUCU VE GİZLEYEN AĞAÇ MOTİFLERİ

Şimdi ipi biraz geriye, Orta Asya’nın sisli bozkırlarına saralım. Gargat ağacının İslamî kaynaklarda Yahudilerin saklandığı dikenli bir çalı olarak geçmesi, Anadolu’ya geldiğinde çok farklı bir ruh giyer. Çünkü Türklerin bilinçaltında ağaç, sadece bitki değildir; yaşayan bir varlık, bir iye’dir, yani ruh sahibi koruyucu.

İslam öncesi Türk mitolojisinde ağaç genellikle iki işlev görür: koruyan ve saklayan. Korur çünkü kutsaldır; saklar çünkü doğa ruhlarının evidir. Altay mitlerinde “dünyanın ortasındaki ağaç”, gökyüzüyle yeri birbirine bağlayan eksendir. Şamanlar o ağacın dallarına tırmanarak ruhlar âlemine geçer. Fakat aynı ağaç, bazen kötü ruhları da barındırır. Bu yüzden kimse onun kovuğuna elini sürmez, gölgesinde yalan söylemez.

İşte tam bu ikili doğa koruyan ama tehlikeli gargat anlatısının Türk halk bilincine yerleşmesini kolaylaştırır.

Arap hadisinde geçen gargat çalısı, Anadolu’ya ulaştığında halkın zihnindeki bu kadim gizleyen ama canlı ağaç arketipiyle çakışır. Böylece dini metindeki Yahudileri saklayan ağaç fikri, halkın mitolojik hafızasındaki ruhları saklayan ağaçla birleşir. Sonuç: ortaya yarı-İslami, yarı-şamanik bir anlatı çıkar.

Anadolu’nun bazı bölgelerinde bu ağacın altına mezar yapılmaz, çünkü cinlerin ağacıdır. Fakat aynı köyün başka bir yamacında yaşlılar o ağacın dibinde adak adar, bez bağlar. Bu, tam anlamıyla senkretik (yani birbirine karışmış) bir inançtır. Dışarıdan İslamî görünür ama özünde eski Türk doğa kültünün devamıdır.

Şimdi çelişkiyi daha net görelim:

Hadis metni gargat ağacını Yahudilerin sığınağı olarak resmeder. Yani kötülüğü gizleyen bir varlık.
Türk halk inancıysa aynı ağacı iyeyi gizleyen, yani doğanın ruhunu koruyan olarak görür.

İkisinin ortak yanı gizlemek, ayrıldığı nokta ise neyi gizlediğidir.
Arap metninde düşmanı; Türk mitinde sırrı.
İslamî bakışta bu ağacın sessizliği suçtur; halk inanışında ise hikmettir.

İşte bu çelişki Anadolu kültüründe çok derin bir iz bırakır. Gargaç ağacının adı duyulduğunda bir taraf korkar (cin vardır, dokunma), bir taraf saygı duyar (dua et, dileğin gerçekleşir). Aynı nesneye iki zıt anlam yüklemek, tam da halkın İslam’ı kendi ruhuna göre yoğurmasının göstergesidir.

Bu nedenle; gargat ağacının arkasına saklanacak Yahudiler anlatısı, aslında Türk-İslam halk inancında bir düşmanın doğada gizlenmesi değil, sırların doğada korunması biçimine dönüşür. Bu, halkın bilinçdışı bir direnişidir: dogmanın soğuk diline karşı mitin sıcak diliyle cevap vermek.

İlginçtir, benzer bir ikilik Japon Şintoizminde de vardır: bazı ağaçlara kami (tanrısal varlık) yerleşir. O ağaç kutsal ama tehlikelidir. Kimse kesmez, ama yanına da fazla yaklaşmaz. Anadolu’nun gargat ağacı ile Japonya’nın kami no ki’si arasında on bin kilometreye rağmen neredeyse aynı bilinç refleksi vardır.

BEKTAŞİ, ALEVİ VE BALKAN HALK KÜLTÜRLERİNDE KORYUCU EREN 

Bektaşi ve Alevî geleneğine geldiğimizde gargat artık bir lanet ağacı değil, tam tersine koruyucu eşik hâline gelir. Halk arasında ağaç erenleri ya da ağaçlı yatırlar diye anılan yerlerin bir kısmı, aslında bu eski gargat kültünün İslamlaşmış biçimleridir. Dışarıdan bakınca o ağaç bir kavak, dut veya meşe gibi görünür; ama anlatının derininde ruhu saklayan bir varlık olarak gargat motifi yaşar.

Bektaşi menkıbelerinde sık rastlanan bir sahne vardır:

Bir derviş çölde veya dağ başında bir ağacın altına sığınır. O ağacın kovuğunda bir yılan ya da kurt vardır ama derviş zarar görmez, çünkü ağaçla derviş birbirini tanır. Bu, eski Türk ağaç-ruh inancının Bektaşilik içindeki devamıdır. Ağaç, hakikati gizleyen ama aynı zamanda ona tanıklık eden bir varlık olarak görünür. Bu tanıklık fikri, hadislerdeki gargat ağacı motifinin ters yüz edilmiş hâlidir: İslamî anlatıda ağaç gizleyerek kötülüğe ortak olur; Alevî-Bektaşi yorumuysa gizleyerek hakikati korur.

Balkanlar’da bu sembol neredeyse tamamen insanileşir. Bosna, Makedonya, Arnavutluk gibi bölgelerde gargat ağacı hikâyeleri Eren Ağacı, Gizli Dede Ağacı, Gölge Baba adlarıyla anlatılır. Oralarda ağaç artık şeytanı değil, evliyayı saklar. Gölgesinde oturan, sırrını paylaşan; kimseye zarar vermez. Hatta bazı köylerde ağaç altına yalan söyleme sözü hâlâ vardır çünkü o ağaç dinler.
Yani hadislerdeki Yahudiyi saklayan ağaç, halkın bilinçaltında Hak erenini saklayan ağaca dönüşmüştür. Aynı motif, bambaşka bir ahlaki evrime uğrar.

Bu dönüşümün felsefi tarafı da önemli: Bektaşilik’te hakikat doğrudan dile gelmez; örtülü sözle aktarılır. Bu, batınî (içsel) bir bilgidir. Gargat ağacının konuşmaması tam da bu geleneğe uygundur. Çünkü hakikat, her zaman konuşarak değil, susarak korunur. Dolayısıyla İslam’ın literal (kelimesel) yorumu ile Bektaşi geleneğinin batınî (içsel) yorumu arasında bir köprü kurar.

Yani özetle:

-Arap anlatısında gargat Yahudileri gizleyip konuşmayan ağaçtır, sembolik olarak kötülüğü saklar.
-Türk halk bilincinde gargat sırrı koruyan ağaçtır, doğanın bilge sessizliğini temsil eder.
Bektaşi yorumunda ise ağaç Hakikat’i saklayan bir canlıdır. Tanrı’yla insan arasındaki sessiz tanık.

Bu yüzden Balkan köylerinde hâlâ bazı türbelerin yanında devasa ağaçlar dikilir. İnsanlar o ağaca çaput bağlarken aslında dilek değil, tanıklık bırakır. Ben geldim, şahit ol dercesine. Gargat burada yeniden kutsanmıştır.

Lanetin yerini sır; düşmanın yerini ermiş almıştır.

İlginçtir, benzer bir bilinç dönüşümünü 13. yüzyılda Yunus Emre de sezmiştir. Bir ağaç idim, ben dahi yeşerince dost oldum derken, o da insanın doğayla aynı ruhtan geldiğini söyler. Gargat ağacı burada bir lanet değil, Tanrı’yla insan arasındaki ortak özün simgesidir.

Hıristiyanlık ve Yahudilik katmanına geçtiğimizde gargat ağacı artık doğrudan isim olarak görünmez, ama aynı sembolik damar şaşırtıcı biçimde yaşamaya devam eder. Her iki gelenekte de ağaç, hem ilahi bilgelik hem de günahın mekânı olarak çelişkili bir roldedir. İşte o ikilik, gargat motifinin halk hafızasında neden bu kadar dirençli kaldığını açıklar.

Yahudi geleneğiyle devam edelim.

Tevrat’ta Ets ha-Da’at Tov va-Ra yani İyiliği ve Kötülüğü Bilme Ağacı aslında insanın bilince geçişini temsil eder. Adem ve Havva o ağaçtan yediklerinde cennetten kovulurlar, ama aynı anda bilinci kazanırlar. Yani Tanrı’yla aralarına mesafe girer ama farkındalık doğar. Bu yüzden Yahudi mistisizminde (özellikle Kabalada) ağaç hem lanet hem lütuftur. Ets ha-Hayim (Hayat Ağacı) ise bilgelik ağacıdır; Tanrı’nın yaratılıştaki enerjilerinin, yani sefirotların gövdesidir. Bu ağacın kökleri yeryüzüne, dalları Tanrı’ya uzanır.

Dikkat ederseniz, bu anlatı Orta Asya’daki Dünya Ağacı motifiyle neredeyse aynıdır. Yani Yahudilik’teki bilgelik ağacı, Türk mitolojisindeki gök ile yer arasındaki bağ fikrinin semavi bir versiyonudur.

Ama ilginç olan şu: İslamî rivayetlerde gargat ağacı Yahudilerin saklandığı varlık olarak geçerken, Yahudi geleneğinde ağaç bizzat Tanrı bilgeliğinin sembolüdür. Yani biri saklayan (gizleyen), diğeri açığa çıkaran (bilgiyi veren). Bu tam anlamıyla tersine çevrilmiş bir teolojidir. İslamî halk anlatısı Yahudi sembolünü lanetli bir maskeyle yeniden yazmıştır.

Hıristiyanlıkta da durum benzer ama daha dramatiktir. Ağaç artık bilginin değil, kurtuluşun aracıdır. Hz. İsa’nın çarmıha gerildiği haç, metinlerde ağaç olarak anılır. Pavlus, Galatyalılar Mektubu’nda açıkça: “Mesih bizim için lanet oldu, çünkü ağaç üzerine asılan lanetlidir’’ denmiştir. Yani ağaç hem lanetin hem kurtuluşun aracıdır.

Bu çift anlamlılık lanet ile rahmetin birleştiği o eksen halkın gargat algısına çok benzer. Anadolu’da da gargat ağacına hem korkuyla yaklaşılır hem dua edilir. Hıristiyan teolojisinde haçın laneti kurtuluşa çevirmesi, halk inancında gargat ağacının lanetli iken eren ağacına dönüşmesiyle aynı sembolik yapıya sahiptir.

Bu yüzden tarihsel olarak baktığımızda gargat, İslam halk inancında yalnızca Yahudilerle ilgili bir hadisin uzantısı değildir; çok daha eski, çok daha köklü bir evrensel arketipin Anadolu’daki son halkasıdır.

Her dinde bir ağaç vardır:
Yahudilikte bilgelik,
Hıristiyanlıkta kurtuluş,
İslam’da sınav ve sır,
Türk mitinde ruh ve kök.

Bu kadar farklı teolojilerde aynı simgenin yaşaması, insan zihninin doğaya duyduğu arkaik saygıyı gösterir. Ağaç, insanın hem doğaya hem Tanrı’ya yönelen bilinç halinin en eski aynasıdır.
Bu aynada her kültür kendi suretini görür:

Yahudi onu Tanrı’nın bilgeliği,
Hıristiyan kurtuluşun haçı,
Müslüman ise sınavın ağacı yapar.

Türk halkı ise hepsini birden içine alır; gargat ağacını hem sır hem sığınak haline getirir.

Sonuçta gargat anlatısı, teolojik bir lanetin değil, insanlığın ortak bilinçaltının hikâyesidir. Her çağ kendi korkusunu o ağacın gövdesine kazımış; her halk, kendi Tanrısıyla arasındaki mesafeyi o gölgenin altına gizlemiştir.

Kısacası, gargat ağacının kökleri dinde değil, insanın Tanrı karşısındaki yalnızlığında yatar.

Orhan ERGEZER

(*) Kaynakça / Dipnotlar

    1. Sahih-i Müslim, “Kitab el-Fiten”, hadis no: 2922.
Rivayet edilen hadiste “taş ve ağaçların dile gelmesi” anlatılır. Gargat ağacı Yahudilerin sığındığı ağaç olarak geçer. Bu metin, gargaç ağacının İslamî kökenini oluşturur.
    2. Sahih-i Buhari, “Kitab el-Cihad”, hadis no: 2925.
Benzer bir kıyamet sahnesi aktarılır; burada da gargat ağacı Yahudilerin “saklanacağı ama dile gelmeyecek” ağaçtır.
    3. Taberî, Tarih el-Ümem ve’l-Mülûk, cilt II.
Hadisin tarihî bağlamı açıklanır; sembolik anlamın “hak-batıl mücadelesi” olduğu, literal (kelimesel) anlamda değil, mecazî biçimde yorumlanması gerektiği vurgulanır.
    4. İbn Kesîr, el-Bidâye ve’n-Nihâye, cilt XIII.
Kıyamet hadislerinin yorumlarında gargat ağacının “dünyanın zulme tanıklığı” simgesi olduğu belirtilir.
    5. Bahaeddin Ögel, Türk Mitolojisi (2 Cilt), Türk Tarih Kurumu, 1971.
Orta Asya’da “ağaç-ruh”, “yer-su iye” ve “dünya ağacı” kavramlarını açıklar. Türklerin doğa kültündeki ağaçların ruh taşıdığı inancı, gargaç sembolünün halk belleğinde nasıl yaşadığını anlamak açısından temel kaynaktır.
    6. Mircea Eliade, Şamanizm: Arkaik Tekniklerin Tarihi, 1951.
Ağaç kültünün şamanik toplumlardaki merkezi konumunu anlatır. Eliade’ye göre “ağaç gövdesi, gökyüzüyle yer arasındaki eksendir”; bu anlayış, Türklerin “koruyucu ağaç” motifine zemin oluşturur.
    7. İrene Melikoff, Uyur İdik Uyardılar: Alevîlik-Bektaşîlik Araştırmaları, Cem Yay., 1993.
Bektaşi menkıbelerinde “ağaç”ın hem sır hem koruyucu olarak yer aldığına dikkat çeker. Gargaç ağacının “eren ağacı”na dönüşümünü anlamak için temel referanstır.
    8. Yunus Emre Divanı, beyit no: 327 (“Bir ağaç idim ben dahi…”).
Ağaç motifinin insanın Tanrı ile birliğini simgeleyen tasavvufî dönüşümünü yansıtır.
    9. Zohar (Kabalistik metin), Sefirot ha-Etz ha-Hayim.
Hayat Ağacı öğretisinin köken metni. Tanrı’nın ilahi tezahürlerinin ağaç yapısında kurgulanması, Yahudi teolojisinde ağacın bilgelik ve yaratılış sembolü olduğunu gösterir.
    10. Tevrat, Yaratılış Kitabı (Bereşit) 2:9 ve 3:22.
İyiliği ve Kötülüğü Bilme Ağacı anlatısının kaynağı. Bilgi ile günahın aynı anda kazanılmasının sembolü.
    11. Galatyalılar’a Mektup 3:13.
Pavlus’un İsa’nın çarmıhını “ağaç” olarak nitelemesi. Lanet ve kurtuluşun aynı sembolde birleşmesi- Hıristiyanlığın gargaç benzeri ikiliği.
    12. Joseph Campbell, Kahramanın Sonsuz Yolculuğu, Princeton Univ. Press, 1949.
Evrensel mitolojik sembollerin kültürler arası dönüşümünü inceler. Ağaç motifinin “ölüm ve yeniden doğuş” arketipi olarak her kültürde bulunmasını açıklar.
    13. Pertev Naili Boratav, 100 Soruda Türk Halk Edebiyatı, Gerçek Yay., 1973.
Anadolu’da “ağaç altı yatırları”, “bez bağlama”, “dilek ağacı” gibi halk uygulamalarının eski inançların İslamî kılıfa bürünmüş hâli olduğunu gösterir.
    14. Ali Şeriati, İnsanın Dört Zindanı, 1965.
Ağaç sembolünü insanın doğa, tarih ve kaderle ilişkisini anlatan bir varoluş metaforu olarak ele alır. Bu felsefi yorum, halk inancının metafizik derinliğine ışık tutar.
    15. Mahmud al-Kashgari, Divanü Lugati’t-Türk, 11. yy.
“Yir” (yer) ve “yaş” (ağaç, canlı) kelimeleri arasındaki kök bağ, Türklerin doğayı canlı bir varlık olarak algıladığını gösterir. Gargaç motifinin dilsel kökenine dair ipuçları sunar.

Halk, kendi hikayesinde figüran, sesini yükselten ise hain, susturulan kahraman sayılıyor. Oysa demokrasiler, korkunun değil cesaretin topraklarında yeşerir. Peki biz, bu sessizliğin bedelini daha ne kadar ödeyeceğiz?

İnsanlar neden konuşmaz ya da harekete geçmez? 

Ekonomi iyi mi? Hayır! Özgürlük ve demokrasi yeterince var mı? Buna siz karar verin.. Sürekli muhalif partilerin belediyelerine soruşturma açılıyor. Peki iktidar belediyelerinde hiç mi sıkıntı yok diye sorası geliyor insanın. Artık bir emekli, maaşıyla iki çeyrek altın bile alamıyor. Kadın cinayetleri çok arttı. Peki bu kadar olumsuz örnek varken halk neden gerektiği kadar sesini çıkarmıyor ya da çıkaramıyor mu diye soralım?

Acaba politik baskılar olabilir mi?

Sürekli gözaltına alınan ve tutuklanan etkin ve yetkin kişilerin etkisi olabilir mi? İşini kaybetme, devlet kurumlarından dışlanma ya da yargılanma tehditi olabilir mi?

Bu soruları sormaktan ziyade sorulmayan soruları sormamız gerekiyor. Mesela aslında halkın ses çıkarmadığı süreçte neler kaybedebileceğini. Bir toplum nasıl yönetilmek isterse iktidar o şekilde yönetir.

Medya burda çok önemli. Medyanın büyük bir çoğunluğu gerçek gündemden ziyade gündem dışı konularla halkı yanıltabilir ve böylece halk gerçek habere ulaşamayabilir. Eleştirel sesler genellikle internetle sınırlı olabilir. Böylece halkın büyük kısmı tek taraflı bilgi alabilir.

Ya da hayal kırıklığı halkı gelecekten vazgeçirmiş olabilir mi? Sürekli seçimler ama değişmeyen sonuçlar...
Yani kısacası iğneyi başkasına çuvaldızı kendimize batırmamızın zamanı gelmedi mi?

Halklar arasında kutuplaşmada bir sessizlik sebebi olabilir. Hatırlıyorum; çocukluğumda Alevi, Türk, Kürt vs. diye arkadaş, ya da komşu ya da, çevre ayırt etmek yoktu. Hep beraber hareket ederdik. 
Bilim ilerliyor. İnsanlık artık uzayda başka hayat alanları araştırırken biz hala "O Kürt bu Türk; o günah, bu günah değil vs." çelişkilerindeyiz. 

Dünya genelinde demokrasiden ziyade bir otokrasileşme söz konusu.Bunun nedenlerine bakmak lazım. Acaba halkların toplumsallaşmaktan ziyade bireyselliğe doğru gidiyor olmasından dolayı olabilir mi?
Ya da sosyal medyayla, saçma sapan kadın programlarıyla insanlar uyutuluyor olabilir mi?

Peki birde iktidar açısından bu konuyu ele alalım. Yani halkın sessizliğini. Sorgulama azalır. Korku içindeki insanlar, "başımıza bir şey gelir" endişesiyle konuşmaktan ve eleştirmekten çekinir.

Bu da iktidarın hesap verme zorunluluğunu azaltır.

Birlik değil bölünme oluşur. Korku halkı birleştirmez, aksine birbirine güvensiz ve pasif bireylere dönüştürür. İktidar bu durumu kullanarak 'biz' ve 'onlar'ayrımını güçlendirir.

Değisim isteği bastırılır. Korkan halk statükoyu değiştirmek yerine 'mevcut hal daha kötüye gitmesin' diye düşünür. Ve böylece değişim isteği bastırılır ve propaganda kolay işler.. Korkan bir halk özgürlüğünü değil, güvenliğini seçer. Bu da iktidara çok büyük bir avantaj sağlar. Sorgulanmadan yönetme hakkı.

Yani "Stockholm Sendromu"diyebilir miyiz?

Bu tarih boyunca uygulanmış ve maalesef kabül görmüştür. Şimdi neden kadınlara ve eğitime bu kadar çok oynandığını anladınız mı? 

Kadını hor görürsen,cahil bırakırsan, özgürlüğünü elinden alırsan; onun yetiştireceği nesilde bir o kadar cahil, düzeni şartsız şurtsuz kabul eden kişilerden oluşur. Kadın kocasına itaat etmelidir. Onun en önemli görevi çocukları ve eşiyle ilgilenmektir. Kadının neyine kariyer yapmak ya da ayakları üzerinde durmak değil mi?

Ve eğitim...
Kitaptan alınan vergi pırlantadan bile alınmıyor. Neden acaba? İnsanların uyanıp gerçekleri görmesinden korkuluyor olabilir mi?

Matrix diye bir film vardı. O zamanlar sadece bilim kurgu diye algılamıştım. Şimdi sanki yaşıyormuşum gibi geliyor. Benim gibi düşünen kimler var acaba?

Yani demem o ki kendinize neyi layık görürseniz onu yaşarsınız ya da susarsınız...

Pkk'nın sadece polis ve askerlerimizi şehit ettiğini zannedenler yanılıyor. Bölgede hizmet veren ögretmen, işçi, imam, hemşire demeden binlerce sivil kamu personelini öldürmenin yanında Kürt halkını da bebek, çocuk, kadın demeden katletmistir. 

Pkk ve Apo'nun Kürt halkını temsil ettiğini sananlar öldürülen Kürt bebeklere baksınlar, basılan Kürt köylerine baksınlar. 
Kürt halkının pkk'ya karşı verdiği onurlu mücadeleye baksınlar.
Onbinlerce Köy Korucusuna ve Gönüllü Köy Korucularına baksınlar. 
Karşılarında güneş kadar ortada bir gerçek var; pkk ve Apo Kürtleri temsil etmiyor. 

Apo ve pkk eli kanlı vatan hainleridir. 
Abd ve Israil tarafindan sadece ülkemizde degil bölgede (İran, Suriye, Irak)  kullanılan Truva atlarıdır. Bu emperyalist güçler bölgede hangi ülkeyi dagitmak/karıştırmak veya durdurmak isteseler bu kanı bozuk çeteler aktif hale gelir. 

Bugün kardeşlik, dayanışma, demokrasi gibi güzel kelimelerin arkasına saklanarak bebek katillerinin aklanması inanılmaz bir hatadır. Apo ile, pkk ile kardeşlik olamaz. Olmayacak.

Bu arada sadece Adana'da tam 200 adet "Şehit" adı verilen eğitim kurumumuz var. Neredeyse her ilçemizde, beldemizde, mahallemizde şehitlerimizin adı verilen bu eğitim kurumlarının isimleri değiştirilecek mi merak ediyorum.

Ülkeyi yönetenler apo'yu ve pkk'yi affedebilir. Malesef durum onu gösteriyor. Ancak halkın kırk bin kişinin katillerini affedecegini sanmıyorum. 

Ben bu katilleri asla affetmiyorum...

Dayanisma, kardeşlik ve demokrasi için apo'ya ve pkk'ya ihtiyaç yok. Her ne yapılacaksa onlar olmadan çok daha güzel yapılır.

Seçme ve seçilme hakkı anayasal güvence altında olsa da, kadınların siyasette görünür olmasının önünde görünmez duvarlar var.

En başta, toplumun köklü önyargıları… Yüzyıllardır süregelen 'siyaset erkek işidir' algısı, kadınların liderlik yolunu tıkıyor. Kadın siyasetçiler hâlâ, 'anne mi olacak, siyasetçi mi?' gibi klişe sorularla karşı karşıya kalıyor. Oysa erkeklerden kimse 'baba olmakla' siyaset arasında seçim yapmalarını istemiyor.

Bir diğer engel, siyasetin yüksek maliyeti. Kampanyalar, medya görünürlüğü, saha çalışmaları… Hepsi ciddi finansal kaynak gerektiriyor. Kadınların ekonomik güce erişiminin sınırlı olması, onları daha en baştan yarışın gerisine itiyor.

Siyasi partilerdeki erkek egemen yapı da cabası. Parti içi dengeler çoğu zaman kadınları vitrin süsü olarak gösteriyor ama karar mekanizmalarına sokmuyor. Yani 'cam tavan sendromu' siyasette de bütün ağırlığıyla karşımıza çıkıyor.

Üstelik kadınlar yalnızca görünmez engellerle değil, doğrudan şiddet ve baskıyla da karşılaşıyor. Hakaretler, tehditler, sosyal medyada cinsiyetçi saldırılar… 
Kadın siyasetçilerin direncini kırmak için kullanılan yöntemler ne yazık ki hiç azımsanacak boyutta değil.

Tüm bu tablo, bize şunu açıkça söylüyor: 
Kadının siyasette eşit temsili yalnızca bir hak meselesi değil, aynı zamanda toplumun daha adil, daha kapsayıcı bir geleceğe yürüyebilmesi için zorunluluktur. Daha fazla kadın siyasette yer aldığında, yalnızca rakamlar değil, siyasetin dili de değişecektir.

Demokrasinin yarısı eksik kalmasın diye, kadınların siyasette daha fazla yer almasının zamanı çoktan geldi de geçiyor. 

Bizim tarihimiz sadece kahraman askerlerin değil, cepheye mermi taşıyan Şerife bacıların anaların kadınların tarihidir. Ama ne yazık ki milliyetçilikten bahseden birçok ağız bu gerçeği görmezden geliyor. İfade etmek gerekir ki, kadınların haklarını yok sayan bir anlayışın milliyetçilikten söz etmeye hakkı yoktur. Bu milletin yarısı kadınlardır. Onları görmezden gelen bir zihniyet yarım milliyetçiliktir.

Bugün hala kadınlar sokakta şiddete uğruyor, iş hayatında geri plana etkiliyor, siyasette yeterince temsil edilmiyorsa hangi milliyetçilikten söz edebiliriz. Milliyetçi olmak kadının sesini kısmak değil, onun emeğini ve mücadelesini yükseltmektir. Çünkü bu topraklar Nene Hatun'un, Halide Edip'in, Kara Fatma ile  nice isimsiz kahramanın fedakarlığı ile vatan olmuştur.
Milliyetçilik sadece geçmişe methiye düzüp bugünü ihmal etmek değildir. Eğer genç kızlarımız umudunu yitiriyorsa, kadınlarımız özgürce yaşayamıyorsa o zaman vatan sevgisi laf olmaktan öteye gidemez.

Gerçek Milliyetçi kadının emeğini görür, değerini teslim eder.

Unutmayalım; kadına hak ettiği değeri biçmeyen millet gerçek milliyetçi değildir..!

CEYHUN ATUF KANSU
Gazzeli çocuklara ithafen…

Onun döneminde atılan adımlar, sadece o günün değil, bugünün ve yarının da temel taşlarını oluşturdu. Ekonomide sağlanan büyüme, Gümrük Birliği ile Avrupa’ya açılım ve terörle mücadelede ortaya konan kararlılık, merkez sağ siyasetinin ne denli güçlü bir vizyona sahip olduğunu açıkça gösterdi.

Samsun, bu vizyonun halk nezdinde en güçlü karşılık bulduğu şehirlerden biri oldu.

Merkez sağın tarihsel olarak köklü bir desteğe sahip olduğu bu şehirde, Tansu Hanım’ın liderliği hem ekonomik kalkınma hedefleriyle hem de bir kadın liderin devletin en üst makamında yer almasıyla halkın gönlünde yer etti.

Özellikle kırsal bölgelerde ve genç seçmenler arasında Sayın Çiller’in bıraktığı iz, bugün hâlâ canlılığını koruyor. Bu iz, bizim için yalnızca bir hatıra değil, aynı zamanda bir motivasyon kaynağıdır.

1995 genel seçimlerinde Doğru Yol Partisi (DYP) ulusal düzeyde çeşitli zorluklarla karşılaştı. Ancak Samsun gibi merkez sağın kalelerinden biri olan illerde gücünü muhafaza etti.

Kadın seçmenler ve gençler, Tansu Çiller’in kimliğini bir güven unsuru olarak gördü. Bugün bizler, o dönemin mirasını sahiplenerek Samsun’da oylarımızı yeniden yukarı taşımak için kararlılıkla çalışıyoruz.

Tansu Çiller’in başarıları tarih sayfalarında kalmadı, kalmamalı da. Bu tecrübeler, bizim için yol gösterici bir pusula niteliğinde. Samsun halkı bu değerleri unutmaz; çünkü bu şehir, kalkınmanın, güvenliğin ve demokratik değerlerin kıymetini bilen bir şehir. Biz de bu değerleri merkeze alan güçlü bir merkez sağ siyasetiyle halkımızın karşısına çıkacağız.

Seçim zamanı geldiğinde Samsun teşkilatı olarak sahada olacağız. Her kapıyı çalacak, her gönüle dokunacağız. Halkımızın desteğiyle güçlü bir çıkış yapacağımıza inanıyoruz.

Çünkü biz, geçmişin tecrübeleriyle geleceği inşa etmeye talibiz.

Tansu Çiller’in mirası, bizim için bir başlangıç noktası değil; süreklilik arz eden bir sorumluluk ve ilham kaynağıdır.

Mazot, gübre, yem fiyatları sürekli artıyor; destekler ise ya yetersiz ya da geç geliyor. Çiftçi alın terini toprağa döküyor ama kazanan aracılar oluyor. İklim krizi ve kuraklık da cabası.

Artık net bir şey söylemek gerekiyor: Tarım bir milli güvenlik meselesidir. Gıdada dışa bağımlılık, geleceğimizi ipotek altına almak demektir.

Çözüm bellidir: Bilimsel planlama, kooperatifleşme ve üreticiye güven verecek fiyat politikaları. Çiftçiyi korumayan hiçbir iktidar, toplumu da koruyamaz.

Türkiye’nin bereketli toprakları var; mesele bu bereketi adil ve akıllı politikalarla halkın sofrasına taşımaktır. Çiftçinin sesi duyulmadıkça kaybeden hepimiz olacağız. Çünkü sofralarımızdaki yiyeceklerimizin tümü çiftçi emeğidir

Okurlarım bilir ki, mitolojik ve felsefi öğeleri yazılarımda serpiştirme kullanmaya bayılırım. Ama önce Leviathan‘ın mitojik boyutunu ele alalım: Leviathan‘ın etimolojik kökeni ibranice 'livyah'dan gelir.
Anlamı; kıvrılmış, dolanmış olan demektir. 

Leviathan kaosu temsil eden bir deniz timsahı veya yılanı, ama özünde bir deniz canavarıdır. Bu yüzdendir ki, eski Ahit ve Eyüp kitabında kıyameti haber veren bir yanı ile yenilmez bir güç olarak betimlense de, Hristiyan inancına göre; kıyamet günü Tanrı Leviathan‘ı öldürecek ve etinden kurtulanlara dev bir ziyafet sofrası hazırlayacaktır.

Peki, Hobbes için Leviathan ne demekti? Mutlak güce sahip olan polis devleti.
Devlet Leviathan kadar korkunç ve vahşi olmalıdır ki, bireylerin refahını koruyabilsin.

Leviathan yurttaşlarını korumak için onların bireysel özgürlüklerinden vazgeçmelerini emreden mutlak bir deniz canavarıdır. Önemli olan özgürlük değil güvenliktir. Tüm bunlardan hareketle, Leviathan devleti, canı ne isterse yapan, bireyin özgürlüğü ile beslenen korku kültürü ile yaşayan bir canavardan öteye geçemez.

Bütün bunları düşünürken aklıma geçen gün okuduğum bir haber geldi.
Haber; Adana’nın tek eksiği olan Ferdi Tayfur müzesinin açılışına yönelik.

Yerli ve milli ürünlerde bugün Ferdi Tayfur müzesi ile mevcut insanlık için küçük, ama belediyecilik hedonizmi için büyük bir adım atılmış olmalı..

Yapımı için nasıl ne kadar ve hangi amacı öncülleyen bir yaklaşımın kullanıldığına dair kimsenin bir fikrinin olmadığı, belirli bir arabesk alt kültürünün temsilcisinin hiç de ilgilenmediğim hayatı, filmleri vb. şekilde ele alan bir mimari şaheser insanlığa kazandırıldı. (!)

Adana’nın zaten başka sorunu yoktu, çok iyi düşünülmüş!

Zaten kendimi sıkça sorguladığımdan olsa gerek ve Leviathan devletini çok iyi bildiğimden yine aklıma belirli bir alt kültür eğlencesi olan pardon sporu olan güreş festivalleri düzenleyen aynı belediyenin bu şahane projesi ile bir kere daha iliklerime kadar sanata, hizmete ve topluma olan duyarlığını hatırladım.

Zira o belediyenin yönetimde söz sahibi olduğu bir yerde yaşıyorum. Yağmur yağınca kapının önünde oluşan göletten heran bir Leviathan fırlayacakmış gibi hissediyorum. Düzenlenmemiş ar-ge'si yapılmamış imara açılmış sokakları görünce de Leviathan çıkacak sanıyorum korkuyorum.

Geçen gün yol olan yerde artık bir ev var mesela, Leviathan çok becerikli. İmarda yeşil alan olarak görünen yerleri doldurmak için sanırım dünyanın her yerinden gelen beynelmilel çöplerine ev sahipliği yapan yerden kamyonlarca getirilip dökülen toprağımsı çöp yığınlarınıda görünce aman tanrım Leviathan çıkar mı diye tedirgin olmuyor değilim, ama neyseki üzerinde çocukların oynayacağı bir park yükselecek.

Belki göremem ama malum belediyecilik başka bir şey çevre düzenlemesi bambaşka birşey. Ama sonra sakinleşiyorum çünkü Leviathan güvenle yaşamam için elinden geleni yapıyor. Buna vergilerle yaptırılan Ferdi Tayfur müzesi de dahil, içim huzura kavuşuyor derken, fonda siyasiyabend çalıyor. "Ağrı dağından uçtum çayır çimene düştüm, düştüm ırak ellere dile gelmez hallere, şu devlet dedikleri köhne virane kurmuş gönüllere tenha" 

Sonra Leviathan’ın öldüğünü ve kurtulanlardan olabileceğimi düşünüyorum. "Düşünüyorum öyleyse yokum" kıyamet gelmiş demektir, artık özgürüm..

Merkez sağ bu ülkenin kalkınma hamlelerinin, demokratik istikrarının ve toplumsal uzlaşmasının temel taşıdır.

Bugün bu çizgide yeni bir nefes, yeni bir umut olmak için yola çıktık.

Prof. Dr. Tansu Çiller, Türkiye’nin ilk kadın başbakanı olarak sadece bir siyasi figür değil, bir dönemin cesur reformcusu ve uluslararası vizyon taşıyan lideridir.

Biz, geçmişin tecrübelerinden ilham alarak, bugünün sorunlarına çözüm üretmek için buradayız. Merkez sağın yeniden yükselişi, Türkiye’nin yeniden toparlanışıdır.

Bizim merkez sağ hareketimiz, geçmişin başarılarını inkâr edenlerle değil, geleceği inşa edenlerle yürür. Biz merkez sağcıyız çünkü milletin sesiyle yürürüz. Ne kutuplaşma isteriz, ne inkâr siyaseti.

Yeni bir yol açıyoruz. Bu yolda geçmişin tecrübeleriyle, bugünün sorunlarına çözüm arıyoruz.

Katılmak isteyen herkese kapımız sonuna kadar açık.

Saygılarımla.
 

Halil İbrahim Şahinler
MERKEZ SAĞ PARTİ
GENEL BAŞKAN VEKİLİ

Mesela ekonomi; gıda enflasyonunun çok arttığı bir dönemde emeklilerimiz ve çalışanlarımız acaba gıda enflasyonu kadar maaşlarına zam alabiliyorlar mı? Normalde almaları gerekiyor. Fakat verilen zamlarla gıda enflasyonu arasında büyük bir fark var.

Emeklilerimiz pazar bitiminde pazar alışverişi yapıyor. Daha uygun fiyatta alışveriş yapabilmek için. Eskiden böyle miydi? Emekli ikramiyesiyle çok rahat ev alabiliyordu. Bir gün birisine "ya benzine,mazota sürekli zam geliyor" dedim. Bana aynen şunu söyledi."Benim arabam yok ki; onun için beni ilgilendirmez.."

Oysa Allah tarafından verilen iki yuvarlak organdan hep aynısını kullanmasaydı, mazota ve benzine zam gelmesinin her şeye zam gelmesi demek olduğunu bilirdi. Pazara sebze, meyve gökten iniyor galiba..

Ama bizim gündemimiz ne? CHP'ye yapılan operasyonlar. Her belediyelere yapılan operasyonlar arkasında bir şeye zam geldiğini duyuyoruz. Maaşlar hariç.

Eğitim alanında da büyük sıkıntılarımız var. Tasarruf paketinden dolayı, okul temizliği velilerin ve öğretmenlerin kendi imkanlarıyla yapılmaya çalışılıyor. Okullar temizlik açısından o kadar kötü ki, çocuklar her an enfeksiyon kapma tehlikesiyle karşı karşıya.

Eğitim de öğretmen açığı çok fazla. Ama yapılan atamalarda bir o kadar az. Bu sefer olan kime oluyor; çocuklarımıza yani geleceğimize... Ama bizim gündemimizde ne var? Operasyonlar!

Sağlıkta işler nasıl sizce? İstediğiniz doktora istediğiniz zaman ulaşabiliyormusunuz?

Bildiğim kadarıyla bazı dallarda mesela el cerrahisi ve çocuk cerrahisi alanında doktora ulaşmak çok zorlaşmış. Bir çok doktor adayı artık uzmanlık alanını şiddete daha az maruz kalacağı alanlarda seçim yapıyor ya da yurtdışına gidip çalışmayı tercih ediyor. Yanlış hatırlamıyorsam Cumhurbaşkanımız" giderlerse gitsinler" demişti. Peki ben kime muayene olacağım? Ama gündemde yine CHP ye yapılan operasyonlar var.

Peki gündem neden değiştiriliyor yada şöyle sorayım neden asıl gündeme gelemiyoruz?
Olumsuz gelişmeleri gölgelemek için olabilir mi? Mesela ekonomide kriz, işsizlik, enflasyon, yolsuzluk iddiaları, dış politika sorunlarının konuşulmasını engellemek için olabilir mi? Ya da toplumu kutuplaştırmak..?

Peki seçim stratejisi olabilir mi?

Medyanın kontrolü burda çok önemli. Medyanın büyük kısmı iktidara yakın olduğunda, hangi haberlerin ön planda tutulacağı doğrudan belirlenebiliyor. Böylece kamuoyunun dikkati istenen yöne kaydırılabiliyor. Ya da zorlayıcı dönemlerde toplumun moralini yada dikkatini başka noktalara çekmek için yeni tartışmalar yada gündem maddeleri üretilebiliyor. Peki neden?

Bir tür siyasal iletişim ve iktidarda kalma stratejisi olabilir mi? Peki bu operasyonlar muhalefetin sesini kısmak ve etkisizleştirmek olabilir mi?

Ne olursa olsun; ülke gerçek gündemine gelmek zorunda. Bu ülkenin kaybedecek bir anı bile yok. Bir an önce gerçek gündeme, yani kendi gündemimize geri dönmemiz gerekiyor. Gündemi otekileştiremediklerimizden ziyade bizleştirmemiz gerekiyor. Bu gündem yada gündemsizlik domino taşı gibi eninde sonunda hepimizi etkileyecek. Etkilemeyecek mi zannediyorsunuz?

Gülerim...

Antep fıstığı, sofraya atılan sıradan bir kuruyemiş değildir. O, toprağın sabrını, çiftçinin emeğini ve Anadolu’nun belleğini taşır. Gaziantep mutfağının belkemiği, yüzyıllardır Akdeniz ticaret yollarının gözdesi, halk türkülerinin bile içinde bir simge olarak yaşamıştır.

Bugün gelinen nokta ise iç karartıcıdır: İtalya’dan fıstık ithal etmeye başladık. Bu bir 'ticari tercih' değil; kendi öz ürününü yabancıya teslim etmenin ve hafızayı tüketmenin resmidir. 

Osmanlı arşivlerinde dahi Antep fıstığının ihracat kaydı vardır. 18. yüzyılda Halep ve Antep’ten çıkan kervanlar, Akdeniz limanlarını fıstıkla beslerdi. Bugün tablo tersine dönmüş: Akdeniz’in batısından fıstık alıyoruz. Bu yalnızca tarihî bir ironi değil, tarım politikalarının iflasıdır.

Rakamlar ise çarpıcı. İtalya’nın dünya üretimindeki payı %1 bile değilken, Türkiye %15–20’lik üretim kapasitesiyle devler arasında. Buna rağmen ithalatçı konuma düşmek, yalnızca tarım politikalarının değil, vizyonun da çöktüğünü gösterir.

Burada mesele 'kaç ton fıstık ithal edildi' değil. Mesele, kaç yüzyıllık bir kültürün sessizce erozyona uğradığıdır. İthalat bir kez başlarsa piyasa alışır, çiftçi küser, tüketici kanıksar. Geriye yalnızca ambalajda kalan bir isim kalır; içini ise başkası doldurur.

Antep fıstığını kaybetmek, yalnızca sofradan bir lezzetin eksilmesi değildir. Bu, bir kentin, bir mutfağın ve bir ülkenin hafızasının silinmesidir.

UNESCO’nun kültürel miras listesinde bile yer alan bu ürün, artık dışarıdan ithal edilen bir mal haline geliyorsa, yalnızca ekonomik değil, kültürel bir kayıp söz konusudur.

Bugün fıstık, yarın zeytin, öbür gün pamuk ve incir… Bir ülke kendi ürünlerini ithal etmeye alışırsa, domino etkisiyle kültürel tarım mirası devrilir. Soframız yabancı etiketli ürünlerle dolarken, kendi toprağımızın sesi yavaş yavaş kısılır.

İtalya bu ürünü stratejik bir tarım sektörü haline getirirken, bizde çiftçi desteklenmiyor; maliyetler sübvanse edilmiyor; markalaşma ve coğrafi işaret koruması yetersiz kalıyor. Bu yalnızca bir tarım sorunu değil, ulusal güvenlik ve kültürel kimlik sorunudur.

Ve buradan sorumlulara seslenmek gerekir: Fıstığı ithal eden karar yalnızca bugünün ekonomisini değil, gelecek nesillerin hafızasını ipotek altına alır. Tarım politikaları günübirlik ithalatla değil, uzun vadeli üretim planlarıyla yürütülmelidir. Eğer bugün Antep fıstığını kaybedersek, yarın hangi ürünü, hangi kimliği ithal etmek zorunda kalacağımızı kimse öngöremez.

Fıstık, bu ülkenin yalnızca ekonomisine değil, hafızasına da kazınmış bir mirastır. Mesele artık sadece kuruyemiş değil; kaybolan köklerimizin, elimizden kayan geleceğimizin hikayesidir. Fıstık giderse yalnızca cevizli baklavanın tadı değil, bu toprakların hafızası da kaçar.

Özellikle İtalyan Rönesansı dönemine ait paha biçilmez eserlere sahip galeriyi gezebilmek için üç-dört saat vakit ayırmanız gerekli. Galeri  Michellangelo, Leonardo da Vinci, Raffaello gibi sanatçıların eserlerine ev sahipliği yapmakta.

İspanyanın bence en görülmeye değer şehri Barcelona. Şehrin mimari yapısı bütün dünyada örnek gösteriliyor. Çünkü caddelerin hiç biri birbirini kesmiyor ve bu nedenle de yaz sıcağı olmasına karşın  tüm cadde ve sokaklarda hafif bir esinti var.

Tüm şehre dünyaca ünlü İspanyol dahi mimar Antoni Gaudi damgasını vurmuş. Şehirdeki eserlerini  gezmek ve görmek için tüm dünyadan turistler şehre akın ediyor. En büyük ve en ünlü eseri Sagrada Familia Bazilikası.

On üç bin kişilik  kapasiteye sahip olan Bazilika  üzerindeki on sekiz adet ince kulesi ile tüm bölgeye hakim konumda. Gaudi’nin 1926 yılında ölümü ile bazilika yarım kalmış ve halen bitmemiş vaziyette.

Gaudi’nin bir başka eseri de İspanya’da zengin bir ailenin talebi üzerine yaptığı Caso Batllo binası UNESCO listesinde yer alıyor. Modern bir bina görünümündeki yapının farklı mimarisi görenleri şaşkınlığa uğratıyor.

Yapının pencereleri Hobbit evlerine benzer şekilde mağara girişini andırıyor. Dalga şeklinde bir çatıya sahip yapıda çok sayıda süslü bacalar var. Dış cephesini yeşil, mavi, sarı renkte  sırlı seramik karolar süslüyor.Yapı bugün müze olarak işletilmekte.

İspanya’da La Rambla caddesinde yürüyüş yapmak ayrı bir keyif. Katalonya meydanından limana kadar uzanıyor.

Granada deyince akla hemen El Hamra Sarayı geliyor. Roma döneminden kalan surların üzerine bir kale olarak inşa edilmiş. On üçüncü yüzyılın ortalarına kadar bir onarım yapılmayan kale bu dönemde Granada Emiri Muhammed Nasır döneminde bugünkü özgün yapısına kavuşmuş.

1333’te  Gırnata Sultanı  1. Yusuf kaleyi hükümdarlık sarayına dönüştürmüş. Dünyada en çok ziyaret edilen anıtlardan biri ve UNESCO listesinde yer alıyor. Burada teraslar, çeşmeler, yürüyüş  yapabileceğiniz yollar, bahçeler ve göz alıcı yeşil bir vaha yer almakta. Günümüzde genellikle  İspanyol ve modern dans ve bale gösterileri bu  bahçelerde düzenleniyor.

O akşam Granada’da Flemenko müziği eşliğinde muhteşem bir  dans gösterisi seyrettik. Bu gösterilerde dans edenler genellikle El Hamra’dan görünen ve yürüyüş mesafesinde olan Sacromento  bölgesinin  dar gelirli çingeneleri. Gösteri sırasında da İspanya’nın meyve ve az miktardaki  kırmızı şarap kullanarak yaptıkları ünlü içeceği 'Sangria' yudumladık.

İspanya'ya gelip de Madrid şehrini gezmeden dönmek olmazdı elbette. Plaza Mayor Meydanı çok canlı ve turistik. Meydanın tam orta yerinde lll. Felipe’nin bronz atlı bir heykeli var. Plaza Mayor Meydanı boğa güreşlerinden futbol maçlarına, pazar yerlerinden idamlara kadar bir çok olaya sahne olmuş.

Madrid’de gezilecek en ikonik yerlerden biri de Madrid Kraliyet Sarayı 3000 odası bulunan saray içindeki freskler, mimari süslemeler, ve bahçeleriyle şehrin en görülmesi gereken yeri konumunda. 13 hektarlık bir alanda yer alan saray kraliyet ailesinin ikametgah yeriymiş ancak şu anda daha çok resmi törenler ve davetler için kullanılıyor.

Yaklaşık yirmi gün süren altı ülke yirmi beş şehir görme şansını yakaladığım Avrupa Gezisi izlenimlerim yazı dizisinin sonuna geldim. Bu gezimde İtalya-Roma için 'tarihi ve dünyada mutlaka görülmesi bir yer'  ve gezmek için  mutlaka en az iki gün ayırmalı.

Floransa sanatın şehri, Venedik-romantizmin şehri bence.

İtalya gerçekten büyüleyici bir ülke. Çünkü sanat, tarih, romantizmi bu ülkede bulabiliyorsunuz.

Bu Avrupa turunda gözlemlediğim bir  başka şey daha var. Tüm dünyada şehirlerin tarihi noktalarında belli günlerde her daim  konserler ve etkinlikler oluyor ve tüm dünya insanı eğleniyor arkadaşlar.
En sevdiğin şey nedir deseler valiz hazırlamak derim herhalde. Benim seyahat aşkım, yeni yerler ve kültürler görüp öğrenme tutkum hiç bitmez.

Umarım yine bir gezi serüveninde yeni gezi yazılarımda buluşuruz değerli okurlarım. 

Orhun Yazıtlarından Cumhuriyete Malazgirt'ten Çanakkale'ye uzanan binlerce yıllık bir yolculuğun mirasçısı olmaktır. 

Milliyetçilik, Meydanlarda bağırıp çağırıp slogan atmak, yüksek sesle hamasi nutuklar söylemek değil, bu ülkenin kadınına, gencine, işçisine, çiftçisine,doktoruna, öğretmenine sahip çıkmak, ülkesini ve milletini gerçekten sevmektir. Bu sorumluluk adalet için çalışmayı emeğe değer vermeyi üretmeyi bilime ve sanata sahip çıkmayı gerektirir.

Milliyetçilik kendi değerlerini yükseltmektir. Türk milliyetçiliği de her zaman kapsayıcı olmalıdır tarihimiz bize gösteriyor ki, Türk milleti farklı kültürleri dilleri inançları bir arada yaşatmayı başarmış bir millettir bugün de milliyetçilik ayrıştıran değil birleştiren bir köprü olmalıdır.

Unutmayalım: Türk olmak gururdur, ama bu gururu geleceğe taşıyacak olanlar kadınıyla, erkeğiyle, genciyle, çalışanıyla, üreteniyle hep birlikte bu milleti ileriye götürenlerdir.

Gerçek milliyetçi, milletini sevmekle kalmaz ona değer katar.

Kısacası Türk olmak nüfus cüzdanında yazan bir kelimeden çok daha fazlasıdır..!

Öyleyse; 

NE SAĞCIYIZ, NE SOLCUYUZ

Biz özümüzü unutmadık diyen TÜRK MİLLETİ'yiz, insanız insan merkezliyiz. Hepimizin ideolojisi, siyasi görüşü farklılık gösterebilir unutmayacağımız ve unutturmayacağımız yegane şey Türk'lüğümüzdür. Birlik beraberlik içerisinde vatanımızın bölünmez bütünlüğünün bilincinde Kürdü, Çerkezi, Lazı diye ayırt etmeden kardeşçe toprağımızın her bir karışına sahip çıkmalıyız.

Geleceğimizin neferi olan çocuklarımıza bırakacağımız vasiyet TÜRK'üm diyerek kardeşlik birlik beraberlik duygusuyla vatanına sahip çıkmalarıdır.

Milliyetçi bir ruhla laik bir toplum olarak din, dil, ırk ayırt etmeden ülkemizin her karışı bizim Türk milletinin diyerek dış mihraplara göz dağı verircesine kardeşçe uyum ve barış içerisinde adil bir şekilde yaşamamızı idame ettirmek zorundayız.

Aslımızı özümüzü unutmamalıyız çünkü;

TÜRKÜZ, TÜRK MİLLETİYİZ..!

Toplumsal Eğilimler ve Siyasi Boşluk
2024 yılında yapılan Türkiye Genel Sosyal Saha Araştırması, seçmenlerin %28’inin kendini “merkez” olarak tanımladığını ortaya koyuyor. Bu oran, klasik sağ-sol ayrımının ötesine geçen yeni bir sosyolojik gerçekliğe işaret etmekte olup. Özellikle kadın seçmenlerin merkezde yoğunlaşması, toplumsal uzlaşı ve kapsayıcı politikalar arayışının altını çizmektedir.
Ancak bu merkez seçmen kitlesi, mevcut siyasi partiler arasında kendini ifade edebileceği bir mecra bulmakta zorlanmakta olup. Güven endekslerinde siyasi partilere duyulan güvenin yalnızca %8 olması, bu temsil krizinin ne denli derinleştiğinin bir göstergesidir.
 

Merkez Sağın Tarihsel Rolü ve Güncel İhtiyaç
Merkez sağ, Türkiye’nin demokratikleşme sürecinde tarihsel olarak dengeleyici bir rol üstlenmiştir. Ekonomik kalkınma, sosyal adalet ve milli değerler arasında kurduğu denge, geniş halk kesimlerinin desteğini almasını sağlamıştır. Bugün ise bu miras, yeniden aktif rol almasının zaruretini göstermektedir.  Merkez sağ parti;
• Ekonomik rasyonaliteyi,
• Toplumsal kapsayıcılığı,
• Devlet-millet bütünlüğünü,
• Demokratik reformları birarada sunabilen bir vizyonla sahaya çıkmıştır.

Seçim Yeterliliği ve Baraj Sorunu Olmayan Bir Yapının Öneminin bilinci ile Sessiz Çoğunluğun Sesi Olarak
Türkiye’nin geleceği, kutuplar arasında sıkışmış bir siyaset değil; merkezde buluşan, ortak aklı önceleyen, kapsayıcı bir anlayışla şekillendirip. Seçim yeterliliğine sahip, baraj sorunu olmayan güçlü bir merkez sağ parti; sadece bir siyasi alternatif değil, toplumsal barışın ve demokratik istikrarın teminatı olacaktır. Saygılarımla.

HALİL İBRAHİM ŞAHİNLER
MERKEZ SAĞ PARTİ
GENEL BAŞKAN VEKİLİ

1993'te Türkiye’nin ilk ve tek Başbakanı olan Tansu Çiller  müslüman dünyasının da 2. kadın Başbakanı ünvanıyla sahneye çıkarak bu 'cam tavanı' kırdı.

Çiller, kadınların siyasette görünür olabileceğini tüm ülkeye gösterdi.

* * *

Başbakanlık öncesi ekonomi profesörü olan Çiller, 1994 ekonomik krizinde aldığı önlemlerle tartışmalı ama etkili adımlar attı. Enflasyon ve bütçe açıklarıyla mücadele ederken, reformları ülkenin mali yönetimine yön verdi.

Dış politika alanında da önemli adımlar attı; 1995’te Türkiye–AB Gümrük Birliği Anlaşması’nın imzalanması, ülkemizin Avrupa entegrasyon sürecinde kritik bir dönüm noktası oldu.

* * *

Çiller, PKK terörüyle mücadelede sert ve kararlı bir tutum sergiledi. Askeri vesayete karşı duruşu, Türkiye’de sivil yönetimin güçlenmesine katkı sağladı. Bu yönüyle yalnızca bir lider değil, aynı zamanda demokratik süreçleri destekleyen bir figür olarak da ön plana çıktı.
 
* * *

Tansu Çiller’in etkisi siyasetle sınırlı değildi. Kadınların toplumdaki rolünü güçlendirme ve toplumsal cinsiyet eşitliği farkındalığını artırma konusunda da sembol oldu. Onun liderliği, kadınların sadece siyaset sahnesinde değil, karar alma mekanizmalarının her aşamasında yer alabileceğini gösterdi.

* * *

Bugün Türkiye’de kadınların siyasetteki temsil oranı hâlâ erkeklerin gerisindedir. Ancak Tansu Çiller’in başbakanlığı, kadınların siyasi arenada görünür olmasının mümkün olduğunu kanıtlamış, sonraki nesillere ilham kaynağı olmuştur. Kadın liderlik konusunda sembol bir figür olarak, Türk siyasetinde ve toplumunda kalıcı bir iz bırakmıştır.

Biz kadınlar istersek dünyayı çiçeklerle donatabiliriz, dokunduğumuz her alanı aydınlatabilir, istediğimiz hedefe azimle kararlılıkla ulaşabiliriz.Elele birlik beraberlik içerisinde bunu ülkemize hatta dünyaya kanıtlayabiliriz. 

Pisa Kulesi 1100’lü yıllarda yapılan Katedralin çan kulesi olarak tasarlanmış. Sekiz halkadan oluşan çan kulesi yapılırken, dördüncü halkadan itibaren güneye doğru yavaşça eğildiğini görmüşler.

Nehir deltası üzerine kurulan Toscana’nın tüm toprağı kırmızı ve yumuşak olduğu için üzerindeki kuleler sabit durmuyor ve Pisa da yıkılmaya mahkum. Bir önlem olarak Pisa’nın yattığı yerdeki sütunları daha uzun, diğer tarafları daha kısa yapmışlar fakat eğilmenin öününe  geçememişler. Sonunda bir yöntem bulunmuş. Eğilmenin ters tarafına 900 ton ağırlığında kurşun asıp kule sabitlenmiş ve eğilen kısmın temelini kazmaya başlamışlar. Fakat eğilme halen durmuş değil. Kule her yıl  7cm. eğilmekte. Yılda on milyon turist bu kuleyi ziyarete geliyor.

Benzer bir durumu yurt içi gezimde Elazığ-Harput’daki  Ulu Cami’nin minaresinde de gördüm. Minaresi tıpkı Pisa kulesi gibi eğikti. Yukarı doğru gittikçe daralan gövdesi olan minare kimilerine göre bilinçli olarak eğri yapılmış, kimilerine göre de bir deprem sonrasında bu eğik görünümünü almış. Ama bildiğim bir şey varsa o da bizim ülkemizde de tıpkı Pisa Kulesi gibi eğik bir minare olduğunu pek kimse bilmiyor. Çünkü  ülkemizi yeterince tanıtamıyoruz ve sahip çıkamıyoruz. Gelen turistleri de bir şekilde kaçırıyoruz. Ben kendi öğrencilerime de her zaman şunu söylüyorum. "Önce kendi ülkemizi karış karış gezin. Ondan sonra dünyayı gezmeye başlayın." Çünkü keşfetmeye ve öğrenmeye önce kendi ülkemizden başlamamız gerek.

Diğer gün San Gimignano ve Siena’yı gezdik. Sienadaki  Piezza del Campo dünyanın en güzel meydanlarından biri olarak biliniyor. Yarım daire şeklindeki bu meydan Gotik tarzda yapılmış ve Sienanın kalbinde yer alır. Her iki şehir de Ortaçağdan kalma yapıları ile  gerçekten keşfedilmeye değer. 

Aslında bir sonraki rotamız dünyanın ve İtalya’nın en güzel pizzalarının yapıldığı Napoli idi. Fakat gurup liderimiz ve rehberimiz Tıpkı Kapadokya-Peribacalarına benzer yapıların olduğu Puglia-Arbellobelo’ya gitmemiz konusunda bizi ikna etti.

Bu kasabada Trulli adlı konik çatılı beyaz evlerin bulunmakta ve 1996’dan bu yana UNESCO Dünya Mirası listesinde yer alıyor. 1500 adet arı kovanını andıran bu yapıların yapımında kireçtaşı kullanılmış.

Yazımın sonunda Portekiz-Lizbon’dan bahsetmek isterim. Lizbon dünyada İstanbul’a benzeyen tek şehir. Tıpkı İstanbul gibi şehrin ortasından deniz geçiyor ve Şehitler Köprüsü'nde olduğu gibi bir köprünün üzerinden geçiyorsunuz. İstanbul’daki  gibi cadde ortasından geçmekte olan kırmızı değil ama sarı bir tramvay var.

Portekiz’den bahsedince Porto’yu anlatmadan geçemeyeceğim. Gezginler Porto’ya nehrin karşı kıyısındaki şaraphanelerin ve nehrin oluşturduğu eşsiz manzarayı seyretmeye geliyorlar. Porto son yıllarda  yeni keşfedilmeye başlanmış ve gezginlerin vazgeçilmez bir uğrak yeri olmuş.

Avrupa gezi izlenimlerimi yazdığım bu yazı dizisine burada nokta koymak istiyorum. Bir sonraki durağımız İspanya olacak. Yeni yazılarda buluşmak üzere değerli okurlarım.

Eğitim-öğretim yılı yalnızca akademik bir takvim değil; aynı zamanda ruhun ve zihnin yeniden doğuşudur.

Her çocuk, her genç zihin, bir sanat eseri gibi şekillenir. Sabırla, dikkatle, sevgiyle işlenir. Bu eserin ustaları ise öğretmenlerdir. Onlar, geleceğin tuvaline her yıl bir fırça darbesi daha ekler. Her ders, her kelime, her bakış; bir iz bırakır. Bu izler, bireyin karakterini, toplumun yönünü ve kültürün devamlılığını belirler.

Yeni eğitim yılı, sadece bir başlangıç değil; bilginin, kültürün ve hayallerin yeniden yeşerdiği bir zaman dilimidir. Sınıflardan yükselen sesler, yalnızca öğrenmenin değil, birlikte büyümenin de habercisidir.

Bu yıl, keşfetme arzusuyla dolu zihinlerin, sorularla şekillenen hayallerin, birlikte örülen umutların yılı olsun.

Toplumun geleceğine ışık tutan tüm öğrencilere, öğretmenlere ve velilere huzurlu, üretken ve ilham dolu bir yıl diliyorum. Bilgi yeniden yeşeriyor. Ve biz, bu yeşermenin tanıklarıyız.

Söze Selanik’teki Atatürk evinden başlamak isterim. Üç yıl önce gittiğimde kapalı idi, tadilat var diyerek içeri almıyorlardı. Söylenenlere göre Atamıza ait içerde hiçbir eşya da yokmuş zaten. Bu yıl ise yine dışarıdan baktık Atamızın doğduğu eve çünkü bu kez dış cephesi tadilatta idi. Yine dışarıdan bakmak zorunda kaldık.

O akşam gemi ile Adriyatik denizinden hareketle İtalya’ya ulaştık. İtalya’dan Pompei’ye hareket ettik. Pompei Vezüv yanardağının patlamasının ardından volkanik küllere gömülen büyük bir Roma kasabası. Amfitiyatrolar, atölyeler, fırınlar, küçük hamamlar, halka açık tuvaletler ve en ilginci de burayı gezenlerin pek bahsedip dile getirmedikleri tarihteki ilk resmi genelevlerin Pompei’de olması.

Gelen müşteriler tüccar ve gemi ile gelip dil bilmedikleri için genelevin kapısına müşterinin istediği pozisyonu resmetmişler. Yataklar taştan ve sadece üzerine saman yayılıyormuş. Müşteriler dil bilmedikleri için gösteren yol üzerindeki bazı duvarlara penis figürleri yerleştirilmiş. Aynı figürü yolun üzerine de yerleştirmişler.

Bir başka ilginç ve görülmeye değer olan ise cam kafes içinde sergilenen Vezüv yanardağının patlaması sırasında üzerine dökülen lav ve küllerin taşlaştırdığı insan kalıntılarıydı.

İtalya’da daha sonra Vatikan’a geldik. Aziz Petrus Bazilikası, Michelangelo, Rapheal gibi ustaların günümüze miras bıraktıkları harika bir mimari sizi karşılıyor.

Dini yapıya girebilmek için sıkı bir kıyafet denetimden geçiyorsunuz. Kolsuz elbise, şort vb. açık kıyafet ile içeri almıyorlar. İçeride ve dışarıda yine dikkatimi çeken ve yurt dışında ilk defa şahit olduğum bir ayine denk geldik.

Ellerinde büyük bir haç taşıyan ve ilahi söyleyerek Aziz Petrus Bazilikasından içeri giren iki farklı gurup vardı. Öğrendiğimize göre hastası olan insanlar bu ritüel ile hastayı papanın huzuruna getirip ondan şifa diliyorlarmış. Bütün dünyadan insanlar renk, ırk, din farketmeksizin oradaydı ve sabah saatlerinde orada olmamıza rağmen oldukça kalabalıktı.

Kentteki en havalı yer neresi diye sorsalar 'İspanyol Merdivenleri' der sanırım herkes. Adını yakınındaki İspanyol elçiliğinden almış. Merdivenden aşağıya doğru inerseniz kayık şeklinde tasarlanmış.

Trevi (Aşk) Çeşmesi çiftlerin kentteki gözde uğrak yerlerinden biri. Çeşmedeki heykel figürlerinden biri Neptün figürü iki deniz ulağı tarafından çevreleniyor.

Diğerinde ise bir bakirenin suyun kaynağını keşfettiği an betimlenmiş. Dilek tutup kendiniz için aşk ve mutluluk dilemek için şu ritüeli yerine getirmeniz gerekiyor. Çeşmeye arkanızı dönüp sağ elinize bozuk parayı almalı ve sol omuzunuzdan atmalısınız.  

Kolezyum Roma’nın en önemli simgesi konumunda. İnşası M.S.72 yılında başlamış. Zamanın ötesinde o kadar büyük bir yapıymış ki içinde bazen gemilerin kullanıldığı oyunlar düzenlenmiş. Yapı günümüzde kanlı gladyatör döğüş ve mücadeleleri ile anılıyor.

Floransa İtalya’da beni hayrete düşüren bir şehir oldu. Şehrin merkezinde bulunan Signoria Meydanı görüp görebileceğiniz en etkileyici meydanlardan biri.

Meydan gerçek anlamda bir açık hava müzesi. Açık hava müzesinde bulunan Neptün Çesmesi, Medusa başlı Perseus heykeli, Michelangelo tarafından yapılan Davud heykelinin replikası, Herkül heykelleri oldukça dikkat çekici. Meydanda gözümüze çarpan Vechio Sarayı ise Floransa’nın ikonik yapılarından biri. Kısacası Signoria Meydanı sanatsal ve kültürel zenginliklerini ziyaretçileriyle paylaşan büyülü bir yer.

Meydanda Açıkhava müzesinde sergilenen olağanüstü heykellerin nasıl olup da hem halktan hem de tüm dünyadan akın akın gelen turistlerden nasıl korunabildiğini bir türlü aklım almadı ve buna gerçekten inanamadım. Kısa bir araştırma yaptım ve bu konu ile ilgili önemli bilgiler edindim.

Her bir orijinal heykeli koruyan üç tane muhafız varmış. Akşamları açık hava müzesinin olduğu yer teller ile çevriliyormuş ve her akşam üç tane araba heykelleri korumak üzere meydana gelip bekliyormuş.

Ayrıca orijinal heykelleri koruyan elektrik sistemi mevcut. Heykellerden birine dokunacak olsanız sizi elektrik çarpıyormuş.

Yıllar önce bir sarhoş İtalyan, heykellerden birine şişe fırlatmış ve ceza olarak her türlü kamu hizmetinden ve kamu görevinden ömür boyu men cezası almış. Çok yüksek para cezasına çarptırılan da olmuş.

Floransa halkı çocukluğundan itibaren sanata değer vermeyi öğreniyor ve bu yeti ile donatılıyor ve yetiştiriliyor ve diyebilirim ki şehrin gezerken her yerden müzik sesleri geliyor kulağınıza.

İtalya anlatmak ile bitmez. Altı ülke ve yirmi beş şehir gördüğüm gezi izlenimlerimi sizleri sıkmamak adına şimdilik burada noktalıyorum. Bir daha ki yazımda anlatımıma kaldığım yerden Pisa’dan devam edeceğim.

Şimdilik hoşçakalın değerli okurlarım.

Bilinçli taksirle birden fazla kişinin ölümüne ve yaralanmasına neden olma" suçundan sanıklar yargılandı ve yargılama süreci devam ediyor. Ama müştekiler mevcut sanıkların yanı sıra soruşturma izni verilmeyen Kültür ve Turizm Bakanlığı ve Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanlığı yetkililerinden istifa edeni hiç duydunuz mu? Ben duymadım açıkçası.

6 Şubat depremini hatırlayalım. Sayı net değil ama yaklaşık 50 bin kişinin öldüğü söyleniyor. Buna dolaylı ya da dolaysız sebep olan kişilerde yargı süreci devam ediyor ama bununla ilgili İmar Bakanlığı ya da sorumlu kişilerden istifa eden olmadı. Ya da metan gazından dolayı zehirlenip ölen askerlerden dolayı istifa eden olmadı. Örnekler çoğaltılabilir.
Mesela merhamet.

Şiddete uğrayan canları hepimiz duyuyoruz ya da görüyoruz. Kafasına kürekle, sopayla vura vura öldürülen,cinsel istismara maruz bırakılan canlar...

İnsanlara saldırıyorlarmış. Ben her hafta sokak canlarına tek başıma mama ve su götürüyorum. Bana neden saldırmıyorlar? Popülasyon sağlamak için öldürmek mi gerekiyor? Kısırlaştırma için biraz geç kalmadık mı? İğneyi başkasına çuvaldızı kendimize batırmamızın zamanı gelmedi mi?

Eskiden odunu yakmadan önce hafif  yere vurulurdu. İçinde böcek varsa yanmasın diye...

Mesela liyakat.

Diploma hakkını okuduğu üniversiteden kazanıyor ama yıllar sonra kazanılmış hak iptal ediliyor. O zaman kamu kurumlarına bir güvensizlik mi var? Peki sahte olduğu ve para karşılığı satın alındığı kanıtlanan diplamalara ne demeli?

FETÖ’nün sınav hırsızlıklarından bugünkü sahte diploma skandalına kadar gelen süreç toplumsal bellekte onarılması zor bir kırılma yarattı. Toplum hangisine inanacak? Yaklaşık 30 yıl önce hak edilmiş diplomanın iptaline mi yoksa ispatı kanıtlanmış sahte diplomalara mı? Şimdi sahte diploma, sadece bireysel bir yalan değil başarmak için ahlaklı insan olmanın gerekmediğinin ilanıdır.

Ya da yazılı sınavda yüksek puan almış ama nedense sözlüde elenen memur adayları...

Mesela güven;

Kelime anlamı; korku, çekinme ve kuşku duymadan inanma ve bağlanma duygusu. Sizce biz çocuklarımızı korkmadan tek başına bırakabiliyor muyuz? Onları çekinmeden ve kuşku duymadan, hangi yaşta olursa olsun merak etmeden durabiliyor muyuz? Mesela ormanlarımıza, canlarımıza gerçekten sahip çıkabiliyor muyuz? Onlara sorsak ne derlerdi acaba?

Ya da adalet;

Kara para akladığı ispat edilen kişiler kısa sürede çıkabiliyor ama iddianamesi dahi henüz hazırlanmayan kisiler uzun süre hapiste kalabiliyor. Sivas katliamında müebbet hapis alanlar sağlık problemlerinden dolayı aftan yaralanabiliyor; ama lösemi olduğu kanıtlanmış kişiler için hapiste kalabilir diye rapor verilebiliyor.

Yakın zaman kadar çalışan ve emekliler; gerçekleşen enflasyon oranına göre maaş zammı alıyorlardı ama şimdi beklenen enflasyona göre alıyorlar. Ya da bir emekli eskiden emekli ikramiyesiyle bir ev alabilirken şimdi torunlarına bayram harçlığı vermemek için kaçıyor. Çünkü verecek parası olmadığı için olmasın?

Lügattaki "Ahlak"kelimesine ne demeli?

Günümüzde çok ciddi anlamda bir ahlâk erozyonu ve ahlâkî yozlaşma yaşanmaktadır.

Televizyonlar, gazeteler, dergiler, filmler, özellikle internet adeta birer ahlak tahripçisi haline dönüştürülmüştür. Yaygın iletişim araçları, kontrollü ve olumlu manada kullanılmadığından, günümüz insanının ahlâkını sürekli tahrip etmektedir. Mesela sabah programlarında bunu net görebilirsiniz. Detay vermeme gerek var mı?
Babası kızıyla, damadı kayınvalidesiyle, abisi kızkardeşiyle...Belgesel yada tarih ya da kitap okumanın faydaları ile ilgili neden sabah programları yok. Talep mi edilmiyor yada uyutulmak için olmasın...

Kısacası sevgili okurum; biz bunları neden okuduk sorusundan ziyade biz bunları neden unuttuk diye sormalısınız, sormalıyız...
Yaşanan depremlerde neden bu kadar can ve mal kaybının olduğunu, tarikatlarda cinsel istismara uğrayan çocuklarımızı, yanan ormanlarımızı, maden ocaklarında ölen yurttaşlarımızı, otelde yanan insanları, şiddete maruz kalan canlarımızı, öldürülen kadınlarımızı ve bütün bunları bilime değilde hurafeye bağlayan insansıları...

Hatırla azizim hatırla...
Bir zamanlar Lügatta bu kelimelerin olduğunu.
HATIRLA! 

Çizgiler birleşip bir bizonu, bir eli ya da yıldızları andıran noktaları oluşturuyor.
İşte sanat, tam o an ilk nefesini alıyor.
Bu sahne, insanlık tarihinin en kadim dürtüsünü anlatıyor: kendini ifade etme ihtiyacı.
Ve belki de o ilk çizgiden bugüne, sanatın özü hiç değişmedi.
İçimizdeki boşluğu doldurmak, görünmeyeni görünür kılmak, susanı konuşturmak için var oldu sanat.
Ben de bu dürtüyle yeniden yazmaya başlıyorum.

Adana'da başladığım serüvene, şimdi Bursa'da devam ediyorum.
Yeni bir şehir, yeni bir ritim, ama aynı arayış: Sanatı ve sanatçıyı daha iyi anlayarak, daha iyi anlatarak…

Bursa, tarih boyunca sadece ticaretin değil, kültürün de kavşağı oldu.
Hanlar, hamamlar, camiler ve çarşılar arasında dolaşırken, bir yandan da atölyelerde, sahnelerde, sokak duvarlarında sanatın izlerini sürüyorum.
Burada sanat, sadece galerilerde değil; bir çini ustasının ellerinde, bir gölge oyunu perdesinde, bir sokak müzisyenin ezgilerinde yaşıyor.

Adana’nın sıcak, doğrudan ve isyankâr ruhundan sonra Bursa’nın daha içe dönük, daha sabırlı anlatımıyla karşılaşmak…
Bu geçiş, sadece coğrafi değil; aynı zamanda anlatı biçimimi de dönüştürüyor.
Artık daha fazla dinliyorum, daha fazla gözlemliyorum.
Çünkü sanat, bazen bir çığlık değil; bir fısıltıdır.

Sanatçıya Kulak Vermek
Yeni dönemde, Bursa’daki sanat coşkusu ile birebir temas kurmak istiyorum.
Üretim süreçlerini, ilham kaynaklarını, mücadelelerini ve hayallerini yaşamak..

Sanatçının sesi, sadece estetik değil; aynı zamanda politik, toplumsal ve kişisel bir ifade biçimi.
Bu sesi duymak, anlamak ve aktarmak, benim için sadece bir gazetecilik görevi değil; bir vicdan meselesi.

Geçmişin İzinde, Geleceğe Doğru
Adana’da olduğu gibi, Bursa’da da geçmişin izleri bugünü şekillendiriyor.
Kent belleği, sanatın dokusuna sinmiş durumda.

Bir zamanlar ipek dokuyan tezgâhların sesi, bugün bir performans sanatçısının bedeninde yankılanıyor.
Bir meddahın hikâyesi, bir grafiti duvarında yeniden anlatılıyor.

Ben bu izleri takip ederek, hem geçmişi görünür kılmak hem de geleceğe bir kayıt bırakmak istiyorum.
Çünkü sanat, sadece bugünü anlatmaz; yarına da bir iz bırakır.

Ve şimdi…
Yeniden merhaba.
Yeni şehir, yeni hikâyeler, ama aynı tutku.
Sanatı ve sanatçıyı daha iyi anlayarak, daha iyi anlatarak…
Bu köşede, birlikte keşfetmeye devam edeceğiz.